எச்சரிக்கை

இந்த வலைப்பக்கங்களில் வரும் என்னுடைய பதிவுகளை என் அனுமதி இல்லாமல் யாரும் பயன்படுத்தக் கூடாது. மேற்கோள் காட்டத் தேவை எனில் என் பதிவின் சுட்டியைக் கொடுக்கவேண்டும்.


Not a penny is he going to take with him finally after his lifelong pursuit of money. The Lord's name, Bhagawan nama, is the only currency valid in the other world.

Have a great day.

பரமாசாரியாரின் அருள் வாக்கு

Sunday, February 17, 2019

கிருஷ்ணாபுரம் கோயிலில் நாங்கள்!

அடுத்துச் சென்றது கிருஷ்ணாபுரம் கோயில். அந்தக் கோயிலுக்கெனத் தல வரலாறு குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படி ஏதும் இல்லை. ஆனால் இது விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்து மன்னர் காலத்தில் கட்டப்பட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது. நாயக்கர் காலம் எனவும் சொல்கின்றனர், கோயில் பதினாறாம் நூற்றாண்டைச்சேர்ந்தது என அறிய வருகிறது. விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்தைத் தொடர்ந்த நாயக்கர் காலத்துக் கிருஷ்ணப்ப நாயக்கர் காலத்தில் இக்கோயிலில் புனரமைப்புச் செய்யப்பட்டதாகவும் சொல்கின்றனர். அப்படி எனில் கோயில் அதற்கும் முன்னால் இருந்து இருந்திருக்க வேண்டும். நாங்க கோயிலுக்குச் சென்ற சமயம் மாலை  ஆறரை மணிக்கு மேல் ஆகி விட்டது. இருட்டும் சமயம். கோயிலில் வெளியில் யாருமே இல்லை. அங்கே இருந்த கோயில் அலுவலகம் போல் தென்பட்ட இடத்தில் அமர்ந்திருந்தவரிடம் இந்தக் கோயிலில் படங்கள் எடுக்கலாமா, அனுமதி உண்டா எனக் கேட்டோம். அதற்கு அவர் தானும் பெருமாளை வணங்கவே வந்ததாய்ச் சொன்னார்.  சரினு உள்ளே போனோம். அங்கிருந்த மண்டபத்தில் நமக்கு வலப்பக்கம் அந்தப் பிரபலமான சிற்பங்கள்.

"சில்பி" யால் வரையப்பட்டுத் தென்னாட்டுச் செல்வங்கள் என்னும் பெயரில் பிரபலமான சிற்பங்கள். சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன் யாரேனும் இருந்தால் அனுமதி கேட்கலாம் என! யாரையும் காணோம். சரினு காமிராவை எடுத்து அவசரம், அவசரமாகப் படங்கள் எடுக்கத்துவங்கினேன்.


சிற்பங்களைத் தொடாமல் தள்ளி நின்றே பார்க்கச் சொல்லி அறிவிப்புப் பலகை. மொபைல், காமிரா மூலம் படங்கள் எடுக்கக் கூடாது எனவும் அறிவிப்பு. எல்லாச் சிற்பங்களையும் கூண்டுக்குள் அடைத்து வைத்திருந்தனர். நம் மக்கள் சிற்பங்கள் சிலவற்றின் கையை, காலைனு உடைச்சு வைச்சதன் மூலம் இந்த ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது.


இன்னும் கொஞ்சம் கிட்டப் போய் எடுக்கலாம் என நினைத்துக்குறவன் ராஜகுமாரியைக் கடத்தும் சிற்பத்தைப் போய் எடுக்கையிலேயே எங்கிருந்தோ வந்தார் ஒருவர். கோயில் ஊழியர் நான் என்றார். படம் எடுக்கக் கூடாது. காமிராவை உள்ளே வைங்க என்று சொல்லிவிட்டார். அங்கேயே நின்று நான் காமிராவை உள்ளே வைக்கும்வரை நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரு பெருமூச்சு விட்டு விட்டு நாங்கள் உள்ளே பெருமாளைப் பார்க்கச் சென்றோம். இந்தக் கோயிலில் குடி இருப்பவர் திருநாமம் வெங்கடாசலபதி! தாயார் பத்மாவதித் தாயார்!  உற்சவரை ஸ்ரீநிவாசப் பெருமாள் என அழைக்கின்றனர். ஸ்ரீதேவி, பூதேவி சமேதராக அவர் வீற்றிருக்கிறார். மூலவர் நின்ற திருக்கோலம். தாயார் சந்நிதி தனியாக இருக்கிறது. பெருமாள் சந்நிதியின் வலப்பக்கம் உள்ளே வெகு தூரம் நடந்து செல்ல வேண்டும்.

நாங்கள் போனபோது மாலைக்கால வழிபாட்டுக்காகப் பெருமாள் காத்திருந்தார். எங்களைக்கண்ட பட்டாசாரியார் தீபாராதனை எடுத்துத் தரிசனம் செய்து வைத்தார்.  நாங்கள் அங்கிருந்து திரும்பும்போதே பிரசாதம் எடுத்துக்கொண்டு ஒருவர் மடப்பள்ளியிலிருந்து வரப் பெருமாள் முன் திரையும் போடப்பட்டது. நல்லவேளை என நினைத்த வண்ணம் வெளியே வந்தோம், தாயார் சந்நிதிக் கதவு சார்த்தப்பட்டிருந்தது. பெருமாளுக்கு வழிபாடு முடிந்து வந்து இங்கே வழிபாடு செய்யும்போது தான் திறப்பார்கள் என்று சொன்னதால் கம்பிக்கதவின் வழியாகத் தாயாரைப் பார்த்துக் கொண்டோம். வண்டி பாக்கேஜ்  மூன்று மணி நேரத்துக்குத் தான் பேசி இருந்தோம். ஆகவே திரும்பணும். செப்பறையில் இரண்டு மணி நேரம் போலக் காத்திருப்பால் ஏற்பட்ட தாமதம்.

புராண காலத்தில் பர்பகுளம் என அழைக்கப்பட்ட இந்த ஊர் இப்போது கிருஷ்ணப்ப நாயக்கன் பெயராலேயே கிருஷ்ணாபுரம் என அழைக்கப்படுகிறது. திருக்கோயிலின் தல விருக்ஷம் புன்னை மரம். தீர்த்தம் கோயிலின் தெப்பக்குளம். திருப்பதி வெங்கடாசலபதிக்கு ஓர் மாற்றாக இவர் கருதப்படுகிறார். அங்கே வேண்டிக்கொண்டு செல்ல முடியாதவர்கள் அந்தப் பிரார்த்தனைகளை இந்தக் கோயிலில் நிறைவேற்றலாம் என்று சொல்கின்றனர். திருப்பதியில் போல் இங்கேயும் பிரம்மோற்சவம் புரட்டாசி மாதம் பதினோரு நாட்கள் கொண்டாடப்படுகிறது. சுமார் ஐந்து லக்ஷம் மக்கள் கூடுவார்கள் என்கின்றனர்.  வைகுண்ட ஏகாதசியும் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படும் இந்தக்கோயிலில் அன்றும் தை மாதம் காணும் பொங்கலன்றும் கூட்டம் தாங்காது என்கின்றனர். வாராவாரம் சனிக்கிழமைகளிலும் கூட்டமாக இருக்கும் என்கின்றனர். இதைத் தவிர்த்து தீபாவளி, பொங்கல், சித்திரை வருஷப்பிறப்பு ஆகிய நாட்களிலும் சிறப்பு வழிபாடுகள் உண்டு.  இங்குள்ள சிற்பங்கள் உலகப் பிரசித்தி பெற்றவை.





மேலே உள்ளது குறத்தி ராஜகுமாரனைக் கடத்தும் சிற்பம் என நினைக்கிறேன். இதை எடுக்கையில் நாங்கள் தரிசனம் முடிந்து திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தோம். எல்லோரும் தாயார் சந்நிதியில் மாலை வழிபாட்டு தீப ஆராதனையில் ஈடுபட்டிருந்தபோது தெரியமால் எடுத்த படம்/ 



முழுச் சிற்பமும் எடுக்கக் கொஞ்சம் நேரம் தேவை. அதோடு கொஞ்சம் தள்ளி நின்று ஜூம் செய்து எடுக்கணும். அதற்கெல்லாம் நேரம் இல்லை. நம்ம ரங்க்ஸ் காவல் காத்துக் கொண்டிருக்க, நான் கைகால்கள் நடுங்க, வியர்த்துக் கொட்ட அவசரம் அவசரமாக எடுத்த சிற்பத்தின் ஒரு பகுதி. இதை எடுக்கையிலேயே முன்னே வந்த ஊழியரின் குரல் கேட்க வெளியே நடையைக் கட்டினோம்.

காலை ஆறு முதல் பதினொன்றரை வரையிலும், மாலை நாலு முதல் இரவு பதினோரு மணி வரையிலும் கோயில் திறந்திருக்கும் என்றனர். உள்ளூர் மக்கள் கோயிலுக்கு வந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள்.   திருமணம் ஆவதற்காகவும், குழந்தைப் பேறு வேண்டியும் வெங்கடாசலபதியைப் பிரார்த்தித்துக் கொள்பவர்கள் அங்கே செல்ல முடியாவில்லை எனில் இங்கே பிரார்த்தனையை நிறைவேற்றலாம் என்கின்றனர்.

இந்தக் கோயில் சிற்பங்கள் பற்றிய ஒரு செவிவழிக்கதை என்னவெனில் சிற்பி ஒருவன் சிற்பம் செதுக்க வேண்டிக் கற்களைப் பார்வையிடுகிறான். அப்போது அவன் கண்களில் செந்நிற ரேகைகள் ஓடும் செவ்வரி ஓடிய பாறைகள் படுகின்றன. அதைக் கண்ட அவன் சிற்பம் செதுக்க இவை ஏதுவான கற்கள் எனக்கண்டுகொண்டு செதுக்குகின்றான். அவன் கற்பனை சிறகடித்துப் பறக்க அவன் வடிக்கும் வீரன் சிலையின் வடியும் ரத்தப்பெருக்காக அந்தச் சிவப்பு வரிகள் அமைந்து விட சிற்பத்தின் அழகு சொல்ல முடியாத ஒன்று. அந்தச் சிலை வடிவைத் தூணாக நிறுத்துகிறான் சிற்பி. இது தான் சொல்வதும் கேட்டதும். ஆனால் அங்குள்ள தூண்களில் இந்தச் சிற்பங்கள் தனியாகச் செதுக்கப்பட்டுப் பொருத்தப்பட்டவையாகவே எனக்குத் தோன்றின.  அதோடு இல்லாமல் இந்தச் சிற்பங்களைத் தட்டினால் உலோகத்தில் தட்டுவது போல் வெண்கல ஓசை வருமாம். ஆகவே ஆங்காங்கே சிற்பங்களின் மேல் தட்டக் கூடாது என்னும் அறிவிப்பையும் காண முடிந்தது.

பின்னர் அங்கிருந்து திரும்பும்போது தான் பாளையங்கோட்டை வழியாக வந்தோம். கிறித்துவர்கள் அதிகம் அங்கே என்றார்கள். அதற்கேற்பப் பல புராதன சர்ச்சுகள், பள்ளிகள், கல்லூரிகள் காணப்பட்டன. சற்றுத் தூரம் கடந்து வந்த பின்னர் தான் வாமன முதலியார் தெரு என்னும் பெயரிலோ என்னமோ நீண்ட ஓர் கடை வீதி வந்தது. அங்கே தான் நான் முன்னர் சொல்லி இருந்த முறுக்கு, தட்டை, சீடை, மனோகரம் போன்ற பக்ஷணங்களைச் செய்து விற்கும் கடைகள், கடைகள், கடைகள்! அப்போது தான் அந்த வண்டி ஓட்டுநரிடம்  சுலோசன முதலியார் பாலத்தைக் கடந்து தானே நாம் அந்தப்பக்கமாய்த் திருநெல்வேலிக்குப் போகணும் என்று கேட்டேன்! அவர் ஙேஏஏஏஏஏஏஏஏஏஏஏஏஏஏஏ! கேள்விப்பட்டதே இல்லையாம். எந்தஊர் என்று கேட்டதற்கு இதே ஊர் தான் என்றார். சரிதான். சரித்திர விஷயங்களில் இவ்வளவு ஆர்வம் உள்ளவரா என நினைத்துக் கொண்டேன். சற்று நேரத்திலேயே சுலோசன முதலியார் பாலம் வந்தது. அவரிடம் காட்டி இதான் சுலோசன முதலியார் பாலம் என்றும் சொன்னேன். பின்னர் நம்ம ரங்க்ஸ் ஆணைப்படி சந்திரவிலாஸ் வாசலிலே இறக்கிவிட்டுவிட்டுப் போனார் அவர்.

சந்திரவிலாஸிலே மதியமே சாப்பாடு சுமார் ரகம் கூட இல்லையேனு எனக்குக் கவலை. சரி எப்படி இருந்தாலும் இட்லி, தோசை, என்றால் சாம்பார், சட்னி, காரம்னு இருக்கும். அது வேண்டாம்னு முடிவு செய்து சப்பாத்தி சொன்னேன். சப்பாத்தி பரவாயில்லை ரகம். சூடாக இருந்தது. அதுக்குத் தொட்டுக்கக் கொடுத்தாங்க பாருங்க ஒரு  ஐடம். எங்க இரும்பு வாணலியின் உள் பக்கத்தை விடக் கறுப்பாக ஏதோ! லேகியம் போல்! நான் அதைத் தொடவே இல்லை. சர்வ ஜாக்கிரதையாக வெறும் சப்பாத்தியை மட்டும் உள்ளே தள்ளினேன். நம்ம ரங்க்ஸ் இட்லி, தோசைனு ஆர்டர் பண்ணிட்டு அந்தச் சட்னி ருசியிலும், சாம்பார் ருசியிலும் என்ன செய்யறதுனு புரியாம முழிச்சுட்டு இருந்தார். பின்னர் காஃபி கேட்டதுக்குக் காஃபிப்பொடியே போடாமல் முழுக்க முழுக்கச் சிக்கரியிலேயே போட்ட காஃபி ஒன்றைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார் ஓட்டல் ஊழியர். ஆனால் ரெண்டு பேர் சாப்பிட்டதுக்கும் பில் அறுபது ரூபாய்க்குள் தான்! அதுக்காக வயித்தைக் கெடுத்துக்க முடியுமோ? நாளை இல்லை, இன்னிலே இருந்தே இந்தப்பக்கம் தலை வைச்சுப் படுக்க வேணாம்னு முடிவெடுத்தேன்.

Friday, February 15, 2019

அழகிய கூத்தனின் தரிசனம்!

இன்னும் சிறிது நேரக்காத்திருப்புக்குப் பின்னர் மறுபடி தொலைபேசிக் கேட்டதில் அவர் மனைவியோ, யாரோ ஒரு பெண்மணி குருக்கள் கோயிலுக்குக் கிளம்பி விட்டதாகச் சொன்னார். அதன் பின்னர் மேலும் இருபது நிமிடங்கள் சென்றன. வரும் வண்டிகள் எல்லாம் கோயில் பக்கமே திரும்பவில்லை.  மீண்டும் சற்று நேரம் கழிந்ததும் குருக்கள் ஓர் கோயில் ஊழியருடன் வந்து சேர்ந்தார். அதற்குள்ளாக மணி ஐந்தரை ஆகி விட்டது. பேசாமல் நாலு மணிக்குக் கிளம்பி வந்திருக்கலாம். பின்னர் ஊழியர் கோயிலைத் திறக்க குருக்கள் முதலில் சென்றார். சற்று நேரக்காத்திருப்புக்குப் பின்னர் நாங்களும் உள்ளே சென்றோம். அதற்குள்ளாக குருக்கள் நாங்கள் எங்கிருந்து வந்தோம் என்றெல்லாம் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டார். அவர் பெயர் ராஜாமணி என்றார். சாதாரணமாகக் கூட்டம் இருக்காது என்றாலும் மாசாந்திரத் திருவாதிரை நாட்கள், மற்றும் திருவாதிரை ஆருத்ரா தரிசனம், தைப்பூசம் போன்ற நாட்களில் நல்ல கூட்டம் வரும் என்றார்.

கோயில் தலபுராணம் தெரியுமா எனக் கேட்டதற்குத் தெரியும் என்றோம். இளைஞரான அவருக்கு இந்தக் கோயிலில் ஈசனுக்குத் தொண்டு செய்வதில் பெருமையாக இருந்தது என்பது அவர் பேச்சில் தெரிந்தது. எங்கள் குழந்தைகளைப் பற்றிக் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டவர் அவர்கள் வெளிநாட்டில் இருப்பதற்கு மிகவும் வருந்தினார். என்ன செய்ய முடியும்! அவரவர் வாழ்க்கை அவரவருக்கு என மனசுக்குள் நினைத்துக் கொண்டேன். பின்னர் சபா மண்டபத்தில் ஏறி நடராஜரைக் கிட்டே இருந்து தரிசிக்கலாம் எனில் படிகள் உயரமோ உயரம்! பக்கத்தில் உள்ள திருவாசி போன்ற  செப்புத் தகட்டைப் பிடித்துக் கொண்டு ஏற முயன்றேன். நம்ம ரங்க்ஸ் ஏறிப் போய்விட்டார். குருக்கள் கோயில் ஊழியரிடம் எனக்கு உதவச் சொல்ல அவரும் வந்து கையைப் பிடித்து மேலே தூக்கி விட்டார். அதற்கும் மேல் படிக்கட்டுகளைக் கடந்து ஒருவழியாகத் தாமிரசபையில் போய் நின்றேன்.

செப்பறை க்கான பட முடிவு  à®šà¯†à®ªà¯à®ªà®±à¯ˆ க்கான பட முடிவு

மேலே உள்ள படங்கள் கூகிளார் கொடுத்தவை. என்னைப் படம் எடுக்கக் கூடாது எனக் கேட்டுக் கொண்டார்கள். அதோடு கையில் காமிராவைப் பார்த்ததுமே கோயில் ஊழியர் என்னை விட்டு நகரவே இல்லை. அங்கே நடராஜர் சந்நிதியில் தரிசனம் முடித்துக் கொண்டு பின்னர் அங்கேயே இருக்கும் சிவனையும், அம்பிகையையும் தரிசித்துக் கொண்டோம். இந்த லிங்கம் சுயம்புலிங்கம் எனவும் வேண்ட வேண்ட வளர்ந்ததால் வேண்ட வளர்ந்த நாதர் என்னும் பெயரில் அழைக்கப்படுவதாகவும், இவர் தான் "நெல்லையப்பர்" எனவும் குருக்கள் கூறினார். அம்பிகை பெயர் காந்திமதி! இருவரையும் தரிசித்துக் கொண்டோம். தீப ஆராதனைகள் எடுத்தார்கள். பார்த்துக்கொண்டோம். பின்னர் பிரகாரம் சுற்றி வந்து செப்பறையைப் பார்க்கவேண்டிச் சென்றோம்.


உள்ளே நுழைந்ததும் தெரியும் மண்டபம்


மண்டபத்தின் இன்னொரு பகுதி






நம்ம ஆளு மண்டபத்தின் இரு பக்கங்களிலும் காணப்பட்டார்.



தாமிர சபையின் மேல் கூரை. முழுதும் தெரியும் வண்ணம் படம் எடுக்க முடியலை! :(



எல்லாம் முடிந்ததும் குருக்களிடம் விடை பெற்றுக்கொண்டு அடுத்த கோயிலான கிருஷ்ணாபுரம் நோக்கிச் சென்றோம். முற்றிலும் இதற்கு எதிர்த்திசையில். போகணும் அதற்கு. அதைப் பற்றி அடுத்த பதிவில் பார்ப்போம்.

மூன்று நாட்களாக அடுத்தடுத்து வேலைகள், மைத்துனர் பையர் வருகை என ஒரே வேலை மும்முரம். இதோடு நடுவில் மின்வெட்ட்ட்ட்ட்டு வேறே! காலையிலே கொஞ்ச நேரமாவது உட்காருவேன். இரண்டு நாட்களாக அது முடியலை.  நேற்றுப் பத்து நிமிஷம் உட்கார்ந்துட்டு எழுந்துட்டேன். வேலை இருந்தது. பின்னர் மதியம் தான் சில மணி நேரம் குறைந்தது 3 மணி நேரம் உட்கார முடியும்.  மாலை நேரம் கட்டாயமாய் உட்கார முடிவதில்லை. சனி, ஞாயிறு குஞ்சுலு வரும். அப்போ மட்டும் இரவு ஒன்பது மணி வரை உட்கார்ந்திருப்பேன். சில சமயங்களில் அது வராது! :( அப்போ மறுநாள் காலை வரும்! அன்னிக்கும் பதிவுகளைப் பார்க்க முடியாது.  இஃகி, இஃகி, ரொம்ப ரொம்ப பிசினு சொல்லிக்கத் தான் ஆசை! ஆனால் அது பிடிக்காது. :) அதனால் நான் சொல்ல வந்தது என்னவென்றால் பதில் வரத் தாமதம் ஆனாலோ, பின்னூட்டங்கள் வெளியிடத் தாமதம் ஆனாலோ பொறுத்துக்கொள்ளவும்.

Monday, February 11, 2019

வயல் சூழ்ந்த செப்பறைக் கோயிலில்!

செப்பறைக்குப் போகும் முன்னரே ஓட்டல் அறையிலேயே கோயில் திறந்திருக்கும் நேரம் பார்த்தபோது மாலை நான்கு மணிக்குத் திறக்கப்பட்டு இரவு எட்டு மணிக்கு மூடுவார்கள் எனப் போட்டிருந்தது. அப்போது கிளம்பும் நேரம் என்பதால் போனால் சரியாக இருக்கும், கோயில் போய்க் கொஞ்ச நேரத்தில் திறந்துடுவாங்கனு நினைச்சுப் போனோம். மூன்றரை மணிக்குப் போனோம். அங்கே வயலில் வேலை செய்துவிட்டு வீட்டுக்குப் போனவர்களிடம் கோயில் எப்போது திறக்கும் எனக் கேட்டால் ஐந்தரை, ஆறு மணி ஆகும் என்றனர். அதற்கேற்றாற்போல் நான்கு மணிக்கெல்லாம் கோயில் திறக்கும் சுவடே இல்லை, சிறிது நேரத்தில் வயல் வேலை செய்த விவசாயிகளும் சென்றுவிட அந்த இடத்தில் நாங்கள் சென்ற வண்டி, வண்டி ஓட்டுநர், நான், நம்ம ரங்க்ஸ் தவிர்த்து யாருமே இல்லை. கொஞ்சம் தள்ளி இருந்த சாலைகளில் ஆங்காங்கே ஆட்டோக்கள் போய்க் கொண்டிருந்தன. இந்தப்பக்கம் யாருமே வரலை.

என்னதான் மயில் ஆட்டத்தையும், குயில் பாடலையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் கோயில் திறந்து எப்போப் பார்த்து எப்போப் போவது என்னும் கவலை உள்ளூர இருந்தது. கீரிப்பிள்ளைகள் பாம்புகளைத் துரத்துவது கண்டு படம் எடுக்கப் போனால் பாம்புகள் பழைய நினவில் நாங்கல்லாம் சுப்புக்குட்டிகள் எனக் கூறிக்கொண்டு வந்து செல்லம் கொஞ்சும் போல் இருக்கவே வெற்றிகரமாகப் பின் வாங்கினேன். கோயில் நுழைவாயிலையும் அங்கிருந்த தலவரலாறு எழுதப்பட்டிருந்த பலகையையும் படம்பிடித்துக் கொண்டேன். கீழே அவற்றைப் பார்க்கலாம்.


  கோயிலின் நுழைவாயில். செப்பறை அழகிய கூத்தர் என்று அழைக்கப்பட்கிறார் இங்குள்ள நடராஜர். சபாமண்டபம் சிதம்பரம் கனகசபை பாணியிலேயே கட்டப்பட்டுள்ளது. உள்ளே நடராஜரைப் பிரதிஷ்டை செய்திருக்கின்றனர். தெற்கே பார்த்த வண்ணம் தான் காட்சி அளிக்கிறார்.


தலவரலாறு காணப்பட்ட அறிவிப்புப் பலகை



கீழே பஞ்ச சபைகளின் பெயரும் அவை இருக்கும் இடங்களும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இது குறித்த விளக்கங்கள் அதிரடிக்குக் கொடுத்த கருத்தில் கொடுத்திருக்கிறேன்.

தலவரலாற்றுக்கும், இந்தக் கோயில் பற்றிய செய்திகளுக்குமாக ஆதாரங்களாக எடுக்கப்பட்டுள்ள நூல்களின் பட்டியல் கீழே கொடுத்துள்ளது.


கோயிலைச் சுற்றிக் காணப்பட்ட வயல்கள், வயல்கள்


பச்சைக்கம்பளம் விரித்தாற்போல் காணப்படும் வயல்களும், சுத்தமான மண் தரையும்


இங்கே வண்டிகள் வரும் பாதை அந்தப்பக்கம் வயல்கள்



நாலரை மணி வரைக்கும் பார்த்துவிட்டுக் கோயில் திறக்கும் சுவடே தெரியாததால் மீண்டும் முகநூலில் நண்பர்களுக்கு அழைப்பு விடுத்துக் கோயில் திறக்கும் நேரம் அல்லது குருக்களின் தொலைபேசி எண் தெரிந்தால் கொடுக்கும்படி கேட்டுவிட்டு, நானே கூகிளில் போய்க் கோயில் பெயரைக் கொடுத்ததும் தினமலர்ப்பக்கத்தில் தொலைபேசி எண்கள் கொடுக்கப்பட்டிருந்தன. அதைப் பார்த்ததும் ஓர் அலைபேசி எண்ணை நம்மவரிடம் கொடுத்து குருக்கள் எண்ணாகத் தான் இருக்கும், பேசிப்பாருங்கள் என்று சொன்னேன். அவரும் பேசினார். அது குருக்கள் எண்ணே தான். அவர் தான் கோயிலுக்கு வரத் தயார் என்றும் ஆனால் சாவி கோயில் அறங்காவலரிடமிருந்து வர வேண்டும் என்றும் சொன்னார். பின்னர் அவரே தொலைபேசிச் செய்தியைத் தெரிவித்துச் சாவியைச் சீக்கிரம் கொண்டு வரும்படி சொல்வதாகவும் சொன்னார்.

மறுபடியும் காத்திருப்பு. முகநூலைத் தோண்டியதில் ஓர் நண்பர் கோயில் இருக்குமிடத்தை கூகிளில் தேடித் தெரிந்து கொண்டாப்போல் குருக்கள் நம்பரையும் தெரிஞ்சுக்கறது தானே என உதவி செய்திருந்தார். அவருக்கு நன்றி கூறிவிட்டு அப்படியே கூகிள் மூலமாகத் தொலைபேசி எண்ணையும் தெரிந்து கொண்டுவிட்டேன் எனக் கூறி விட்டு மறுபடியும் காத்திருக்க ஆரம்பித்தோம். இதற்குள்ளாக நம்ம வண்டி ஓட்டுநருக்கு போரடிச்சிருக்குப்  போல! குருக்கள் எப்போ வருவார் என எங்களைக் கேட்டுத் தொந்திரவு செய்ய நாங்கள் கை விரித்தோம். வரும் வண்டிகள் எல்லாம் எங்களைத் தாண்டிக்கொண்டு சற்று தூரத்தில் காணப்பட்ட வேறோர் கிராமச் சாலையில் சென்று கொண்டிருந்தன. எந்த வண்டியும் இங்கே வரவே இல்லை. அதற்குள்ளாக மயில்களுக்கும் போரடிச்சது போலும். அவையும் காணாமல் போயின. குயில்பாட்டும் நின்று விட்டது. மரங்களின் மர்மர சப்தம் தவிர்த்து வேறே ஏதும் இல்லை.  இனிமேல் தினமலர்ப் பக்கத்தைப் பார்த்தாலும் அதில் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் தொலைபேசி எண்ணிற்குத் தொலைபேசிக் கேட்டுக் கொண்டு போவதே நல்லது என எண்ணினோம். திருப்புல்லாணி, தேவி பட்டினம் எல்லாம் அப்படித் தான் கேட்டுக் கொண்டு போனோம். அது போல் காலை/மதியம் திருநெல்வேலிக்குப் போனதுமே கேட்டிருக்கணும். 

Saturday, February 09, 2019

அழகிய கூத்தனைக் காணும் வழியில் நாங்கள்!

ராம பாண்டியனின் ஆளுகைக்கு உட்பட்ட சிற்றரசன் ஆன வீரபாண்டியன் செப்பறையில் புதியதோர் விக்கிரஹம் பிரதிஷ்டை செய்யப் பட்டிருப்பதை அறிகின்றான். தரிசனத்துக்கு வந்த அவன் கண்களிலே நடராஜர் சிலையின் அழகு கவர்கின்றது. மீண்டும், மீண்டும் எத்தனை முறை பார்த்தாலும் தெவிட்டாத தித்திக்கும் பேரழகுச் சிற்பம். ஆஹா, இதை வடிவமைத்தவர் யாரோ? கேட்ட வீரபாண்டியனுக்குச் சிற்பியின் அறிமுகம் கிடைத்தது. தன்னுடைய சிற்றரசுக்கு உட்பட்ட கட்டாரி மங்கலம்" என்னும் ஊரிலும், "கரிசூழ்ந்த மங்கலம்" ஊரிலும் உள்ள கோயிலில் இது போன்ற அதி அற்புத ஆடும் கூத்தனைப் பிரதிஷ்டை செய்ய எண்ணினான் வீரபாண்டியன். சிற்பியை அவ்வாறே இரு சிலைகள் செய்யுமாறு ஆணை இட்டான் வீரபாண்டியன். சிற்பியும் அதே போல் இரு அழகிய நடராஜர் சிலைகளை வடிவமைத்தார். அவற்றின் அழகில் மெய்ம்மறந்த வீரபாண்டியன், இனி மற்ற எந்தக் கோயில்களிலும் இது போன்ற சிலைகள் பிரதிஷ்டை செய்யக் கூடாது என எண்ணினான். இந்தச் சிற்பி செதுக்கினால் தானே சிலை? சிற்பியின் கைகளைத் துண்டிக்க ஆணை இட்டான் வீரபாண்டியன். பின்னர் சிற்பியையே கொன்றுவிடும்படியும் ஆணை இட்டான். ஆனால் காவலர்களோ இரக்கம் மீதூறச் சிற்பியின் ஒரு கையை மட்டுமே துண்டித்துவிட்டு உயிரோடு விட்டு விட்டார்கள்.

ராமபாண்டியனுக்கு விஷயம் தெரியவர, வீரபாண்டியன் மேல் கோபம் கொண்ட அவன், வீரபாண்டியனின் இரு கைகளையும் வெட்டி விடுகின்றான். பின்னர் அந்த இரு சிலைகளையும் முறையே கட்டாரிமங்கலத்திலேயும், கரிசூழ்ந்த மங்கலத்திலேயும் பிரதிஷ்டை செய்கின்றான். சிற்பிக்கு மரக்கையையும் பொருத்தித் தர ஆணை இடுகின்றான். மரக்கை பொருத்தப் பட்ட சிற்பி, அந்தக் கைகளோடேயே முன்பை விட அழகான நடராஜர் சிலை ஒன்றைச் செய்கின்றார். இந்த அதி அற்புதச் சிலையின் அழகில் தன்னையே மறந்த அவர், அது சிலை என்பதையும் மறந்து, சிலையின் கன்னத்தைச் செல்லமாய்க் கிள்ள, என்ன ஆச்சரியம்?? அவர் கிள்ளிய வடு கன்னத்தில் பதிந்தே விட்டது. கிள்ளிய அந்த வடுவுடனேயே அந்தச் சிலை தூத்துக்குடி அருகே உள்ள கருவேலங்குளம் என்னும் ஊரில் பிரதிஷ்டை செய்யப் பட்டது.  திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் உள்ள இந்த செப்பறை, கட்டாரி மங்கலம், கரிசூழ்ந்த மங்கலம், கருவேலங்குளம் ஆகிய நான்கு ஊர்களிலுமே திரு ஆதிரைத் திருநாள் மிகச் சிறப்பாய்க் கொண்டாடப் பட்டு வருகின்றது. இந்தக் கோயில்கள் அனைத்துமே சிவாகம முறைப்படி அனைத்து அம்சங்களும் பொருந்தியவையும் கூட. திருவாதிரைத் திருநாள் அன்று இந்த நான்கு கோயில்களும் விடிய விடியத் திறந்தே இருக்கும். அன்று நான்கு நடராஜர்களையும் சேர்த்து வழிபடுவதை மிகச் சிறப்பாகவும் நினக்கின்றனர். முதலில் செப்பறை, அங்கிருந்து கரிசூழ்ந்த மங்கலம், அங்கிருந்து கருவேலங்குளம், கடைசியாகக் கட்டாரிமங்கலம் என்ற முறையில் தரிசித்தால் பயண நேரமும் சரியாக இருக்கும் என்றும் சொல்கின்றனர்.
*********************************************************************************

ஆனால் இங்கெல்லாம் நாங்க போகலை! நேரம் இல்லை என்பதோடு அதிகம் அலையவும் முடியலை! செப்பறைக்கு முக்கியமாப் போயாகணும்! ஆகவே தேநீரைக் கூடத்தியாகம் செய்துட்டு வண்டியில் கிளம்பினோம். அரை மணி நேரத்தில் ராஜவல்லிபுரம் வரவும் ஆங்காங்கே விசாரித்துக்கொண்டும், வழிகாட்டிகளைப் பார்த்துக் கொண்டும் செப்பறை நோக்கிச் சென்றோம். செல்லும் வழியெல்லாம் ஒரே வயல்! பச்சைப்பசேல் வயல்கள்.  காருக்குள்ளிருந்து படம் எடுக்கும் லாகவம் எனக்குக் கை கூடவில்லை. ஆகவே சும்மாப் பார்த்துக் கொண்டு வந்தோம். செப்பறை எங்கேனு இன்னும் தெரியலை! ஓட்டுநர் வேறே சற்று தூரத்தில் தெரிந்த ஒரு கோயிலைக்காட்டி அது தான் செப்பறையோனு நினைக்கிறேன் என்றார். ஆனால் என் மனம் என்னமோ சமாதானம் ஆகவில்லை. அப்போது வயலில் வேலை செய்துவிட்டு வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்த இருவரைப் பார்த்துக் கேட்டதும் அதே வழியில் நேரே போகச் சொன்னார். சற்று தூரத்தில் தெரிந்த ஒரு கோயில் கோபுரத்தைக் காட்டி அது தான் செப்பறை நடராஜர் இருக்கும் கோயில் என்றும் சொன்னார். வண்டி சிறிது தூரம் நேரே சென்று பின்னர் ஒரு இடத்தில் திரும்பி நின்றது. எதிரே கோயில். பூட்டி இருந்தது.  எப்போது திறப்பார்கள் என்பது புரியவில்லை. ஆராயணும். முதலில் சுற்று வட்டாரங்களைப் பார்ப்போம்.


கோயிலைச் சுற்றியும் காடு, காடு, காடு! வயலின் நடுவே ஓர் வனம். வனத்தின் நடுவே தன்னந்தனியாகக் குடி இருக்கிறார் செப்பறை அழகிய கூத்தர்.  கோயிலின் இடப்பக்கம் தெரியும் வனம்.



வந்த பாதை! முழுக்க முழுக்கக் காடு!



வனத்தின் நடுவே கோயில். எதிரே தெரிகிறது கோயிலின் பிரதான வாயில். வலப்பக்கம் காளி குடி இருக்கும் மண்டபம். பூட்டியே இருக்கு/ திறக்கவில்லை. நாங்க போயும் இதைத் திறக்கவில்லை. குருக்களிடம் இதைப் பற்றிக் கேட்டதற்கும் அவர் சரியாக் காதில் வாங்கலை போல, பதில் சொல்லலை. திருவாதிரை, ஆனித்திருமஞ்சனம் எனச் சிதம்பரத்தில் நடைபெறுவதைப் போல் எல்லாத் திருவிழாக்களும் இங்கேயும் சிறப்பாக நடைபெறும் என்றார். நாங்க போவதற்கு நான்கு நாட்கள் முன்னால் தான் தைப்பூசத் திருவிழாவும் நடந்து முடிந்திருந்தது. நாங்க அப்போத் தான் போகணும்னு முதலில் திட்டம் போட்டிருந்தோம். பின்னர் தைப்பூசத்திற்கு வரும் கூட்டத்தை நினைத்து ஓட்டலில் இருந்து எதிலும் இடம் கிடைப்பது கஷ்டம் என்பதால் பயணத் தேதியை மாற்றினோம்.

இது காரைக்கால் அம்மையார் மண்டபம் எனப் போட்டிருக்கு. ஆனால் பலரும் காளி மண்டபம் என்கின்றனர். அம்மை எலும்புக்கூடு உருவில் இருப்பதால் அப்படிச் சொல்கிறார்கள் போலும் என எண்ணிக் கொண்டேன். 

Wednesday, February 06, 2019

செப்பறை/தாமிரசபை என்பது உண்மையில் எது?

சிதம்பர ரகசியம்


நெல்லையப்பர் கோயில் தாமிரசபைக்குப் பின்னால் கல்லால் ஆன மண்டபத்தில் காட்சி அளிக்கும் சந்தன சபாபதி!


சிதம்பர ரகசியம் தொடர் எழுதுவதற்காகப் பல புத்தகங்கள் படித்ததோடு இணையம் மூலமும் பல்வேறு தகவல்களைத் திரட்டிக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது தான் இந்தத் தாமிரசபை பற்றிய குறிப்புக்களுக்காகத் தேடியபோது உண்மையான தாமிர சபை எங்கே இருக்கிறது என்பது குறித்த தகவல்கள் கிட்டின. உடனே அதைப் பற்றி மேலும் தகவல்கள் சேகரித்தேன். எப்படிச் சேகரித்தேன் என்று கேட்டால் இப்போது சொல்லத் தெரியாது. அப்போது அதே வேலையாக இருந்தேன். இதற்காகச் சிதம்பரமும் 4,5 முறை போய் எங்க குடும்ப தீக்ஷிதர், இன்னும் சில தீக்ஷிதர்களைக் கண்டு பேசி இருக்கேன். அப்போத் தான் திருநெல்வேலி நெல்லையப்பர் கோயிலில் இருப்பது உண்மையான தாமிரசபை இல்லை என்பதும் அங்கே நடராஜர் பிரதிஷ்டையே இல்லை என்றும் அந்த தாமிரசபை மண்டபத்துக்குப் பின்னாலேயே நடராஜர் காட்சி அளிப்பதையும் புரிந்து கொண்டேன். முதல்முறை திருநெல்வேலி போனப்போ இதை எல்லாம் கவனித்திருந்தாலும் இந்தத் தகவல்கள் கிட்டவில்லை என்பதால் இது தான் தாமிரசபை என்றே நினைத்துக் கொண்டேன்.

நெல்லையப்பர் கோயில் பிரகாரத்தில் காணப்படும் தாமிர சபை இது தான், இங்கே உள்ளே நடராஜர் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட வில்லை. மாறாக இதற்குப் பின்னால் ஓர் மண்டபத்தில் தனித்துக் காணப்படுகிறார்.


மேலே கொடுத்திருக்கும் சந்தனசபாபதி தான் தாமிர சபை எனப்படும் இடத்தின் பின்னே காணப்படுகிறார். நடுவில் உள்ளே எவரையும் பிரதிஷ்டை செய்யவில்லை. ஆகவே இது தாமிரசபை இல்லை என்னும் என் கருத்து உறுதியானது. இப்போ உண்மையான தாமிர சபையை எங்கே எனப் பார்ப்போமா?
***************************************************************************

நட்சத்திரங்களிலே திருவோணத்துக்கும், திரு ஆதிரைக்கும் மட்டுமே திரு என்ற அடைமொழி. இரண்டுமே முறையே மகாவிஷ்ணுவுக்கும், சிவனுக்கும் உரிய நட்சத்திரங்கள். உடனே அவங்க அந்த நட்சத்திரத்திலே தான் பிறந்தாங்களா என்ற கேள்வி எழும். அப்படி எல்லாம் இல்லை. இந்த மார்கழி மாதப் பெளர்ணமி தினத்தன்று ஈசன் ஆனந்தத் திருநடனம் புரிந்ததாகவும், சிரவண மாதத்துத் திருவோணத்தன்று பெருமாள் தன் விஸ்வரூபத்தை மஹாபலிக்குக் காட்டியதாயும் ஐதீகம். அதனாலேயே இருவருக்கும் இந்த இரு நட்சத்திரங்கள் விசேஷமாய்ச் சொல்லப் பட்டிருக்கின்றது. மேலும் மார்கழி மாதப் பௌர்ணமி அன்று விண்ணில் விடிகாலையில் பிரம்ம முஹூர்த்தத்தில் தெரியும் திருவாதிரை நக்ஷத்திரக்கூட்டத்தின் ஒளி அந்தத் தில்லைக்கூத்தனின் ஆடலையே நினைவூட்டுவதாகவும், அதைப் பார்க்கையில் ஆடவல்லான் லீலைகள் நமக்கெல்லாம் புரிய வரும் என்றும் சொல்கின்றனர். ஆனால் எல்லோராலும் அந்தக் குறிப்பிட்ட நேரம் அந்த நக்ஷத்திரக் கூட்டத்தைப் பார்த்துப் புரிந்து கொள்வது என்பது கஷ்டம். ஆகவே நம் போன்ற சாமானியர்களுக்காகக் கோயில்களில் குடி கொண்டிருக்கும் நடராஜர் விக்ரஹங்களுக்கு அபிஷேஹாதிகள் செய்து கற்பூர ஆரத்தி காட்டி நம்மைத் தரிசிக்க வைக்கின்றனர்.


 பரிபாடல் என்னும் சங்ககால இலக்கிய நூலிலேயே இந்த ஆதிரைத் திருநாள் சிறப்பு பற்றியும், விழா பற்றியும் குறிப்பிட்டிருப்பதாய்த் தெரிய வருகின்றது. பொதுவாக ஆதிரைத் திருநாள் அன்று சிவனைடியாரான சேந்தனாருக்கு அருள் புரிய ஈசனே அடியாராக வந்து சேந்தனாரிடம் களியும், குழம்பும் வாங்கிச் சாப்பிட்டதாயும், அந்தக் களி ஈசன் மேல் சிந்திக் கிடக்க, கோபம் கொண்ட தீட்சிதர்களுக்குச் சேந்தனாரின் பக்தியை வெளிப்படுத்த வேண்டி ஈசன் தன் தேரை ஓடாமல் தடைப்படுமாறு செய்கின்றார். அப்போது சேந்தனார் திருப்பல்லாண்டு பாடி ஓடாது கிடந்த தேரை நிலைக்குக் கொண்டு வருகின்றார் என்று சொல்லுவார்கள். இந்தப் பல்லாண்டு திருவிசைப்பா என்ற பெயரில் ஒன்பதாம் திருமுறையில் கடைசி 29-வது சேர்க்கையில் கோயில் என்ற தலைப்பில் காணக் கிடைக்கின்றன.

"மன்னுக தில்லை வளர்கநம் பத்தர்கள் வஞ்சகர் போயகல
பொன்னின்செய் மண்டபத் துள்ளே புகுந்து புவனி யெல்லாம் விளங்க
அன்னநடை மடவாள் உமைகோன் அடியோ முக்கருள் புரிந்து
பின்னைப் பிறவி யறுக்க நெறிதந்த பித்தற்குப் பல்லாண்டு கூறுதுமே. 1


மிண்டு மனத்தவர் போமின்கள் மெய்யடியார்கள் விரைந்து வம்மின்
கொண்டுங் கொடுத்தும் குடிகுடி ஈசற்(கு)ஆட் செய்மின் குழாம்புகுந்து
அண்டங் கடந்த பொருள்அள வில்லதோர் ஆனந்த வெள்ளப்பொருள்
பண்டும் இன்றும் என்றும் உள்ளபொருள் என்றே பல்லாண்டு கூறுதுமே. 2

நிட்டையி லாவுடல் நீத்தென்னை ஆண்ட நிகரிலா வண்ணங்கள்
சிட்டன் சிவனடி யாரைச் சீராட்டும் திறங்களுமே சிந்தித்(து)
அட்ட மூர்த்திக்கென் அகம்நெக ஊறும் அமிர்தினுக்(கு) ஆலநீழற்
பட்டனுக்(கு) என்னைத்தன் பாற்படுத் தானுக்கே பல்லாண்டு கூறுதுமே. 3

சொல்லாண் டசுரு திருப்பொருள் சோதித்த தூய்மனத் தொண்டருள்ளீர்
சில்லாண் டிற்சிறை யும்சில தேவர் சிறுநெறி சேராமே
வில்லாண் டகன கத்திரன் மேரு விடங்கன் விடைப்பாகன்
பல்லாண் டென்னும் பதங்கடந் தானுக்கே பல்லாண்டு கூறுதுமே. 4

புரந்தரன் மாலயன் பூசலிட்(டு)ஓலமிட்(டு) இன்னம் புகலரிதாய்
இரந்திரந்(து) அழைப்பஎன் னுயிராண்டகோவினுக்(கு) என்செய வல்லம் என்றும்
கரந்துங் கரவாத கற்பகனாகிக் கரையில் கருணைக்கடல்
பரந்தும் நிரந்தும் வரம்பிலாப்பாங்கற்கே பல்லாண்டு கூறுதுமே. 5

இந்தக் கதை எல்லாரும் அறிந்த ஒன்று. ஆனால் நடராஜர் திருமேனி சிதம்பரத்துக்கு வந்தது எப்படி? அதற்கு முன்னால் வரை திருமூலட்டானேஸ்வரர் குடி இருந்த கோயிலில் நடராஜர் பிரதான இடம் பெற்றது எப்படி? இவற்றை அறிய வேண்டியே  நாம் காணப் போவது இந்த ஆதிரைத் திருநாளுக்கு உரிய நடராஜரின் திருமேனி சிதம்பரத்துக்கு வந்த கதை. அதைப் பற்றிப் பார்க்கப் போகின்றோம். தில்லையம்பதி தில்லை வனமாக இருந்த காலகட்டங்களில் மன்னன் ஹிரண்யவர்மன்(சிம்மவர்மன் என்றும் அழைக்கின்றனர்.) தன் தோல் நோயை சிதம்பரம் சிவகங்கைக் குளத்தில் நீராடியதால் போக்கிக் கொண்டான் என்று ஒரு சாராரும், தற்சமயம் உள் பிரகாரத்தில் காணப்படும் கிணறான பிரம்மானந்த கூபம் என்னும் தீர்த்தம் மூலம் போக்கிக் கொண்டான் என்று இன்னொரு சாராரும் கூறுகின்றனர். இந்த பிரம்மானந்த கூபம் இப்போது கிணறு வடிவில் உள்ளது. எது எப்படியோ கெளட தேசத்தில் இருந்து வந்த மன்னன் ஹிரண்ய வர்மன், (சிம்ம வர்மன் என்றும் பெயர் உண்டு). இவன் தான் பல்லவ வம்சத்தை இங்கே நிறுவினான் என்றொரு கூற்றும் உண்டு. இவன் தான் தில்லையம்பதியை இப்போது இருக்கும்படி கட்டினான் எனச் சொல்வதுண்டு. ஆனால் அதற்கும் முன்னரே இங்கே கோயில் இருந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.  இது பற்றி விரிவாக நாம் சிதம்பர ரகசியம் என்னும் நூலில் ஏற்கெனவே பார்த்தோம்.

இந்த மன்னன் நடராஜர் பால் பக்தி மிகக் கொண்டு, நடராஜரைச் சிலை வடிவில் வடிக்க எண்ணம் கொண்டான். சிற்பிகளிடம் பத்தரை மாற்றுப் பசும்பொன்னிலே, துளிக்கூடச் செம்பு கலக்காமல் சிலை வடிக்கச் சொல்கின்றான். சிற்பிகளும் எவ்வளவோ முயன்றும் அவர்களால் முடியவில்லை. சிறிதாவது செம்பு கலவாமல் சிலை வடிக்க முடியவில்லை.அப்போது நமசிவாய முத்து ஸ்தபதி என்றொருவரை விட்டு வடிக்கச் செய்த செப்புச் சிலையின் வடிவழகு மன்னனின் கண்ணையும் கருத்தையும் மிகக் கவர்ந்தது. எனினும் அது செப்பு என்பதால் சிதம்பரத்தில் அதைப் பிரதிஷ்டை செய்யவேண்டாம் என எண்ணிய மன்னன் தூய பொன்னால் நடராஜத் திருமேனியை வடிக்கச் சொன்னான். இந்த முதல் சிலையை என்ன செய்யலாம் என யோசித்த வண்ணம் இருந்த மன்னனுக்கு இரண்டாவதாய் வடித்துக் கொண்டிருக்கும் சிலையைக் காட்டுவதற்காகச் சிற்பிகள் வந்து அழைத்தனர். சிற்பிகள் முகமோ குதூகலமாய் இல்லை. ஒரே கலவரம் கூத்தாடியது அவர்கள் முகங்களில். என்றாலும் தங்கள் குருநாதர் ஆணை! மன்னனை அழைத்துவர! ஆகவே மன்னனை சிலையைக் காண வருமாறு அழைத்தனர்.

சிற்பசாலையில் சிற்பியோ குழம்பிப் போயிருந்தார். நல்ல சுத்தமான பசும்பொன்னை உருக்கி எடுத்துச் சிலை வார்க்கும்போது எங்கிருந்தோ வந்தார் ஒரு முதியவர். பேசிக் கொண்டே இருந்தார். அவர் பேச்சில் கவனமாய் இருக்கையிலே தன் கையிலிருந்த செப்புக் காசுகளை பொன்னைக் குழம்பாய் உருக்கிக் கொண்டிருந்தவற்றில் போட்டுவிட்டு, இவற்றைச் சேர்த்துச் சிலை வடியுங்கள் என்று கூறிவிட்டுப் போய் விட்டார். செப்பு உருகித் தங்கக் குழம்போடு கலந்து, அதை சிலையாகவும் வார்த்தாயிற்று. ஆனால் மன்னனுக்குத் தெரிந்தால்?? மன்னனிடம் சொல்லுவதா வேண்டாமா?? சிற்பி குழம்பிப் போய் இருந்தார். மன்னனும் வந்தான். சிலையைக் கண்டான். தூக்கிய திருவடியையும், ஊன்றிய திருவடியையும் கண்டான். கண் முன்னே அந்தக் கூத்தனே நடனம் ஆடுவதையும் உணர்ந்தான். சிலையைக் கைகளால் தொட்டுத் தடவிப் பார்த்தான். விரிந்த செஞ்சடை, அபய ஹஸ்தங்கள் என அனைத்துமே அவன் மனதில் பதிந்தன. என்றாலும் முழுக்க, முழுக்கப் பொன்னால் ஆனதா? சந்தேகம் கொப்பளிக்கச் சிற்பியை நோக்கினான்.


சிற்பி செய்வதறியாது மன்னனிடம் நடந்ததைச் சொன்னார். மன்னனுக்குக் கோபம் மூண்டது. தலைமைச் சிற்பியையும், உடனிருந்து உதவிய சிற்பிகளையும் சிறையில் இட்டான். சிற்பிகளைச் சிறையில் அடைக்கச் சொன்ன மன்னன் மீண்டும் ஒருமுறை சிலையைப் பார்த்தான். சுத்தச் சொக்கத் தங்கத்திலே செய்யச் சொன்ன சிலை இப்போது செம்பின் சிவந்த நிறத்திலேயே காட்சி அளித்தது. அன்றிரவு தூக்கம் இன்றித் தவித்த மன்னன் ஒருவழியாய்க் கண்ணயரும் தருணத்திலே அவன் முன்னே தோன்றியது ஓர் பேரொளி. கண்ணைக் கூசும் ஒளியைக் காணமுடியாமல் கண்ணை மூடித் திறந்த மன்னனின் கண்ணெதிரே நடராஜத் திருமேனி காட்சி அளிக்க, மன்னனுக்கு ஓர் அசரீரி போன்றதொரு ஒலி கேட்டது. "மன்னா! இது எம் விருப்பம். நாம் இங்கே செப்புத் திருமேனியாகவே காட்சி அளிக்க எண்ணம் கொண்டோம். உன் கண்களுக்கு மட்டுமே நாம் பொன்மேனியாகக் காட்சி அளிப்போம். இந்தச் சிலையை இங்கேயே பிரதிஷ்டை செய்வாய். முன்னால் செய்த செப்புத் திருமேனியை இந்தச் செந்தமிழ் நாட்டின் தென் பாகத்துக்குக் கொண்டு போகச் சொல்! எந்த இடத்திற்கு அருகே வந்ததும், சிலையின் கனம் அதிகம் ஆகித் தூக்க முடியாமல் போகின்றதோ, அந்த இடத்தில் சிலையை இறக்கி வைக்கச் சொல்! மற்றவை எம் பொறுப்பு!" என்று ஆணை இடுகின்றார் கூத்தபிரான்.

அது போலவே மறுநாள் காலையில் சிற்பிகளை விடுதலை செய்த மன்னன், முதலில் செய்த செப்புத் திருமேனியை ஒரு அழகிய பல்லக்கில் வைத்துக் கூடவே சிற்பிகளையும் அனுப்பித் தெற்கே பயணம் ஆகச் செய்கின்றான். தெற்கே போகப் போக எதுவும் அடையாளம் தெரியவில்லையே எனக் கலங்கிய வீரர்களுக்கு தாமிரபரணியின் வடகரைக்கு வரவும் சிலையின் கனம் அதிகரித்து வந்தது தெரிய வருகின்றது. சிலையைக் கீழே வைக்கின்றனர். அசதி மிகுந்து போய்த் தூங்கிப் போகின்றனர் வீரர்களும், சிற்பிகளும். விழித்து எழுந்து பார்த்தால் சிலை அங்கே இல்லை. பதறிப் போனார்கள் அனைவரும்.
அந்தப் பகுதியின் அரசன் யார் என விசாரித்தார்கள். ராமபாண்டியன் என்பவன் ஆட்சி புரிந்து வந்ததாய்த் தெரிய வந்தது. சிவபக்தியில் சிறந்தவன் என்றும், தினமும் நெல்வேலி நெல்லையப்பரைத் தரிசனம் செய்யாமல், வழிபடாமல் உணவு உட்கொள்ள மாட்டான் எனவும் தெரிந்து கொண்டனர்.இந்நிலையில் இச்சிலை தாமிரபரணிக் கரைக்கு வருவதற்கு முன்னர் ஓர் நாள், மன்னன் கனவில் நெல்லையப்பர் தோன்றினார். ஏற்கெனவே பெருக்கெடுத்து ஓடிய வெள்ளத்தால் நெல்லையப்பரைத் தரிசிக்கச் செல்ல முடியாமல் மன்னன் மனம் நொந்து வேதனையில் ஆழ்ந்திருந்த சமயம் அது. அப்போது தோன்றிய மன்னன் கனவில், நெல்லையப்பர் வந்து, "மன்னா வனத்துக்குப் போ. சிலம்பொலி கேட்கும். அந்தச் சிலம்பொலி கேட்கும் இடத்துக்கு எறும்புகள் சாரை, சாரையாய் ஊர்ந்து போவதும் தெரிய வரும். அந்த எறும்புகளைப் பின் தொடர்ந்து செல்வாயாக! அங்கே காணும் என் வடிவைப் பிரதிஷ்டை செய்து ஒரு கோயில் எழுப்பு!" என்று சொல்கின்றார்.

விழித்தெழுந்த மன்னனுக்குக் கனவில் கண்டது பற்றி எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை. யோசனையில் ஆழ்ந்திருந்த சமயம் வடக்கே இருந்து வந்த சிற்பிகளும், வீரர்களும் வந்து தாங்கள் கொண்டு வந்த அதி அற்புத நடனச் சிலையைக் காணோம் எனவும், ஈசனின் ஆனந்த நடன வடிவம் அது எனவும், சொல்லவே, மன்னன் மேலும் திகைத்தான். அவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு வனத்திற்குச் சென்றான். வனத்தினுள்ளே, உள்ளே, உள்ளே, சென்
றான். திடீரென ஓர் இடத்தில் மத்தளம், கொட்டியது. பேரிகை முழங்கியது. தேவதுந்துபி முழங்கும் சப்தம் கேட்டது. தாளம் போடும் ஒலி, அத்தோடு யாரோ ஆடும் சிலம்பொலியும் கேட்டது. மன்னனுக்கு நினைவு வந்து கீழே பார்த்தால் எறும்புகள் சாரை, சாரையாக ஊர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தன. எறும்புகளைப் பின் தொடர்ந்தான் மன்னன். குறிப்பிட்ட ஓர் இடத்தில் நடராஜரின் திருமேனி வைக்கப் பட்டிருந்ததைக் கண்டான். மன்னன் ஆனந்தக் கூத்தாடினான்.

ஆனந்தக் கூத்தாடும் அழகிய கூத்தனான இறைவனுக்கு அங்கேயே கோயில் எழுப்பவேண்டும் என்பதை அவர் குறிப்பால் அறிவுறுத்தியதையும் நினைவு கூர்ந்தான். அந்த இடத்திலேயே தில்லைக் கூத்தனுக்கு ஓர் அற்புதக் கோயில் எழுப்பினான். அதுவே செப்பறை அழகிய கூத்தரான ஆனந்தக் கூத்தர் திருக்கோயில். திருநெல்வேலிக்கு வடகிழக்கே, 9 கி.மீ தூரத்தில் உள்ள ராஜவல்லிபுரத்துக்கு இரண்டு கி.மீ. தூரத்தில் உள்ளது இந்தச் செப்பறை ஆனந்தக் கூத்தர் திருக்கோயில். முழுக்க முழுக்கச் சிதம்பரம் கோயில் பாணியிலேயே கட்டப் பட்ட கருவறையோடு, கோயிலின் முகப்பில் காளிக்காகவும் ஒரு கோயில் இருக்கின்றது. சிதம்பரத்தின் எல்லையில் இருப்பது போல இங்கேயும் காளி குடி கொண்டிருப்பதாய்ச் சொல்கின்றனர். இது மட்டுமா?? இதே போல் இன்னும் இரண்டு நடராஜர்கள் அதே சிற்பியால் செய்யப் பட்டு, இதே திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் வைக்கப் பட்டுள்ளது. அதைப் பற்றிய விபரங்களையும் தொடர்ந்து காண்போம். அதற்கு முன்னால் செப்பறை அல்லது தாமிரசபை குறித்த படங்களும் கோயில் இருக்கும் இடம் பற்றிய குறிப்புக்களும் நாளை!

இது பற்றிச் சிதம்பர ரகசியம் எழுதும்போதும் எழுதி உள்ளேன். அவற்றையே சில மாற்றங்கள் செய்து இங்கே வெளியிட்டுள்ளேன். மேலே கொடுத்திருக்கும் சிதம்பர ரகசியம் என்னும் சுட்டிக்குப் போனால் இதைக் குறித்த விபரங்களைக் காணலாம். 

Monday, February 04, 2019

திருநெல்வேலிக்குச் சென்ற கதை!

ஏற்கெனவே பத்து வருடங்கள் முன்னர்  திருநெல்வேலிக்குப் போய்விட்டு வந்திருந்தாலும் அப்போதும் பல கோயில்கள் பார்க்க முடியலை. சரியாகத் திட்டமிடாதது மட்டும் காரணம் இல்லை. அதிகம் அலையவும் முடியலை! ஆகவே இம்முறை மீண்டும் சென்று இன்னும் சில கோயில்கள் பார்த்துவர எண்ணித் திட்டம் போட்டு ஆன்லைனிலேயே முன்பதிவும் செய்தாச்சு. இங்கே குடியிருப்பு வளாகத்தில் உள்ள திருநெல்வேலி நண்பர் குடும்பத்திடம் தேவையான தகவல்களையும் கேட்டுப் பெற்றோம். ஆனால் சென்ற முறை எந்தவிதமான முன்னேற்பாடும் இல்லாமல் சென்றபோது எளிதாக எல்லாம் பார்க்கவும் முடிந்தது, ஓட்டல்களில் இடமும் கிடைத்தது. அதுவும் ஜானகிராமன் ஓட்டலிலேயே இடம் கிடைத்தது. இம்முறை ஆன்லைனில் ஜானகிராமனில் அறை காலி இல்லை எனக் கைவிரிக்க தொலைபேசியிலும் கேட்டதற்கு 3,000 ரூபாய்க்கு உள்ள அறைதான் காலி என்றார்கள். அவ்வளவு எதுக்கு எனச் சும்மா இருந்துட்டோம். நேரில் போனால் யாரானும் காலி செய்வது கிடைக்கலாம் என்னும் எண்ணம்.

 காலை ஏழு மணி ஐந்து நிமிடங்களுக்குக் கிளம்பும் இன்டர்சிடி எக்ஸ்ப்ரஸ். முன்னர் திருநெல்வேலி வரை மட்டுமே போய்க் கொண்டிருந்ததை இப்போது திருவனந்தபுரம் வரை நீட்டித்திருக்கின்றனர். அதில் தான் போக வர முன்பதிவு செய்திருந்தோம். 24 ஆம் தேதி கிளம்பிப் போயிட்டு 28 ஆம் தேதி மதுரை மீனாக்ஷியைப் பார்த்துட்டுத் திரும்பணும்னு ரங்க்ஸோட திட்டம். பார்க்க விட்டுப் போனவற்றை எல்லாம் பார்க்கலாம்னு சொன்னார். ஆனால் எனக்கு என்னமோ அது சரியாப் படலை. ஆகவே 26 ஆம் தேதி காலை மதுரைக்கு வந்து அங்கே மீனாக்ஷியைப் பார்த்துவிட்டு அன்று மாலை ஐந்து மணிக்கு மதுரை வரும் இன்டர்சிடியில் திருச்சி திரும்பத் திட்டம் போட்டு அப்படியே  பயணச்சீட்டும் வாங்கிட்டோம். திருநெல்வேலியில் இருந்து மதுரைக்கு மட்டும் பயணச் சீட்டு வாங்கலை. அங்கே காலை ஒரு ஃபாஸ்ட் பாசஞ்சர் இருப்பதால் அதில் போகலாம்னு சொன்னார். அதில் முன்பதிவு பார்த்தால் அந்த மாதிரி ஒரு ரயிலே இல்லைனு ஐஆர்சிடிசி சத்தியம் பண்ணிச் சொல்லி விட்டது. உனக்குப் பார்க்கத் தெரியலைனு அவரும், நீங்க தான் பாருங்கனு நானும் குருக்ஷேத்திரம் ஆரம்பிக்கையில் அவர் ஐபாட் மூலம் அந்த வண்டி தவிர்த்து இன்னொன்றும் காலை ஐந்துக்கே கிளம்புவதாகச் சொன்னார். சரிதான்னு மறுபடி போட்டுப் பார்த்தால் எல்லாமே இரண்டாம் வகுப்பு முன் பதிவு தேவையில்லாப் பெட்டிகள். முன் பதிவே செய்ய முடியாது. சரி, அதிலே ஏதேனும் ஒன்றில் கிளம்பி வந்துடலாம்னு தீர்மானித்தோம்/ இல்லை, தீர்மானித்தார்! :))))

ஒரு வழியாத் திருநெல்வேலி கிளம்பும் நாளும் வந்தது. முதல் நாள் காலையான  23 ஆம் தேதியே என் வயிறு கூக்குரலிட்டுத் தான் சரியாக இல்லை என்பதைத் தெரிவித்தது. என்ன வழக்கம் போல் தான்!  ஆகவே அன்று காலையே முன் அறிவிப்புச் செய்துட்டேன், இன்னிக்கு சமையல் உங்களுக்கு மட்டுமே என! நாளை ஊருக்குக் கிளம்பியாகணுமே என அவரும் சரியென ஒத்துக் கொண்டார். காலைக் கஞ்சியும் குடிக்கலை. ஹார்லிக்ஸ், காஃபி வகையறாக்களும் உள்ளே இறக்கலை. சுத்தபத்தமாக இருந்தேன். மத்தியானம் நாரத்தங்காய்த் துணையுடன் ஒரு கைப்பிடி தயிர் சாதம். மாலை கொஞ்சம் போல் தேநீர். இரவு உணவும் அதே தயிர் சாதம். ஆனால் மறுநாள் ஊருக்குக் கிளம்பும்போது கையில் கொண்டு போக வேண்டிய காலை ஆகாரமாக ஏற்கெனவே அரைத்து வைத்திருந்த மாவில் இருந்து இட்லிகள் தயார் செய்து கொண்டேன். எனக்கு மட்டும் ஒரே ஒரு ப.மி. போட்டுச் சட்னி. அவருக்கு மி.பொ. இந்த வண்டியில் வழியில் காஃபி, தேநீர், ஆகார வகைகள் எதுவுமே வராது. முன்னரே பயணித்திருக்கோம். காஃபியும் கையில் எடுத்துக் கொண்டு விட்டோம்.  ஆகவே காலை ஆகாரம் கையில் கொண்டு போனால் மத்தியானம் சாப்பிடத் திருநெல்வேலி போயிடலாம். இரவு சரியான தூக்கம் இல்லைனாலும் வயிறு கொஞ்சம் அமைதி காத்தது.

காலை வழக்கம் போல் மூன்றரைக்கே எழுந்து எல்லா வேலைகளையும் முடித்துக் கொண்டோம்.கொண்டேன். ஏற்கெனவே முந்தைய நாளே ரெட் டாக்சியில் ஜங்க்ஷன் செல்லப் பதிவு செய்திருந்தோம். சரியான நேரத்துக்கு டாக்சி வந்தது. ஜங்க்‌ஷன் போய்ச் சேர்ந்ததும் தான் நாங்க போக வேண்டிய ரயில் ஆறாம் நடைமேடையிலிருந்து கிளம்புவது தெரிந்தது. என்னடா இது சோதனை? கீழே சுரங்க வழியாவா இறங்கிச் செல்வது? அதிகம் எடை கொண்ட பெட்டி இல்லைனாலும் என்னால் அதைத் தூக்கிக் கொண்டு  கீழே இறங்குவதோ, மேலே ஏறுவதோ இயலாத ஒன்று. ஆகவே விழித்துக்கொண்டு அங்கேயும் இங்கேயுமாகப் போய் வந்தோம். அப்போது பார்த்து பாட்டரி கார் முதல் நடைமேடைக்கே வந்து சேர்ந்தது. நல்லவேளையாப் போச்சுனு நினைச்சு அதில் ஏறிக்கொண்டோம். ஒருத்தருக்கு ரூ.30 கொடுக்கணும்.  நாலாம் நடைமேடையிலிருந்து கிளம்பும் பல்லவனுக்காகப் போக வேண்டிய சிலர் எங்களுடன் ஏறிக்கொண்டனர். அவர்களில் ஒருத்தர் தான் ஏறாமல் சாமான்களை மட்டும் வைக்க ஓட்டுநருக்குக் கோபம் வந்தது. 30 ரூபாய் மிச்சம் பிடிக்க சாமான்களை மட்டும் வைக்கக் கூடாது எனவும் அவரையும் ஏறிக்கொள்ளும்படியும் இல்லையென்றால் சாமான்களை இறக்கும்படியும் சொல்லியும் அவர் கேட்கவே இல்லை. விறுவிறு எனப் போய்விட்டார்.

ஓட்டுநர் ஒருவழியாக வண்டியைக் கிளப்பி நாலாம் நடைமேடையில் அந்தப் பெண்கள் இறங்க வேண்டிய பெட்டிக்கருகே கொண்டு விட்டார். சாமான்களை வைத்திருந்த மனிதரும் வந்து சாமானை எடுக்க அவரிடம் பணம் கொடுத்தே ஆகவேண்டும் எனக் கறாராகச் சொல்லிப் பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டார். பின்னர் எங்களை ஆறாம் நடைமேடையில் ஏசி பெட்டிக்கு அருகே இறக்கிவிட்டார். நாங்களும் உள்ளே போய் எங்கள் இடத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு உட்கார்ந்தோம். ரயிலும் சரியான நேரத்தில் கிளம்பி விட்டது. டிடி ஈ வந்து பயணச்சீட்டைச் சரி பார்த்ததும் நாங்க சாப்பிட்டுவிட்டுக் கொஞ்சம் தூங்கி விட்டோம். எனக்கு முதல்நாள் பட்டினி, கண் விழிப்பு ஆகியவற்றால் கொஞ்சம் மயக்க நிலையிலேயே இருந்தது. தூங்கியதும் தான் சரியானது. தூங்கி விழிக்கையில் மதுரை நெருங்கி விட்டது. அவ்வளவு அசதி! அதன் பின்னர் கோவில்பட்டியில் வழக்கம் போல் கடலைமிட்டாய்ப் பாக்கெட் வாங்கிக் கொண்டோம். அவரே ஶ்ரீவில்லிபுத்தூர் பால்கோவா பாக்கெட்டும் கொடுத்தார். அவற்றை வாங்கிக் கொண்டு உள்ளே வைத்துவிட்டோம். அங்கே போய்ப் பார்த்துக்கலாம்.

வண்டி சரியான நேரத்துக்குத் திருநெல்வேலி வந்து சேர்ந்தது. நாங்களும் இறங்கினோம். இறங்கிய இடம் பிரதான வாயில் அருகே இல்லை. முன்பதிவு பயணச்சீட்டு வாங்கும் கவுன்டர் அருகே இறங்க வேண்டி இருந்தது என்றாலும் அந்த வழியாகவும் வெளியே போகலாம். ஆட்டோக்கள் இருந்தன. ஆகவே கவலைப்படாமல் இறங்கி பெட்டியைத் தள்ளிக்கொண்டு வெளியே வந்தோம். சுமார் பத்து ஆட்டோக்கள் இருந்தன. ஆட்டோக்களைப் பார்த்தால் அவற்றில் ஏறி மாடியில் உட்காரணும்! அத்தனை உயரம் ஆட்டோவின் படிகள். எல்லாமே ஷேர் ஆட்டோக்கள் வேறே. என்றாலும் எங்களுக்குத் தனியாக வருவதற்குச் சம்மதித்தார்கள். ஆனால் என்னால் எந்த ஆட்டோவிலும் ஏறவே முடியலை. ஏறினால் கும்பகோணத்தில் ஓட்டல் கழிவறையில் நேர்ந்தமாதிரி மல்லாக்க அடிச்சு விழணும். நான் ரிஸ்க் எடுக்கத் தயாராக இல்லை. கடைசியில் சுற்றும் முற்றும் பார்த்ததில் ஒரே ஒரு பஜாஜ் ஆட்டோ நின்றிருந்தது. அதன் அருகே சென்று கேட்டதற்கு அந்த ஆட்டோ ஓட்டுநர் ஜானகிராமன் ஓட்டலுக்கு வரமாட்டேன் எனச் சொல்லிவிட்டார். பக்கத்தில் இருக்கும் எந்த ஓட்டலுக்கும் கூட்டிப் போக மாட்டாராம். அவராகப் பார்த்து எங்கே கூட்டிச் செல்கிறாரோ அங்கே தங்கணும்!

என்னடா இதுனு பார்த்தா வர ஆட்டோக்கள் எல்லாமே உயரமான படிகளைக் கொண்ட ஆட்டோக்கள். முதலில் ஒரு ஒன்றரை அடி உயரத்தில் உள்ள படியில் ஏறிப் பின்னர் அதற்கும் மேல் இன்னொரு படியில் ஏறிப் பின்னால் உள்ள சீட்டுக்கு உள்ள படியில் ஏறிக்காலை வைத்துக் கொண்டு உட்காரணும். கடவுளே! நொந்து போயிட்டோம். வேறே வழியில்லாமல் இருந்த அந்த ஒரே பஜாஜ் ஆட்டோவில் உட்கார்ந்து ஆரியாஸ் ஓட்டலுக்காவது விடுங்கனு சொன்னால் ஆட்டோக்காரர் பிடிவாதமாக மறுத்தார். அதுக்குள்ளே இன்னொரு ஆட்டோக்காரர் ஓடி வந்து ஒரு ஓட்டலின் பெயரைச் சொல்லி அங்கே கூட்டிப் போகச் சொல்ல ஆட்டோ எங்களைக் கேட்காமலேயே விர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ரெனக் கிளம்பி விட்டது. பணமும் பேசவில்லை. ஜானகிராமன் ஓட்டலுக்கு அறுபது ரூபாய் கேட்டிருந்தார். அதுவே கிட்டக்கத் தான் இருக்கு. சாமான்கள் இல்லைனா நடக்கும் தூரம் தான். அல்லது சாமான்களோடு நடக்க முடிந்தாலும் நடந்து போயிடலாம்.

கடைசியில் அவர் போனதும் ஜானகிராமன் ஓட்டலுக்கு அடுத்த தெரு தான். சிந்துபூந்துறை சாலை ரோடில் குறுக்கே சென்ற வடக்குத் தெரு என்னும் சந்தில் உள்ள ஓர் ஓட்டலுக்கு அழைத்துச் சென்றார். அதற்குள்ளாக மணி ஒன்றரையை நெருங்கிக் கொண்டிருந்ததால் வேறு வழியில்லாமல் அங்கே அந்த ஓட்டலிலேயே மாடி வேண்டாம்னு சொல்லிட்டு, (லிஃப்ட் இல்லை) கீழேயே அறை கேட்டோம். அறையைப் போய்ப் பார்த்துட்டு வந்தேன். பரவாயில்லை ரகம். வேறே ஓட்டலுக்கு அழைத்துப் போ என்றால் அந்த ஆட்டோ ஓட்டுநர் சண்டைக்கு வருவார் போல் இருந்தது. அதோடு அதிகப் பணமும் கேட்பார். எனவே வாக்குவாதம் வேண்டாம்னு அந்த ஓட்டலிலேயே அறையைப் பதிவு செய்து கொண்டோம். அறை சுத்தம் பரவாயில்லை என்றாலும் ரொம்பச் சின்னது.  கட்டிலை வேறே சுவற்றை ஒட்டிப் போட்டிருந்தார்கள். அந்தப்பக்கம் படுப்பவர்கள் ஏறி இறங்கக் கஷ்டம், ஏறவும் கஷ்டம். ஆனால் சாமானைத் தூக்கிக் கொண்டு எங்கே போவது? அறைக்குப் போனோம். ஆட்டோ ஓட்டுநரைப் பணம் கொடுத்து அனுப்பலாம்னு பார்த்தால் சுமார் அரை கிமீ கூட இல்லாத தூரத்துக்கு 90 ரூபாயில் இருந்து ஆரம்பித்துக் கடைசியில் 75 ரூ வாங்கிக் கொண்டு தான் விட்டார்.  அதைத் தவிர ஓட்டல்காரங்க கொடுக்கும் கமிஷன் ஒருத்தருக்கு 100 ரூ. எனச் சொன்னார்கள். ஆக மொத்தம் 200 ரூ.கமிஷன்.

அறைக்குப் போய்க் கை, கால் சுத்தம் செய்து கொண்டு எல்லோரும் ரொம்பச் சொல்லிக் கொண்டு இருந்த சந்திரவிலாஸ் ஓட்டலுக்குச் சாப்பிடப் போகலாம்னு ரிசப்ஷனில் விசாரித்ததற்குப் பக்கத்தில் தான் இருக்கு என்றாலும் 50 ரூ கொடுத்து ஆட்டோவில் போங்க. இருந்து கூட்டி வரதுன்னா 100 ரூ கேட்பாங்க என்று சொல்லவே அப்படியே ஒரு ஆட்டோவைப் பிடித்துக் கொண்டு சந்திரவிலாஸ் சென்றோம். சாப்பாடு வேளை கிட்டத்தட்ட முடியும் சமயம். என்றாலும் பலர் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். நாங்க தாமதமாய்ப் போனதில் பச்சரிசிச் சாதம் இல்லையாம். புழுங்கல் அரிசி தான்! சௌசௌ கறி, கத்திரிக்காய்க் கூட்டு, தக்காளி, காரட் கூட்டு(போர்டில் போட்டிருந்தது. கூட்டில் தக்காளியையும் காணலை, காரட்டையும் காணோம்) என்னமோ சாம்பார், ரசம், மோர், மோருக்குக் கொத்துமல்லி இஞ்சி அரைச்சு விட்டிருந்தாங்க. அதையும் சேர்த்து எல்லாமும் காரமோ காரம். புழுங்கலரிசிச் சாதம் முழுங்கவே முடியலை. நாங்களும் புழுங்கலரிசி வாங்கினாலும் சமைத்தால் மிருதுவாக இருக்கும். ஆனால் சாப்பாடு விலை 50 ரூ தான். ஜிஎஸ்டி எல்லாம் இல்லை. அதனாலோ என்னமோ தரமும் அப்படியே தான் இருந்தது. வேறே வழி இல்லையே சாப்பிட்டோம். அறைக்கு வந்து ஓய்வு எடுத்துக் கொண்டோம்.

மாலை செப்பறை போக வண்டியை புக் செய்யப் பேசினால் செப்பறைன்னா என்ன? எங்கே இருக்குனு கேட்கிறாங்க. ராஜவல்லிபுரம் அருகே என நான் சொன்னேன்.இருந்தாலும் ஓட்டுநருக்குப் புரியலை. எங்களையே சரியா விசாரிச்சு வைக்கும்படி சொல்லிவிட்டுத் தான் சிறிது நேரத்தில் வருவதாகச் சொன்னார். உடனே அவசரம் அவசரமாக முகநூலில் உள்ள திருநெல்வேலி நண்பர்களை விசாரித்தேன். அனைவருமே ராஜவல்லிபுரம் என்பதை உறுதி செய்தனர். அதற்குள்ளாகத் தேநீருக்குச் சொல்லிட்டுக் காத்திருந்தால் ஆளே வரலை. வண்டி வந்துவிட்டது. தேநீரைத் தியாகம் செய்துட்டுக் கிளம்பினோம்.  வரும் வழியில் கிருஷ்ணாபுரமும் பார்த்துக் கொண்டு வருவதாகத் திட்டம்.

Saturday, February 02, 2019

அன்னை/தாய், பாசம் உள்ளவளா?

பதாகையில் அன்னை கதையும் என் விமரிசனமும்

பதாகையில் "தன்ராஜ் மணி"யின் "அன்னை" சிறுகதை படித்தேன். சுருக்கமாக என் கருத்தையும் பதிவு செய்தேன். பதாகையின் தொடர்பாளர் தொடர்பு கொண்டு கதையின் நிறைகுறைகளைப் பட்டியலிட்டு விமரிசனம் ஒன்றை எழுதித் தரும்படி கேட்டிருக்கிறார். கதையில் குறை என எதையும் சொல்ல முடியாது. தன்ராஜ் மணியின் கதைகளை முன்னால் படித்த நினைவும் இல்லை. இவர் யாரென அறிய முயன்றால் எந்தத் தகவலும் கிடைக்கவும் இல்லை. போகட்டும். நாம் சொல்ல வேண்டியது கதையைப் பற்றி மட்டுமே.

பெண்கள், பெண்கள்! அவர்களின் ஆளுமை பல விதத்திலும்! இங்கே தாய்மையின் ரூபத்தில்! அதிலும் எப்படிப்பட்ட தாய்மை! தவிக்கும் தாய்மை! ஒரு பக்கம் வயது வந்த அம்மாவின் மகளாக! இன்னொரு பக்கம் பிள்ளை பெற்ற மகளின் தாயாக! தவிக்கிறாள் சாந்தம்மா!  அநேகமாக வெளிநாடுகளில் குடி இருக்கும் மகள், மகன் ஆகியோரின் பெற்றோர்  தங்கள் குழந்தைகளைப் பார்க்க வெளிநாடுவருகையில் தாய் நாட்டில் விட்டு வரும் தங்கள் பெற்றோர்களில்  எவரேனும் ஒருவருக்கு உடல்நிலை பாதிக்கப்படும்போது அங்கேயும் இருக்க முடியாமல் சட்டெனக் கிளம்பவும் முடியாமல் இங்கேயும் அங்கேயுமாக மனசு அலை பாயும். கட்டி இழுக்கும். பதறித்துடிக்கும்.

இங்கே சாந்தம்மாவுக்கும் அதே தான். இத்தனைக்கும் மாமியார் கூட இல்லை. பெற்ற தாய். பிள்ளை பெற்றிருப்பது அவள் பெண் வயிற்றுப் பேத்தி. ஆனாலும் கிழவிக்கு அடம்! தன்னை விட்டு விட்டுத் தன் பெண் போவதாவது! அவள் பெண்ணைச் சீராட்டுவதாவது? கிழவிக்கு ஆனாலும் தன் பெண் தனக்கு மட்டுமே சொந்தம் என்னும் பொசசிவ்னெஸ் போகவில்லை. ஆகவே பெண்ணை வரவழைக்க நாடகம் போடுகிறாள்.

என்றாலும் மென்மையான மனம் படைத்த சாந்தம்மா தன் பெண்ணை எப்படியோ சமாதானம் செய்துவிட்டு ஆறு மாத விசாவைக் கான்சல் செய்து நான்கு மாதம் முன்னாலேயே தன் அம்மாவைக்காண ஓடோடி வருகிறாள். அம்மா போய்விடுவாள், முகமுழி கூடக் கிடைக்காது போயிடுமோ என்னும் பதைபதைப்பு!

வந்ததும் அது நாள் வரை அன்ன ஆகாரம் இல்லாமல் கிடையாய்க் கிடந்த கிழவி தேங்காய் பன்னுக்கு வாயைத் திறக்கிறாள். நல்ல நினைவோடு அடுத்த ஆகாரம் என்ன வேண்டும் என்பதைச் சொல்லிச் சாப்பிடுகிறாள். 2,3 நாளில் பழைய பலம் வந்து எழுந்தும் உட்காருகிறாள். வழக்கம்போல் பெண்ணை அதட்டி வேலையும் வாங்க ஆரம்பித்து விட்டாள்.

சாந்தம்மா! பாவம்! விட்டு விட்டு வந்த தன் பெண்ணையும், பேத்தியின் பிஞ்சு முகத்தையும் நினைத்துக் கொண்டு குமுறுகிறாள்.

இப்படியும் ஆட்கள் இருப்பாங்களானு கேட்டால் இருப்பாங்க! இருக்காங்க! இவர்களுக்கு இடையில் மாட்டிக்கொண்டவர்கள் சாமர்த்தியசாலியாய் இருக்கணும். இல்லை எனில் சாந்தம்மா கதி தான்!
இருவேறு குணாதிசயங்கள். தன் பெண்ணைத் தனக்கு மட்டுமே சொந்தம் என எண்ணும் ஒரு தாய்! தான் செய்வது தவறு, தன் மகளுக்கும் ஒரு குடும்பம் இருக்கு, அவளுக்கும் உணர்வுகள் உண்டு. அவளுக்கும் ஒரு பெண் இருக்கிறாள், அந்தப் பெண்ணிற்கும் தாயின் தேவை வேண்டும் என நினைக்காத, அதற்காகச் சிறிதும் வருந்தாத ஓர் மனம்! இது தான் சாந்தம்மாவின் தாய்.

தாயா, மகளா என்னும் போராட்டத்தில் தாயை நினைத்து அவளுக்கு வயதாகி விட்டது. இறந்து விட்டால் குற்ற உணர்ச்சியால் மருகுவோம் என்னும் எண்ணத்தோடு பிள்ளை பெற்ற பெண்ணை விட்டு விட்டு வந்த தாயான சாந்தம்மா தன் மகளை நினைத்து அழுவது தவிர வேறென்ன செய்ய முடியும்!

கதாசிரியர் அனுபவசாலி என்பதோடு மனித மனங்களை முக்கியமாய் தாய்மையின் இருவேறு சொரூபங்களைப் புரிந்து கொண்டு எழுதி இருக்கார். அவருக்கு என் பாராட்டுகள். இது மாதிரி நடக்குமா என்றால் நடக்கும். உளவியல் ரீதியாக ஆய்ந்து இன்னும் எழுதலாம். எழுதவும் எழுதினேன். சில வார்த்தைகள் கொஞ்சம் கடுமையாக இருக்குமோ என நீக்கினேன். ஆனாலும் கிழவியின் மேல் என் கோபம் போகவில்லை. அவளைத் தனியே விட்டுவிட்டுப் போகவில்லையே! பார்த்துக்கொள்ள ஆட்கள் இருந்தார்கள் தானே! அப்படி இருக்கையில் முதல் முதலாகக் குழந்தை பெற்றுத் தன்னந்தனியாகப் பேத்தி தவிக்கட்டும்; தன் பெண் தனக்கு வந்து பணிவிடை செய்ய வேண்டும் என அந்தக் கிழவி நினைத்ததும் அதை நடத்திக்கொண்டதும் எந்தவகையில் நியாயம்? தன் தாயைப் பற்றி சாந்தம்மாவுக்குத் தெரியாமல் இருக்குமா? அதுவும் அவள் மகளே சொல்லும்போது? வந்த உடனே பிள்ளையும் சொல்கிறான். என்றாலும் அவள் மனம் தாயை விட்டுக்கொடுக்க முடியாமல் தவிக்கிறது. அதே சமயம் பெற்ற மகளை விட்டு வந்ததுக்குக் குமுறுகிறது.


மேலே கண்டுள்ளது கதை குறித்த என் விமரிசனம். இதைப் பதாகையில் அவர்களின் மின்னூலில் சேர்த்திருப்பதாகச் சொல்லிச் சுட்டியும் அனுப்பி இருக்காங்க. பார்க்கலாம் என்றால் திறக்கவில்லை. நிதானமாக  மத்தியானமாத் தான் பார்க்கணும். சுட்டி இங்கே. 
படிக்கிறவங்களும் இந்தக் கதைக்கான உங்கள் கருத்தை தாராளமாகத் தெரிவிக்கலாம்.