எச்சரிக்கை

இந்த வலைப்பக்கங்களில் வரும் என்னுடைய பதிவுகளை என் அனுமதி இல்லாமல் யாரும் பயன்படுத்தக் கூடாது. மேற்கோள் காட்டத் தேவை எனில் என் பதிவின் சுட்டியைக் கொடுக்கவேண்டும்.


Not a penny is he going to take with him finally after his lifelong pursuit of money. The Lord's name, Bhagawan nama, is the only currency valid in the other world.

Have a great day.

பரமாசாரியாரின் அருள் வாக்கு

Saturday, September 21, 2019

துபாயில் இருந்து ஹூஸ்டன் நோக்கி!

ஒரு வழியாக நான்கு மணி நேரப் பயணத்தின் பின்னர் துபாய் வந்து சேர்ந்தோம். அங்கே வெளியே வரும்போதே வீல் சேர் பற்றி விசாரித்ததில் ஏரோ பிரிட்ஜ் முடியும் இடத்தில் காத்திருப்பார்கள் எனச் சொல்லவே அங்கே வந்தோம். எங்களைப் போல் இன்னும் 10,20 நபர்கள். அனைவருமே யு.எஸ்ஸில் ஒவ்வொரு இடம் போக வேண்டியவர்கள். அவர்களில் சிலர் எங்களைப் போல் ஹூஸ்டன் செல்பவர்களும் இருந்தார்கள். எல்லோரையும் ஒருங்கிணைத்தவர் ஹூஸ்டன் செல்லும் எங்களை மட்டும் தனியாகப் பிரித்து வேறொருவருடன் அனுப்பினார். அங்கிருந்து இரண்டு மூன்று இடங்களில் மின் தூக்கி மூலம் பயணித்துப் பயணித்து வேறொரு டெர்மினலுக்கு வந்திருந்தோம்னு நினைக்கிறேன். சில இடங்களில் காத்திருக்கவும் நேர்ந்தது. துபாய் நேரப்படி காலை ஒன்பதே முக்காலுக்குத் தான் எங்கள் விமானம். அப்போது எட்டு மணி ஆகி இருந்தது. கடைசியில் துபாய் விமானப் பாதுகாப்புச் சோதனையை முடித்துக் கொடுத்தார்கள். அங்கே கழுத்துச் சங்கிலி, கைவளையல் எல்லாவற்றையும் கழட்டச் சொன்னார்கள். கழுத்துச் சங்கிலியைக் கழட்டிப் போட்டேன். ஆனால் கை வளையலைக் கழட்ட முடியவில்லை. அதைச் சொல்லவும் சரினு சொல்லிட்டாங்க. பாதுகாப்புச் சோதனை முடிந்து ஹூஸ்டன் விமானம் ஏறுவதற்குப் போக வேண்டிய நுழைவாயிலுக்கு பாட்டரி கார் மூலம் அனுப்ப ஏற்பாடு செய்தாங்க. ஏற்கெனவே 2,3 இடங்களில் பாட்டரி கார் மூலம் வந்திருந்தோம். அதில் ஓர் இடத்தில் சென்னையில் பார்த்த உறவினரை மறுபடி பார்த்தோம். அவங்க சியாட்டில் போவதால் அதற்கான பாட்டரி காருக்குக் காத்திருந்தாங்க. அவங்களிடம் போயிட்டு வரேன்னு சொல்லிக் கொண்டே வந்தோம்.

ஹூஸ்டன் செல்ல பாட்டரி கார் ஏறவேண்டிய இடத்தில் இருந்தவர் ஏனோ தாமதம் ஆக்கிக் கொண்டிருந்தார். மணியும் எட்டரைக்கு மேல் ஆகவே நாங்களே போய் விசாரித்தோம். அங்கே இரண்டு பாட்டரி கார்கள் நின்று கொண்டிருந்தன. அவற்றில் ஒன்றில் அனுப்பி வைக்கும்படிக் கேட்டுக் கொள்ள அங்கிருந்த இன்னொரு ஊழியரும் அதை ஆமோதித்தார். அதற்குள்ளாக எங்களைப் போல் ஹூஸ்டன் செல்லவேண்டியவர்கள் அனைவரும் வந்து சேர எல்லோரையும் அரை மனசாக அந்த ஊழியர் அனுப்பி வைத்தார்.  ஒரு வழியாக நாங்கள் செல்லவேண்டிய நுழைவாயிலுக்கு வந்து சேர்ந்தோம். அங்கே யு.எஸ்.பாதுகாப்புச் சோதனை. நல்லவேளையாக அதிகம் சோதிக்கவில்லை. மடிக்கணினியைப் பிரிச்சு வைக்கச் சொல்லிட்டு, கைப்பையையும் முக்கிய சாமான்களை மட்டும் திறந்து பார்த்துவிட்டு ஸ்கானிங் எனப்படும் நுட்பமான ஊடுகதிர்ப் பரிசோதனையை முடித்துவிட்டு அனுப்பி விட்டார்கள். இதற்குள்ளாக மணி ஒன்பதே கால் ஆகி விமானம் கிளம்பும் நேரமும் வந்து உள்ளே அழைக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். இங்கே எந்த வீல்சேரும் வரவில்லை. நடந்தே போகவேண்டி இருந்தது. நீளமான பாதை! விமானத்துக்குள் போகக் கொஞ்சம் உயரே வேறே ஏறணும். மூச்சு வாங்க ஏறிப் போனோம். சென்னையிலேயே இங்கே இந்த விமானத்துக்கும் போர்டிங் பாஸ் கொடுத்துவிட்டதால் இங்கேயும் ஓரத்து இருக்கைகள் இரண்டு. உள்ளே போய்ச் சாமானை வைத்தோம். சிறிது நேரத்தில் ஜன்னல் இருக்கைக்கும் ஆள் வந்தார். உள்ளே வந்ததில் கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கியதால் நான் விமானப் பணிப்பெண்ணை அழைத்துக் குடிக்கக் குடிநீரும் ஜூஸ் ஏதேனும் கொடுக்கச் சொல்லிக் கேட்கவே அவர் இருவருக்கும் அதை எடுத்து வந்து கொடுத்தார். நடு இருக்கைக்கு ஆள் இல்லை. ஜன்னல் இருக்கைக்காரன் ஜம்மென்று நடுவில் உள்ள கைப்பிடியை எடுத்து விட்டுக்காலை நீட்டிக் கொண்டு இரண்டு இருக்கைக்கான தலையணை, கம்பளி எல்லாவற்றையும் எடுத்துப் பயன்படுத்திக்கொண்டு தூங்க ஆரம்பித்து விட்டார்.  ஆகவே விமானம் கிளம்பியதும் சிறிது நேரத்தில் தொலைக்காட்சியில் "ஊரி" படம் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

URI - New poster.jpg

படம் யதார்த்தமாகவும் உண்மையைச் சொல்லுவதாகவும் அமைந்திருந்தது.  இதற்குப் பரிசுகள் கிடைத்தது அதிசயமே இல்லை. ஒளிப்பதிவு, பின்னணி இசை, நிகழ்வுகள் நடக்கும் இடங்களின் அமைப்பு எல்லாம் அப்படியே அமைந்திருந்தது. நம் கண் முன்னர் வடகிழக்கு மாநிலங்களும், புது தில்லியும் வந்து போயின. பரேஷ் ராவலின் நடிப்பு குறிப்பிடத்தக்க விதத்தில் இருந்தது எனில் பிரதமராக நடித்திருந்த ரஜித் கபூரும் அருமையாக நடித்திருந்தார். உடை, அலங்காரங்கள் அனைவருக்குமே நன்றாகப் பொருந்திப் போயிருந்தன. கருடாவைத் தயாரித்த இஷானாக நடித்திருந்த நபரும் தன் பங்கைச் சிறப்பாகச் செய்திருந்தார். மொத்தத்தில் உண்மையை உள்ளபடி கூறிய படம். இதன் பின்னர் நான் பார்த்தது சஞ்சீவ் குமார்,ராக்கி நடித்த ஸ்ரீமான், ஸ்ரீமதி என்னும் மிகப் பழைய படம். ஏற்கெனவே சில முறை பார்த்திருந்தாலும் மறுபடி பார்த்தேன். படம் முன்னர் கவர்ந்த மாதிரி இப்போது கவரவில்லை.

சிறிது நேரத்தில்  உணவு வந்தது. அதே பொங்கல் ஆனால் இம்முறை கிச்சடி முறையில் மிளகாய்ப் பொடி போட்டு! காய்கள் ஏதும் போடவில்லை. தொட்டுக்க குஜராத்தி முறையில் இனிப்பாக ஏதோ கூட்டு. அந்தப் பிஞ்சுச் சோள சாலட் மாத்திரம் நன்றாக இருந்தது.  சாலட் ஒன்று கொடுத்தார்கள் பிஞ்சுச்சோளம் போட்டு. சாட் மாதிரி அருமையான ருசியுடன் இருந்தது. ஜவ்வரிசியில் ஏதோ இனிப்பு. ஜைனர்கள் ஜவ்வரிசி சேர்ப்பார்களா? தெரியலை! பழத்துண்டங்கள், வெண்ணெய், ஜாம் இலை. பின்னர் காஃபி. காஃபி மட்டும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லக் கூடிய விதத்தில் மற்ற விமான சேவை மாதிரி இல்லாமல் நன்றாக இருந்தது. இதற்கு முன்னர் விமானப் பயணங்களில் ராயல் நேபாளில் மட்டுமே அருமையான காஃபி கிடைத்தது. 2 முறை வாங்கிக் குடித்தோம். இந்தப்படம் சிங்கப்பூர்  விமானத்தில் ஜைன உணவு. இதில் தயிரெல்லாம் இருக்கிறது. ஆனால் எமிரேட்ஸில் எங்களுக்குத் தயிர் கொடுக்கவில்லை. பொதுவாக சைவ உணவோடு தயிர் கண்டிப்பாக இருக்கும். இவங்க ஏனோ கொடுக்கலை.

படத்துக்கு நன்றி கூகிளார்!

விமானத்தில் ஜைன உணவு க்கான பட முடிவு

மிக நீண்ட பயணம். ஐந்தாயிரம் மைலுக்கும் மேலே. அட்லான்டிக் கடல் வரவே ஆறு மணி நேரங்களுக்கும் மேல் ஆகி விட்டது.  நடுவில் கொஞ்சம் தூங்கிக் கொஞ்சம் விழித்து என இருந்தோம். அவ்வப்போது ஜூஸ், காஃபி, தேநீர், மற்றும் மற்றக் குடிபானங்கள் எனக் கேட்டுக் கேட்டுக் கொடுத்துக் கொண்டே இருந்தனர். நாங்கள் அவ்வப்போது ஜூஸ் வாங்கிக் குடித்தோம். வேறே உணவு ஏதும் வேண்டாம் என்று சொல்லி விட்டோம். நீண்ட பதினைந்து மணி நேரப் பயணத்தின் பின்னர் ஹூஸ்டன் வருவதற்கான அறிகுறிகள் தெரிந்தன. விமானத்தின் பைலட்டும் அதை உறுதி செய்தார். மாலை நான்கு மணி சுமாருக்கு ஹூஸ்டனில் விமானம் தரை இறங்கியது. மெதுவாக  விமானத்தை விட்டு வெளியே வந்தோம். விமானத்தில் இருந்து இறங்கும் இடத்திலேயே அதிகாரிகள் கையில் பட்டியலையும் நீண்ட வரிசையில் வீல் சேர்களையும் வைத்துக் கொண்டு காத்திருந்தனர்.

முதலாக வெளிவந்த என்னைக் கிட்டத்தட்டக் கையைப் பிடித்து இழுத்து வீல் சேரில் அமர வைத்தார் ஓர் அதிகாரி . என் பெயரைக் கேட்டு உறுதியும் செய்து கொண்டார். நம்மவர் வரணும்னு சொன்னேன். அவர் என்னமோ கொஞ்சம் மெதுவாகத் தான் வந்தார். ஆகவே அந்த அதிகாரி இருவரையும் சேர்த்தே அனுப்புவோம், கவலை வேண்டாம் எனச் சொல்லிவிட்டு நம்ம ரங்க்ஸ் வந்ததும் அவரையும் பெயரைக் கேட்டு உறுதி செய்து கொண்டு வீல் சேரில் அமர வைத்து இருவரையும் வழி அனுப்பினார். வீல் சேர் எங்கும் நிற்காமல்  இமிகிரேஷனிலும் கஸ்டம்ஸிலும் மட்டும் நின்றது. வழக்கம்போல் இமிகிரேஷனில் எத்தனை மாதங்கள் எனக் கேட்டுவிட்டு ஆறு மாதம் என்றதும் மார்ச் எட்டாம் தேதிக்குக் கிளம்பத் தேதி குறிப்பிட்டு அனுப்பினார்கள். கஸ்டம்ஸிலும் சாமான்களை எடுத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து வெளியே வந்ததும் பையரும் விமான நிலைய வரவேற்பறைக்கூடத்தினுள் நுழைந்தார். அவருடன் அங்கேயே ஸ்டார் பக்ஸில் ஒரு லாட்டே காஃபி சாப்பிட்டு விட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பி வந்தோம். குஞ்சுலு எங்களைப் பார்க்க மாட்டேன் என முகத்தை மூடிக் கொண்டது.

Thursday, September 19, 2019

விதை விநாயகர்!

விநாயகர் விசர்ஜனம் க்கான பட முடிவு


என்னடா, பிள்ளையார் சதுர்த்தி முடிஞ்சு இத்தனை நாட்கள் ஆகிவிட்டனவே, இப்போப் போய் விதை விநாயகர் பற்றிச் சொல்றாளேனு பார்க்கிறீங்களா? அதற்குக் காரணம் 2 நாட்கள் முன்னர் முகநூலில் பார்த்த ஆதி வெங்கட்டின் பழைய நினைவுகளின் மீள் பதிவு. அதில் அவர் தான் விதை விநாயகர் வாங்கித் தொட்டியில் கரைத்ததாகச் சொல்லி இதன் மூலம் சுற்றுப்புறச் சூழல் பாதிக்காது என்றும் சொல்லி இருந்தார்.  அங்கேயே அவரிடம் சொல்லி இருக்கலாம். ஆனால் அனைவருக்கும் தெரியணுமே! முக்கியமாய்க் கல்யாணி சங்கர் போன்ற சில பெரியவர்களும் இந்த மாதிரியான ஓர் விஷயத்தைப் பெருமையாகக் கருதுகின்றனர். விநாயகரைக் கரைப்பதன் தத்துவமோ உண்மையான நோக்கமோ இல்லாமல் இம்மாதிரிச் செய்வது சரியில்லை என்பதே என் எண்ணம்.  இப்போது இம்மாதிரியான விநாயகர் சிலைகளை அதிக விலைக்கு விற்கவும் வியாபாரத்தைப் பெருக்கவும் விநாயகர் சிலைகள் செய்பவர்கள் கண்டு பிடித்த ஓர் தந்திரமான யுக்தி எனலாம்.

விநாயகரை ஏன் நதி, குளங்களில் கரைக்கிறோம்? இதை முதலில் தெரிந்து கொண்டு பின்னர் ஏன் விதை விநாயகரைத் தொட்டிகளில் கரைக்கக் கூடாது என்று பார்ப்போமா? நம் நாட்டில் தென்மேற்குப் பருவ மழை தான் எல்லா ஆறு, நதிகளிலும், ஏரிகள், குளங்களிலும் நீரைக் கொண்டு வரும் சக்தி உள்ளது. இந்தப் பருவம் தான் நம் நாட்டின் உணவு உற்பத்தியையும் நிர்ணயிக்கிறது. இந்த மழை பெய்து கொண்டிருக்கையில் அநேகமாக எல்லா ஆறுகளும் பூரணப் பிரவாகம் எடுத்து ஓடும். அதி வேகமாகவும் ஓடும். அப்போது நதி நீரின் ஓட்டத்தில் ஆற்றில் உள்ள மணலும் அடித்துக் கொண்டு சென்றுவிடும். நீர் ஆற்றில் தங்காமல் ஓடோடி விடும் சாத்தியங்கள் உண்டு. பெய்யும் மழையால் வந்த நீரெல்லாம் தங்காமல் ஓடிக் கடலை அடைந்து விட்டால் நிலத்தடி நீர் ஆற்றைச் சுற்றி உள்ள ஊர்களிலும், அதன் மூலம் மற்றக் குளங்கள், ஏரிக்கரைகள் உள்ள ஊர்களிலும் குறைய ஆரம்பிக்கும்.


நீர் ஆற்றிலோ குளங்களிலோ ஏரிகளிலோ தங்க வேண்டுமெனில் அடியில் நீரைத் தேக்கி நிற்கும் சக்தி வாய்ந்த ஒரு பொருள் தேவைப்படும். அது தான் களிமண்! இந்தக் களிமண் ஆற்று நீர் முழுதும் ஓடாமல் தடுக்கும் சக்தி வாய்ந்தது. நன்றாக யோசித்துப் பாருங்கள். ஒவ்வொரு வருஷமும் ஆடி மாதம் அல்லது ஆவணி மாதங்களிலேயே பெரும்பாலான பண்டிகைகள் வருகின்றன. நீர் வளம் மட்டும் காரணமில்லை. நீரைச் சேமித்து வைக்கவுமே இத்தகைய பண்டிகைகள். அதிலும் விநாயக சதுர்த்தி அன்று களிமண்ணால் செய்யப்பட்ட விநாயகரை வணங்கிய பின்னர் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் அவற்றை ஆற்றிலோ, குளங்களிலோ, ஏரிகளிலோ அல்லது வீட்டுக் கிணறுகளிலோ கரைத்தால் தான் நீர் தேங்கி நின்று நிலத்தடி நீர் மட்டம் உயரும். ஒவ்வொரு ஊரிலும் விநாயகரை வணங்கிய ஒவ்வொரு குடும்பத்தினரும் இம்மாதிரிச் செய்தால் அதன் மூலம் அந்த அந்தச் சுற்று வட்டாரங்களில் உள்ள ஆறுகள், ஏரிகள், குளங்களின் நிலத்தடி நீர் மட்டம் உயர வழி கிடைக்கும்.


ஒவ்வொரு வீட்டிலும் இப்படிக் களிமண்ணால் ஆன விநாயகர் சிலைகளைக் கரைப்பதன் மூலம் நீர் பூமிக்குள் உறிஞ்சப்படும். அதுவும் பிள்ளையார் சதுர்த்தி அன்றே கரைப்பதில்லை என்பதையும் கவனியுங்கள். மூன்றாம் நாள் தான் கரைப்போம். அதற்குள் களிமண் காய்ந்திருக்கும் அல்லவா? காய்ந்த களிமண் நீரில் அடித்துச் செல்ல முடியாது. அங்கேயே தங்கும். விநாயகரைக் கரைக்கையில் மண் அங்கேயே நிலத்தில் படியும். ஆனால் இது களிமண்ணால் செய்யப்பட்ட விநாயகர் சிலைகளுக்கு மட்டுமே பொருந்தும். இப்போதைய ப்ளாஸ்டர் ஆஃப் பாரிஸ் சிலைகளுக்கோ மற்றச் செயற்கைச் சாயம் பூசப்பட்ட விநாயகர் சிலைகளுக்கோ சற்றும் பொருந்தாது.

மக்களின் எதிர்காலத்துக்காகப்பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு திட்டம் இப்போது முற்றிலும் சிதைந்து போய்விட்டது. இதைச் சாக்காக வைத்துக் கொண்டு தான் விதை விநாயகரைக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்களோ எனத் தோன்றுகிறது. களிமண்ணில் செய்யப்பட்ட விநாயகர் சிலைக்குள்ளாகப் பிள்ளையார் அச்சில் வார்க்கும் முன்னர் அவற்றில் பூச்செடிகளின் விதைகளையோ அல்லது காய்கறிகளின் விதைகளையோ போட்டு விட்டு விதை விநாயகர் என்னும் பெயரில் விற்பதோடு அல்லாமல் சுற்றுப்புறச் சூழலுக்கும் நல்லது என்கின்றனர். அந்தப் பிள்ளையாரைச் செடிகள் வைக்கும் தொட்டியில் கரைக்கச் சொல்கிறார்கள். அதன் மூலம் விதைகள் தொட்டியில் விழுந்து முளைக்கும் என்பதோடு பிள்ளையாரை வைத்து வணங்கியதிலும் ஓர் அர்த்தம் இருக்கும் என்பதே அவர்கள் சொல்வது.

தொட்டியில் விநாயகரைக் கரைத்து அதன் உள்ளே இருக்கும் விதைகளை நட்டால் தான் நன்மை தருமா? நேரடியாகவே தொட்டிகளில் விதைகளைப் போட்டு வளர்க்கலாமே! பிள்ளையாரைக் கரைத்து அதன் மூலம்  விதைகளைப் போட்டு முளைக்க வைக்கும் இது சாஸ்திர விரோதம் என்றால் ஏற்கக் கூடியவர்கள் யாரும் இல்லை. விநாயகரைக் கரைப்பதன் உள்ளார்ந்த பொருளே இங்கே அடிபட்டுப் போகிறது. மேலும் விநாயகரை விஸர்ஜனம் செய்வது என்றே சொல்லுகிறோம். இந்த விஸர்ஜனம் என்னும் சொல்லுக்கு முற்றிலும் கரைத்துவிடுவது என்றே பொருள். அதைப் பார்த்தால் முற்றிலும் கரைக்கப்பட்ட விநாயகர் சிலையிலிருந்து விதைகளைப் போட்டு மீண்டும் முளைக்க வைப்போம் என்பது சற்றும் பொருந்தாத ஒன்று. விஸர்ஜனம் செய்தாகி விட்டது எனில் அங்கே அப்புறாமா ஏதும் மிச்சம் இல்லை என்பதே உண்மையான பொருள். முற்றிலும் கரைக்கப்பட்ட விநாயகர் சிலையில் இருந்து செடிகள் முளைப்பது என்பது சாஸ்திர விரோதம் மட்டுமில்லாமல் விநாயகர் வழிபாட்டின் அர்த்தமே இல்லாமல் போய்விடும்.

Wednesday, September 18, 2019

புயல் வருது!


 ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்தவரை மழையே பெய்யாமல் இருந்தது. ஒரு நாளானும் மழை அடிச்சுப் பெய்யக் கூடாதா எனத் தோன்றும். வானம் என்னமோ மேக மூட்டமாக இருக்கும். ஆனால் மழைப் பொழிவு கம்மி தான். இப்போத் திருச்சியில் கனமழை எனத் தொலைக்காட்சிகளில் சொல்கின்றனர். எந்த அளவுக்குனு தெரியலை. ஆனால் இங்கே வந்ததில் இருந்து மழை பெய்து கொண்டு இருக்கிறது. இப்போது இன்றைய நிலவரப்படி இரண்டு ஆண்டுகள் முன்னர் வந்த ஹார்வி புயலின் வேகத்தோடு வேறொரு புயல் இங்கே வரப்போவதாய்ச் சொல்கின்றனர். முதலில் இரண்டு நாள் விடாமழை என்றே செய்தி வந்தது. இப்போது பார்த்தால் புயலே வருதாம்! பையர் வேறே ஆம்ஸ்டெர்டாம் போயிருக்கார். இங்கே நாங்களும் குஞ்சுலுவும் அவளோட அம்மாவும் தான். போன முறை பையர் வீட்டைக்காலி செய்து கொண்டு முக்கியப் பொருட்களோடு எங்க பொண்ணு வீட்டுக்குப் போய்த் தங்கி இருந்தார். இம்முறை என்னனு புரியலை. மின்சாரம் எல்லாம் இருக்குமா, இணையம் இருக்குமானு எல்லாம் சிந்திக்கலை. நடப்பது நடக்கட்டும். புயல் பார்த்தும் வெகு காலம் ஆகி விட்டது. சென்னையில் இருக்கிறச்சே 2005 ஆம் ஆண்டில் பார்த்தது. ஆனால் இங்கே மரங்கள் ஆடுவதை எல்லாம் பார்க்க முடியுமா தெரியலை! பார்ப்போம்.

Tuesday, September 17, 2019

துபாய் செல்லும் விமானத்தில்!

அநேகமாக எல்லாப் பயணிகளும் வீல் சேர் கேட்டிருப்பாங்க போல! :P ஏனெனில் வீல் சேர் வர அரை மணி நேரம் ஆகி விட்டது. வீல் சேரில் சௌகரியங்கள் அதிகம். இமிக்கிரேஷன், கஸ்டம்ஸ் போன்றவற்றில் காத்திருக்க வேண்டாம். நேரே அழைத்துச் சென்று விடுவார்கள். விமான நிலையத்தின் மொத்த தூரத்தையும் கால்களால் அளக்க வேண்டாம். கால்வலியால் கஷ்டப்படவும் வேண்டாம். ஏரோ பிரிட்ஜின் நுழைவாயில் வரை கொண்டு விட்டு விடுவார்கள். அதே போல் நாம் இறங்கும் இடங்களிலும் கையில் பட்டியலை வைத்துக்கொண்டு எந்த விமானச் சேவையில் பயணம் செய்கிறோமோ அவர்கள் காத்திருப்பார்கள். அவர்களுடன் நாம் போவதால் செக்யூரிடி சோதனை கூட விரைவில் முடிந்து விடும்.



படத்துக்கு நன்றி கூகிளார்

வீல் சேர் வந்ததும் நாங்களும் எல்லாச் சோதனைகளையும் முடித்துக் கொண்டு எந்த நுழைவாயிலில் விமானம் ஏறணுமோ அங்கே காத்திருந்தோம். அதன் பின்னர் உள்ளே கொண்டு விட்டனர். ஆனால் விமானத்தைச் சுத்தம் செய்யும் பணி முடியாததால் சிறிது நேரம் காத்திருக்க நேர்ந்தது. அந்த நேரம் என்னுடைய பெரியம்மா மருமகள் (எனக்கு மன்னி) தன் மருமகளுடன் சியாட்டில் செல்ல அதே விமானத்துக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். சிறிது நேரம் அளவளாவினோம். பின்னர் அவங்க உட்காரும் வரிசை வேறிடம் என்பதால் சென்று விட்டார்கள். சியாட்டிலில் நிறைய உறவுக்காரர்கள் இருக்காங்க தான். ஆனால் அங்கே சென்றதில்லை. பேசாமல் கூகிளில் வேலை வாங்கிக் கொண்டு போயிடலாமோனு ஒரு எண்ணம். எங்க இருவருக்குமே ஓரத்து இருக்கையைக் கொடுத்திருந்தாங்க. க்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்! உள்ளே அமர்ந்திருப்பவர்கள் அடிக்கடி கழிவறை பயன்படுத்துபவராக இருந்தால் உட்காரவே முடியாது. அதுவும் அவருக்கு ஒரு பக்கத்து ஓரம், எனக்கு இன்னொரு பக்கத்து ஓரம். உள்ளே செல்பவர்கள், உணவு வண்டியைத் தள்ளிக் கொண்டு வருபவர்கள் எல்லோரும் மேலே மேலே இடித்துக் கொண்டு செல்ல வேண்டி இருந்தது. தொலைக்காட்சியில் இம்முறைத் தமிழ்ப்படங்கள் புதுசுனு சொல்லவே என்னனு பார்த்தேன். ஒண்ணும் ரசிக்கலை. ஹிந்தி ஊரி படம் இருந்தது. ஆனால் இந்த நாலு மணி நேரப் பயணத்திற்கு அது வேண்டாம்னு முடிவு எடுத்தேன். எதுவும் பார்க்கவில்லை.

சொல்ல மறந்துட்டேனே. நான் கிளம்பும்போதே மோதி அங்கிளிடம் இருந்து தகவல் வந்தது. செப்டெம்பர் 22 ஆம் தேதி ஹூஸ்டனில் சந்திக்கலாம் என. ட்ரம்ப் அங்கிளும் வராராம். அதோட எல்லா மாநில ஆளுநர்கள், அதிகாரிகள் வராங்க! எல்லோருடனும் ஓர் சந்திப்புக் காத்திருக்கு! இஃகி,இஃகி,இஃகி! எல்லோரும் புகை விடுங்க பார்க்கலாம்.

விமானம் கிளம்பியதும் உணவு வந்தது. நாங்க ஜெயின் உணவு  கேட்டிருந்ததால்  ஒரு காய்ந்த கனமான கடிக்கவே முடியாத ரொட்டி(சப்பாத்தி என்று தமிழ்)பட்டாணிக் கூட்டு, பொங்கல், பழத்துண்டங்கள், வெண்ணெய், ஜாம் எல்லாம் வந்தது. அதிகக் காரம் இல்லாத பொங்கல்! பட்டாணிக்கூட்டு அந்தச் சப்பாத்தியை முழுங்கப் பார்த்தால் முடியலை. அப்படியே வைச்சுட்டேன். பொங்கலும் பழங்களும் மட்டும் சாப்பிட்டுவிட்டுக் காஃபிக்குக் காத்திருந்தோம். பரவாயில்லை. காஃபி மற்ற விமானச் சேவைகளில் இருப்பது போல் இல்லை. நன்றாகவே இருந்தது.

என்னதான் எழுதினாலும் கலகலப்பாக இருக்க முயன்றாலும் பானுமதியின் நினைவு இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. விரைவில் அவர் மனம் தேறி மீண்டும் எழுதாவிட்டாலும் பதிவுகளுக்கு வந்து நம்மோடு பேசிக் கொண்டு இருக்க வேண்டும் எனப் பிரார்த்திக்கிறேன்.

Wednesday, September 11, 2019

ஜெயஜெய பாரத சக்தி!

Barathiyar க்கான பட முடிவு


துச்சா தனன்எழுந்தே -- அன்னை
துகிலினை மன்றிடை யுரிதலுற்றான்.
‘அச்சோ தேவர்களே!’ -- என்று
அலறியவ் விதுரனுந் தரைசாய்ந்தான்.
பிச்சேறி யவனைப்போல் -- அந்தப்
பேயனுந் துகிலினை உரிகையிலே,
உட்சோதி யிற்கலந்தாள்; -- அன்னை
உலகத்தை மறந்தாள், ஒருமையுற்றாள். 88

‘ஹரி, ஹரி, ஹரி என்றாள்; -- கண்ணா!
அபய மபயமுனக் கபயமென்றாள்.
கரியினுக் கருள்புரிந்தே -- அன்று
கயத்திடை முதலையின் உயிர் மடித்தாய்,
கரியநன்னிற முடையாய், -- அன்று
காளிங்கன் தலைமிசை நடம்புரிந்தாய்!
பெரியதொர் பொருளாவாய், -- கண்ணா!
பேசரும் பழமறைப் பொருளாவாய்! 89

‘சக்கர மேந்திநின்றாய், -- கண்ணா!
சார்ங்கமென் றொருவில்லைக் கரத்துடையாய்!
அட்சரப் பொருளாவாய், -- கண்ணா!
அக்கார அமுதுண்ணும் பசுங்குழந்தாய்!
துக்கங்கள் அழித்திடுவாய், -- கண்ணா!
தொண்டர்கண்ணீர்களைத் துடைத்திடுவாய்!
தக்கவர் தமைக்காப்பாய், -- அந்தச்
சதுர்முக வேதனைப் படைத்துவிட்டாய். 90

‘வானத்துள் வானாவாய்; -- தீ
மண்நீர் காற்றினில் அவையாவாய்;
மோனத்துள் வீழ்ந்திருப்பார் -- தவ
முனிவர்தம் அகத்தினி லொளிர்தருவாய்!
கானத்துப் பொய்கையிலே -- தனிக்
கமலமென் பூமிசை வீற்றிருப்பாள்,
தானத்து ஸ்ரீ தேவி, -- அவள்
தாளிணை கைக்கொண்டு மகிழ்ந்திருப்பாய்! 91

‘ஆதியி லாதியப்பா, -- கண்ணா!
அறிவினைக் கடந்தவிண் ணகப்பொருளே,
சோதிக்குச் சோதியப்பா, -- என்றன்
சொல்லினைக் கேட்டருள் செய்திடுவாய்!
மாதிக்கு வெளியினிலே -- நடு
வானத்திற் பறந்திடும் கருடன்மிசை
சோதிக்குள் ஊர்ந்திடுவாய், -- கண்ணா!
சுடர்ப்பொருளே பேரடற்பொருளே! 92

‘“கம்பத்தி லுள்ளானோ? -- அடா!
காட்டுன்றன் கடவுளைத் தூணிடத்தே!
வம்புரை செய்யுமூடா” -- என்று
மகன்மிசை யுறுமியத் தூணுதைத்தான்,
செம்பவிர் குழலுடையான், -- அந்தத்
தீயவல் லிரணிய னுடல்பிளந்தாய்!
நம்பிநின் னடிதொழுதேன்; -- என்னை
நாணழியா திங்குக் காத்தருள்வாய். 93

‘வாக்கினுக் கீசனையும் -- நின்றன்
வாக்கினி லசைத்திடும் வலிமையினாய்,
ஆக்கினை கரத்துடையாய், -- என்றன்
அன்புடை எந்தை, என் னருட்கடலே,
நோக்கினிற் கதிருடையாய், -- இங்கு
நூற்றுவர் கொடுமையைத் தவிர்த்தருள்வாய்,
தேக்குநல் வானமுதே! -- இங்கு
சிற்றிடை யாச்சியில் வெண்ணெஉண்டாய்! 94

‘வையகம் காத்திடுவாய்! -- கண்ணா!
மணிவண்ணா, என்றன் மனச்சுடரே!
ஐய, நின் பதமலரே -- சரண்.
ஹரி, ஹரி, ஹரி, ஹரி, ஹரி!’ என்றாள்.
பொய்யர்தந் துயரினைப்போல், -- நல்ல
புண்ணிய வாணர்தம் புகழினைப்போல்,
தையலர் கருணையைப்போல், -- கடல்
சலசலத் தெறிந்திடும் அலைகளைப்போல், 95

பெண்ணொளி வாழ்த்திடுவார் -- அந்த
பெருமக்கள் செல்வத்திற் பெருகுதல்போல்,
கண்ணபிரா னருளால், -- தம்பி
கழற்றிடக் கழற்றிடத் துணிபுதிதாய்
வண்ணப்பொற் சேலைகளாம் -- அவை
வளர்ந்தன, வளர்ந்தன, வளர்ந்தனவே!
எண்ணத்தி லடங்காவே; -- அவை
எத்தனை எத்தனை நிறத்தனவோ! 96

பொன்னிழை பட்டிழையும் -- பல
புதுப்புதுப் புதுப்புதுப் புதுமைகளாய்,
சென்னியிற் கைகுவித்தாள் -- அவள்
செவ்விய மேனியைச் சார்ந்து நின்றே,
முன்னிய ஹரிநாமம் -- தன்னில்
மூளுநற் பயனுல கறிந்திடவே,
துன்னிய துகிற்கூட்டம் -- கண்டு
தொழும்பத் துச்சாதனன் வீழ்ந்துவிட்டான். 97

தேவர்கள் பூச்சொரிந்தார் -- ‘ஓம்
ஜெயஜெய பாரத சக்தி!’ என்றே.
ஆவலோ டெழுந்துநின்று -- முன்னை
ஆரிய வீட்டுமன் கைதொழுதான்.
சாவடி மறவரெல்லாம் ‘ஓம்
சக்திசக்திசக்தி’ என்று கரங்குவித்தார்.
காவலின் நெறிபிழைத்தான், -- கொடி
கடியர வுடையவன் தலைகவிழ்ந்தான்


நேற்றே ஷெட்யூல் செய்து வைக்கலாம்னு தான் இருந்தேன். முடியலை. உடல்நிலையும் ஒரு காரணம். இன்னிக்குத் தான் முடிந்தது. இங்கே இப்போத் தான் பதினோராம் தேதி காலை என்றாலும் இந்திய நேரப்படியும் பதினோராம் தேதிக்கே பதிவு வரவேண்டும் என்பதால் இப்போதே போட்டிருக்கேன்.

Tuesday, September 10, 2019

நான் வந்துட்டேன், நான் வந்துட்டேன்னு சொல்லு நான் திரும்ப வந்துட்டேன்னு சொல்லு!

அமெரிக்கா ஹூஸ்டன் க்கான பட முடிவு

Picture Courtesy: Google, Thanks.

நான் வந்துட்டேன், நான் வந்துட்டேன்னு சொல்லு நான் திரும்ப வந்துட்டேன்னு சொல்லு!  ஹாஹாஹா! 

குட்டிக்குஞ்சுலுவுக்கு எங்களை நன்றாக அடையாளம் தெரிந்தாலும் முதலில் தலையைத் திருப்பிக் கொண்டு "நோ" என்று சொன்னது. தொடக் கூடாதாம், கன்னங்களைக் குட்டிக்கைகளால் மூடிக் கொண்டு முகத்தையும் திருப்பி கொண்டு விட்டது. ஹேஹே, நாங்க விடுவோமா? ஓடிப் போய்த் தொட்டுட்டோம். சிரிக்கிறது முகத்தை மூடிக் கொண்டு. நேற்று அதற்கு நக்ஷத்திரப் பிறந்த நாள். நாங்க வாங்கிட்டு வந்திருந்த பாவாடை, சட்டையைப் போட்டுக் கொண்டு அது அப்பா, அம்மாவுடன் அருகே இருந்த கோயிலுக்குப் போய்விட்டு வந்தது. வந்து எல்லோரையும் நமஸ்காரமெல்லாம் பண்ணினதாம். என்னால் உட்காரமுடியவில்லைனு போய்ப் படுத்துட்டேன். ஆகவே அதைப் பார்க்கக் கொடுத்து வைக்கலை. நேற்று முழுவதும் எழுந்து உட்காரவே முடியவில்லை.ஜெட்லாகெல்லாம் இல்லை நல்லவேளையா. சுமார் 24 மணி நேரம் உட்கார்ந்தே வந்ததில் கால்கள் வீங்கி விட்டன. அதனால் வலி கொஞ்சம். தூங்கி எழுந்ததில் இன்று பரவாயில்லை. இன்னும் கொஞ்சம் நிதானம் வர 2,3 நாட்கள் ஆகும் போல் இருக்கிறது. முன்னெல்லாம் வந்த அன்றே வேலையைத் துவக்குவேன். இந்த முறை முடியலை.

அம்பேரிக்காவுக்கு வந்து சேர்ந்தாச்சு. கிளம்பும் முன்னர் கிளம்புவதற்கான ஆயத்தங்கள் செய்வது, நடுவில் பண்டிகைகள் வந்தது அதற்கான வேலைகள் எனச் சரியாக இருந்தது. தினமும் கணினியில் அமர்ந்து கொண்டு வேலைகள் செய்தேன் தான். ஆனால் அவை எல்லாம் கிளம்புவதற்கான ஆயத்தவேலைகள். கிளம்பும் முன்னர் செய்ய வேண்டிய ஆயத்தங்கள். தொலைபேசியை சேஃப் கஸ்டடியில் வைப்பது, மின்சார வாரியத்துக்கு முன் பணம் கட்டுவது எனப் பல வேலைகள். இவற்றை எல்லாம் ரங்க்ஸ் செய்தாலும் சில வேலைகள் ஆன்லைனில் செய்ய வேண்டி இருக்கிறது. அவை எல்லாம் செய்ய வேண்டி இருக்கிறது.  ஞாயிற்றுக் கிழமை மாலை இங்கே வந்து சேர்ந்தோம். பையர் வந்து அழைத்துக் கொண்டு வந்து வீட்டில் சேர்ப்பித்தார். சென்னை விமான நிலையத்தில் இருந்தே நாங்க இருவருக்குமே வீல் சேர் கேட்டிருந்ததால் நல்லவேளையாக விமான நிலையத்தில் நடக்க வேண்டிய மணிக்கணக்கான, மைல் கணக்கான நடை இல்லை. விமானப் பயணம் குறித்துச் சொல்லுவதற்கு முன்னர் சில விஷயங்கள்.

சனிக்கிழமை சென்னை விமான நிலையத்துக்குக் கிளம்ப வேண்டும். அதற்கு 2 நாட்கள் முன்னரே வயிறு வழக்கம்போல் கொஞ்சம் தகராறு செய்ய ஆரம்பித்தது. மோர் சாதம் தவிர்த்து வேறே ஏதும் சாப்பிடக் கூடாதுனு கவனமாக இருந்து 2 நாட்கள் பொழுதையும் கழிச்சாச்சு. சனிக்கிழமை சாயந்திரம் ஆறு மணி போல் கிளம்பியும் ஆச்சு. வண்டியில் ஏறிக்கொண்டு வரும் வழியில் ரேவதி தொலைபேசியில் விசாரித்தார். பின்னர் இங்கே வந்ததும் பேசிக்கொள்ளலாம்னு சொல்லிவிட்டுத் தொலைபேசியை வைத்தார். நாங்க கிளம்பும்போது மதியச் சாப்பாடுக்கான குழம்பு, ரசம், கறி, கூட்டு மட்டும் காடரர் மூலம் வாங்கிக் கொண்டோம். கைக்குச் சப்பாத்தியும் உருளைக்கிழங்கு மசாலா(மதுரை அம்பி கடை மாதிரி) பண்ணி (சின்ன வெங்காயம் போட்டுத் தான்) எடுத்துக் கொண்டு விட்டேன். வெண்ணெய் வேறே நிறைய இருந்ததால் மெலிதாப் பராந்தா மாதிரிப் பண்ணி எடுத்துக் கொண்டேன்.

வண்டியில் வந்து கொஞ்ச தூரம் ஆனதும் இரவு எட்டு மணி சுமார் வண்டியை எங்கானும் நிறுத்தி விட்டுச் சாப்பிடலாம்னு முடிவு செய்து, உளுந்தூர்ப்
பேட்டை தாண்டி அடையார் ஆனந்த பவன் வாசலில் (பெட்ரோல் பங்கை ஒட்டி இருக்குமே அது)நிறுத்திவிட்டுக் கழிவறைக்குப் போகலாம்னு கீழே இறங்கினோம். சாப்பாடு எனக்கு வேண்டாம்னு சொல்லிவிட்டுச் சூடாகக் குடிக்கத் தான் வேண்டும் என்று அடையார் ஆனந்த பவனிலேயேயே காஃபி வாங்கித் தரச் சொன்னேன். காஃபி வாங்கிக் கொண்டு வந்ததும் வண்டி கிளம்பியது. வேறே எங்கும் நிற்காமல் சென்னை விமான நிலையம் வந்து சேர்ந்தோம். அங்கே எமிரேட்ஸ் நுழைவாயிலுக்கு எங்கே நிறுத்தணும்னு கேட்டுக் கொண்டு அங்கே நிறுத்திய பின்னர் ட்ராலியில் சாமான்களை வைத்துக் கொண்டு உள்ளே பாதுகாவலரிடம் பயணச் சீட்டையும், பாஸ்போர்ட்டையும் காட்டிவிட்டு நுழைந்து ஸ்கானிங் மாதிரியான வேலைகளை முடித்துக் கொண்டு பயணச் சீட்டு வாங்கச் சென்றோம். அங்கிருந்த ஏர்லைன்ஸ் ஊழியரிடம்  எங்களுக்கு முன் வரிசையில் ஓரத்து இருக்கைகள் இருந்தால் கொடுக்கும்படி கேட்டதில் அவர் முன் வரிசை எல்லாம் விற்று விட்டன என்றார். ஙே! இதென்ன என யோசித்ததில் கால்களை வசதியாக வைத்துக் கொண்டு உட்கார முடியாத முப்பது வயதுக்கு உட்பட்ட முதியோர்கள் அவற்றை அதிகப் பணம் கொடுத்து வாங்கிவிடுவதாகக் கேள்விப் பட்டோம். முன்னெல்லாம் இப்படி இல்லை. பிசினெஸ் க்ளாசில் எல்லாம் போக இன்னும் அதிகப்படியான டாலர்களைக் கொடுக்க வேண்டும். வேறே வழியில்லாமல் அவங்க கொடுத்த இருக்கை எண்களை வாங்கிக் கொண்டு நாமும் 30 வயதுக்குட்பட்ட முதியோராக இல்லாமல் போனோமே என நினைத்துக்கொண்டு வந்து வீல் சேருக்குக் காத்திருந்தோம்

Saturday, August 31, 2019

பானுமதி வெங்கடேஸ்வரனுக்கு எங்கள் ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள்! :(

பானுமதி வெங்கடேஸ்வரன் க்கான பட முடிவு

மனதில் மிகுந்த பாரத்துடன் இந்தச் செய்தியைப் பகிர்கிறேன். நம் அருமைத் தோழியும் என் உடன் பிறவாத் தங்கையும் ஆன பானுமதி வெங்கடேஸ்வரன் அவர்களின் கணவர் திரு வெங்கடேஸ்வரன் மிகுந்த போராட்டத்துக்குப் பின்னர் இன்று மதியம் காலம் ஆனார் என்னும் செய்தி சற்றுமுன் கிடைக்கப் பெற்றேன். பானுமதி அவர் கணவரிடம் எவ்வளவு நெருக்கம் என்பதை நான் பலமுறை நேரில் பார்த்திருக்கிறேன். பொருத்தமான தம்பதிகள்! பானுமதி விரைவில் தன் இந்த இழப்பில் இருந்து மீண்டு வெளி வர எங்கள் பிரார்த்தனைகளும். பானுமதியின் இந்தச் சிரித்த முகமே கண் முன்னே நிற்கிறது. இனி இம்மாதிரி நிறைந்த சிரிப்புடன் காண முடியுமா? சந்தேகமே! தன் துணையை இழந்து தவிக்கும் பானுமதி இந்தச் சோகத்தில் இருந்து மீண்டு வரப் பிரார்த்தனைகள்.

Monday, August 26, 2019

மின் தூக்கியில் செல்லும்போது கவனிக்க வேண்டிய விஷயம்!

நேற்று வந்த விருந்தினருக்காக உளுந்து வடை மாவு தனியாகக்  கொஞ்சம்  அரைத்து வெங்காயம் போட்டுக் கலந்து வைத்தேன். வரவிருந்தது சென்னையில் எங்க வீட்டை வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் பில்டர்/தமிழில் என்ன? கட்டிடம் கட்டுபவர் என்னும் பொதுவான விளக்கமே வருது. அவர் மனைவியுடன் வரப்போவதாகச் சொன்னதால் இனிப்பு என்ன செய்வது என யோசித்துவிட்டுப் பின்னர் கிச்சாப்பயலுக்காகப் பண்ணின திரட்டுப் பாலே போதும் என முடிவு செய்தோம். கடைசியில் அவங்க சனிக்கிழமை கோயிலுக்குப் போய்க் கிருஷ்ண ஜயந்திக் கொண்டாட்டங்களில் மாட்டிக் கொண்டதில் வரவில்லை. ஆகவே நேற்று வருவதாகச் சொல்லி இருந்தார்கள். அவங்க ஓர் கல்யாணத்துக்காக வருவது தெரியும். மண்டபமும் எதிரே தான்! என்றாலும் நாங்களும் முறையாக உபசரிக்கணும்னு தயாராக இருந்தோம்.

பதினோரு மணிக்கு மேல் அவரிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது வந்து கொண்டிருப்பதாக! சரினு காத்திருந்தோம். சில நிமிடங்களில் அவரிடமிருந்து அழைப்பு. லிஃப்டில் மாட்டிக் கொண்டிருப்பதாக! கடவுளே! கலங்கிப் போனோம் முதலில் நினைத்தது மின்சாரம் இல்லையோ என. உடனே பாதுகாவலரைக் கூப்பிட்டு ஜெனரேட்டர் போடச் சொன்னதில் அப்போதும் லிஃப்ட் எடுக்கவில்லை.  சாவியைப் போட்டு லிஃப்டைத் திறக்கச் சொல்லிச் சொன்னால் அவர் மொட்டை மாடியில் லிஃப்ட் ரூமிற்குப் போகிறார். அவரைப் பார்த்து நான் மொட்டை மாடிக்குப் போகவேண்டாம். கீழே போய்த் திறங்க என்று சொல்லிவிட்டு நானும் கீழே இறங்க ஆரம்பித்தேன்.. கீழே இறங்கும் முன்னர் பிள்ளையாரிடம் ஒரு ரூபாய் வைத்துவிட்டுக் காப்பாத்திக்கோ, இது உன் பிரச்னை எனச் சொல்லிட்டுக் கீழே இறங்கினேன். அதற்குள்ளாக அங்கே கூட்டம் கூடி விட்டிருக்கிறது. நம்மவர் முன்னாடியே போய்விட்டார்.

ஒவ்வொரு தளத்திலும் கீழே போகாமல் இருந்தவர்கள் அனைவருமே இப்போது என்னைக் கீழே இறங்காதீங்க என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்க எனக்கோ கவலை பிடுங்கித் தின்றது. அதற்குள்ளாகக் குடி இருப்புவாசி ஒருவர் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தவர் விஷயம் தெரிந்து உடனே கீழே வந்து லிஃப்டின் சாவியைக் கேட்டு வாங்கிக் கதவை திறந்து அவர்களை வெளியே விட்டார். சுமார் ஆறு நபர்கள். அனைவருமே பெரியவர்கள். நாங்க நினைச்சது பில்டரும் அவர் மனைவியும் மட்டும் என. நபர்கள் அதிகம் ஆகவே லிஃப்ட் அதிக கனம் தாங்காமல் இயங்க மறுத்திருக்கிறது. நம்ம நண்பர் ஓர் பில்டர். அவருக்குக் கூடத் தெரியலையேனு நினைத்தால் அவர் சொன்னார், இப்போதெல்லாம் லோட் ஜாஸ்தி ஆனால் லிஃப்ட் தானாக இயங்கிக் கதவைத் திறந்து ஆட்கள் வெளியே போகும்வரை இயங்காது! ஆகவே இதுவும் அப்படித் தான் என நினைத்தேன் என்றார். எப்படியோ தலைக்கு வந்தது தலைப்பாகையோடு போச்சு! மூன்று பெண்கள்.மூன்று ஆண்கள். குடி இருப்பு வளாகமே ஆடிப் போய்விட்டது.  இனி லிஃப்டுக்கு வெளியே நான்கு பேருக்கு மேல் உள்ளே செல்லவேண்டாம் என எச்சரிக்கை அறிவிப்பு வைக்கலாம் என யோசனை! அனைவரும் ஒரு மனதாக ஒத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏனெனில் சமயங்களில் குழந்தைகள் விளையாடும்போது போய் மாட்டிக் கொள்கின்றனர்.

ஒரு வழியாக வந்தவர்களை உபசரித்து அனுப்பினோம், ஆனால் அவங்க வடை எல்லாம் சாப்பிடவில்லை. காஃபி கூட வேண்டாம்னு சொல்லிட்டாங்க.
வடை மாவை என்ன செய்யறது?  சாயங்காலமா அந்த மாவை வடை தட்டினேன். நேத்திக்குனு பார்த்து  வீட்டு வேலை செய்யும் பெண்மணி வேறே விடுமுறை.  பாத்திரங்கள் தேய்த்து, வீடு பெருக்கித் துடைத்து வடை தட்டினு வேலை சரியாப் போச்சு! சரி அவங்க தான் சாப்பிடலையே, இனிமே நாம தானேனு கிச்சாப்பயல் பிறந்த நாளுக்குச் செய்த வடை மாவும் கொஞ்சம் போல் மிச்சம் இருந்ததையும் இதில் சேர்த்துக் கொண்டேன். வடைகளாகத் தட்டித் தேநீருடன் சாப்பிட்டாச்சு. மிச்சம் 3 அல்லது 4 இருந்தது. காலையில் மைக்ரோவேவில் சூடாக்கி வேலை செய்யும் பெண்ணிடம் கொடுத்துட்டேன். நம்ம நெல்லைத் தமிழரை வெறுப்பேத்தணும்னு திடீர்னு தோணவே வடை தட்டும்போதும் மாவையும் படம் எடுத்து எங்கள் ப்ளாக் வாட்சப் குழுமத்தில் பகிர்ந்தேன். ஜன்மம் சாபல்யம் ஆச்சு. முதலில் இந்த எண்ணம் இல்லாததால் உளுந்தை ஊற வைச்சதில் இருந்து எடுக்கலை. வடை மாவில் வெங்காயம் போட்டு வைத்திருப்பது தான் கீழே பார்ப்பது. 


வெந்து கொண்டிருக்கும் வடைகள். பெரிதாகத் தட்டியதால் இரண்டு இரண்டாகப் போட்டிருக்கிறேன்.


ஆக நாமும் "திங்க"க்கிழமை "திங்க"ற பதிவு போட்டாச்சு! இப்போவும் ஜன்மம் சாபல்யம் ஆயிடும். 

Saturday, August 24, 2019

கிச்சாப்பயலின் பிறந்த நாள் கொண்டாட்டங்கள்!


உம்மாச்சி அலமாரி கிட்டே இருந்து கோலம் போட ஆரம்பிச்சேன். காலை மட்டும் உள்ளே வரமாதிரி போட்டுக்கொண்டே பின்னால் போனேன். இது உம்மாச்சி அலமாரிக்கிட்டே போட்டிருப்பது. முன்னெல்லாம் கையை முஷ்டி மடக்கிக் கொண்டு கோலமாவில் தோய்த்துப் போட்டால் சின்னக் காலாக விழும். கீழே உட்கார்ந்து போடுவேன். இப்போவெல்லாம் கீழே எங்கே உட்காருகிறது! ஆகவே கையாலேயே குட்டிக்காலாகப் போட்டேன் முடிந்தவரை!
இது முன் கூடத்தில் வெளி வாசலுக்குச் செல்லும் வழி


இதுவும் அதைத் தொடர்ந்தது தான்



இது நிலைப்படியிலிருந்து வெளியே உள்ள சின்னத் தாழ்வாரத்தில் போட்டிருப்பது


இது நம்ம வீட்டுக் கோலம். ஹிஹிஹி, அங்கே தெரிவது என் கால் தான். காமிராவில் கவனிக்கவில்லை. அதனால் எல்லா இடங்களிலும் புடைவை மட்டும் தெரிகிறது! இஃகி,இஃகி,இஃகி!


அதோ தெரிவது எதிர்வீட்டுக் கோலம். எங்க வீடு இருக்கும் பகுதியில் எங்க வீடு மட்டும் தான். எதிர்வீட்டுக்குப் பக்கம் இன்னொரு எதிர் வீடு உண்டு. அவங்க போட்ட கோலம் கீழே!



இனிமே நம்ம வீட்டுக் கொண்டாட்டம். எப்போவும் பண்டிகைக்கு 2 நாட்கள் முன்னரே பக்ஷணம் செய்ய ஆரம்பிப்பேன். புழுங்கலரிசி முறுக்கும், தட்டையும் தின்பதற்காகவே கொஞ்சம் நிறையச் செய்து வைத்து விடுவேன். அப்புறமாப் பண்டிகை அன்று பச்சரிசியை மிஷினிலோ அல்லது மிக்சியிலோ மாவாக ஆக்கிக் கொண்டு நிவேதனத்துக்கு எனத் தனியாகச் செய்வேன். இந்த வருஷம் கிச்சாப் பயலுக்கு எதுவும் பண்ணலை. மருத்துவர் போட்டிருக்கும் கெடுபிடியாலும்  செப்டெம்பரில் அம்பேரிக்கா போகணும் என்பதாலும் அதிகப்படி வேலையை இழுத்துவிட்டுக்காதே எனக் கடுமையான எச்சரிக்கை! ஆகவே நேற்றுக் கிச்சாப்பயலுக்குப் பருப்புப் பாயசமும், வடையும் மட்டும் தான். கொஞ்சம் போல் பால் வாங்கித் திரட்டுப் பால் செய்தேன். எப்போவும் கிச்சாப் பயலின் பிறந்த நாளைக்குத் திரட்டுப் பால் உண்டு என்றாலும் சில வருஷங்களாகச் செய்யவில்லை. இந்த வருஷம் அதை மட்டும் பண்ணினேன். அதிக வேலை இல்லையே! ஆனால் கோலம் போட்டு நிமிர்வதற்குள் போதும் போதும்னு ஆகி விட்டது. உடம்பு சொகுசுக்கு இடம் கொடுத்துவிட்டது போலும்! :( 

பின்னர் சாயந்திரமாப் பாயசம் வைத்து வடையும் தட்டினேன். எதுவும் பண்ணவில்லை என்பது தெரிந்து எதிர்வீட்டு மாமி அவங்க பண்ணி இருந்த கைமுறுக்கு, தேன்குழல், உப்பு, வெல்லச் சீடைகளைக் கொடுத்தாங்க நிவேதனம் செய்யவென்று. கொஞ்சம் மனசுக்கு சாந்தி வந்தது. பண்டிகைக்கு எதையும் குறைக்காமல் முறுக்கு சீடைகளும் வந்து விட்டனவே. அவங்க வீட்டிலே தட்டை செய்ய மாட்டாங்க போல! அதனால் பரவாயில்லை! தேன்குழல் வந்ததே! பின்னர் நாங்க வாங்கிய பழங்களும், வெற்றிலை, பாக்கு, தேங்காய் ஆகியவற்றோடு அவல், வெல்லம், பால், தயிர், வெண்ணெய் பாயசம், திரட்டுப் பால், வடை ஆகியவற்றையும் வைத்துக் கிச்சாப்பயலுக்குக் காட்டியாச்சு. பல் முளைக்காததால் அவன் பாயசமும்,வடையும் போதும்னு சொல்லிட்டான்! :)))


ராமர் இல்லாமலா? ஒரு விளக்குக்கு 2 விளக்குப் போடவும் வெளிச்சம் அதிகம் ஆகி விட்டது. அது வராமல் எப்படி எடுப்பது என்று தெரியவும் இல்லை.



இதிலே வடை வைக்கவில்லை. பேசனில் ப்ளாஸ்டிக் கவரில் மாமி கொடுத்த பக்ஷணங்கள். பக்கத்தில் வெண்ணெய், பக்ஷணத்துக்கு வலப்பக்கம், பால், தயிர், முன்னால் பாயசம், அதன் பக்கம் அவல், வெல்லம், பின்னால் வெற்றிலை, பாக்கு, பழங்கள்


வடை சூடாகத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது.


வடையும் தயார். தேங்காயும் உடைத்து வைத்தாயிற்று. எல்லாமாகக் கிச்சாப்பயலுக்குக் கொடுத்தாச்சு. பலகையில் உட்கார்ந்திருக்கான் கிச்சாப்பயல். பூக்கள் அவன் முகத்தை மறைக்குது! 



Thursday, August 22, 2019

வாராது வந்த பணம்!

இங்கே
இங்கே
முதலில் நல்ல செய்தி! சில நாட்களுக்கு முன்னர் மேற்கண்ட சுட்டியில் கணினி மருத்துவர் பற்றி வருந்தி இருந்தேன். கிட்டத்தட்ட மேமாதம் 23 ஆம் தேதி நடந்த விஷயம். அதன் பின்னர் அவரிடம் கேட்கவே வேண்டாம்னு விட்டுட்டோம். இரண்டு நாட்களாகப் பழைய மடிக்கணினியில் பிரச்னை. ஜாவ ஸ்க்ரிப்ட் எரர்னு செய்தி வருது. என்ன செய்யறதுனு புரியாமல் நடப்பது நடக்கட்டும்னு அவரையே கூப்பிட்டேன்.முதல் இரு அழைப்புக்களுக்கு எடுக்கவே இல்லை. விடாமல் மூன்றாம் முறை கூப்பிடவும் எடுத்தார். அவரிடம் முதலில் எடுத்த எடுப்பிலேயே பணம் கேட்கக் கூப்பிடலைனு சொல்லிட்டுப் பிரச்னையைச் சொன்னேன். மத்தியானம் வரேன் என்று சொன்னார். எங்கே வரப் போகிறார்னு நம்ம ரங்க்ஸ் சொல்லிட்டுப் படுக்கப் போயிட்டார். ஆனால் இன்னிக்கு நம்ம உள்ளுணர்வு வருவார் எனச் சொல்லியது.  இருந்தாலும் அதற்கான தயார் நிலையில் எல்லாம் இல்லை. மத்தியானத்தில் சற்றுக் கால்களை நீட்டிப் படுத்த பின்னர் எழுந்து கணினியைப் போட்டால் அதே பிரச்னை தலை தூக்கியது. என்னடா செய்யலாம்னு யோசிக்கையில் வாசலில் அழைப்பு! அவரே தான்! உள்ளூர ஆச்சரியம் அடைந்தாலும் வரவேற்றுக் கணினியைக் காட்டினேன்.கணினியைப் பார்க்கையில் என்ன நினைத்தாரோ தெரியலை, சட்டைப்பையிலிருந்து பணத்தை எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டுத் தாமதமானதற்கு மன்னிப்பும் கேட்டுக் கொண்டார். கணினியில் பிரச்னையைப் பார்த்து சரி பண்ணிவிட்டதாகவும் சொன்னார்.

ஆனால் அவர் இருக்கையில் சரியாக வந்த கணினி அவர் போனதும் இப்போ மறுபடி ஜாவா ஸ்க்ரிப்ட் எரர் காட்டுகிறது! க்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர். போகட்டும். வராது என நினைத்திருந்த பணம் 3 மாதம் கழித்து வந்திருக்கிறது. அதுவே பெரிய விஷயம் இல்லையா? முதலில் ஏன் அப்படிப் பண்ணினார் என்று புரியவில்லை. இப்போ எப்படி மனம் மாறியது என்றும் புரியவில்லை.

இங்கே மெயிலில் தினம் தினம் 30 லட்சம் தனிப்பட்ட கடன் கொடுப்பதாக அழைப்பு. தொலைபேசித் தொல்லைகள் தனி! பென்ஷன் மட்டும் மாசம் பத்து லக்ஷம் கொடுப்பதாக ஒருத்தர் சொல்கிறார். இது எதற்கும் கவராத மனம் நம்ம பணம் வந்ததும் தான் அமைதி பெறுகிறது. லட்சமும், கோடியும் யாருக்கு வேண்டும்? நமக்கு உள்ளதே போதும். அதுவே அதிகம்!

Monday, August 19, 2019

வேலையில் சேர்ந்தேன்

வேலையில் சேர்ந்தேன் 1
பஸ்ஸுக்குள் கடுமையான வாக்குவாதம். எல்லாம் என்னை எங்கே இறக்கி விடுவது என்றுதான். பஸ்ஸில் இருந்த எல்லாரும் ஆட்சேபித்தார்கள், நான் காலரா ஆஸ்பத்திரியில் இறங்குவதற்கு. அந்தப் பொண்ணு ஊருக்குப் புதுசு போல இருக்கு. எங்கேயோ போய் எப்படி வழி தேடும்? என்று பேசிக் கொண்டார்கள். எனக்கு பயம் அதிகரித்தாலும் வெளியே காட்டிக் கொள்ளவில்லை. அப்போது ஒரு பெண்மணி பஸ்ஸில் ஏறினார். அவர் ஏதோ இடம் சொல்லி டிக்கெட் வாங்கிக் கொண்டு உட்கார்ந்த சமயம் பஸ்ஸில் எல்லாரும் பேசிக் கொள்வதைப் பார்த்து விட்டு என்ன விஷயம்? என்று கேட்டார். .உடனே ஆளாளுக்குப் பேச ஆரம்பித்தார்கள் என்னைத் தவிர. அந்தப் பெண்மணி விவரம் புரியாமல் பேசாமல் உட்கார்ந்திருந்த என்னிடமே விவரம் கேட்க நான் அரை மனதுடன் என்னைப் பற்றிச் சொன்னேன். உடனேயே அந்தப் பெண்மணி, "அட, கரண்ட் ஆஃபீஸா? நாங்க அங்கே தான் பணம் கட்டுறோம். எங்க வீடு இருக்கும் தெருவுக்குப் பின்னாலே சந்திலே இருந்து மெயின் ரோடுக்குப் போகலாம். அந்தச் சந்து முனையிலேதான் இருக்கு ஆஃபீஸ். மெயின் ரோடிலே போனால் பணம் கட்டுமிடமும், சந்து முனையிலே ஆஃபீஸும் இருக்கு. ஆஃபீஸரைப் பார்க்கறதுனா அப்படித்தான் போகணும்."என்றாள். எனக்கு உயிர் வந்தது. "கொஞ்சம் நான் இறங்க வேண்டிய ஸ்டாப் சொன்னீங்கன்னா" நான் இழுத்தேன். அதுக்குள் அந்தப் பெண்மணி, "அது என்ன அப்படிச் சொல்லிட்டே? உன்னைத் தனியாப் போக விடுவேனா? நான் இறங்கும் போது கூட இறங்கு. நான் உன்னைக் கொண்டு விடறேன்." என்றாள்.

அரசுப் பேருந்து க்கான பட முடிவு

பஸ் கண்டக்டரில் இருந்து எல்லாருக்கும் நிம்மதி. நான் அந்தப் பெண்மணியுடன் இறங்கினேன். திருவொத்தியூர் ஹை ரோடுக்கு இணையாக அதன் பின்னால் உள்ள ஒரு ரோடில் இறங்கினோம். அங்கிருந்து ஒரு 10 நிமிஷ நடை. உடனே ஆஃபீஸ் வந்து விட்டது. அந்தப் பெண்மணி சொன்ன மாதிரி சந்து முனையில் ஆஃபீஸ் நுழையும் இடம். மெயின் ரோடில் பணம் கட்டும் கவுண்ட்டர் முதலியன இருந்தன. என்னை விட்டு விட்டு அந்தப் பெண்மணி போய் விட்டார். ஆஃபீஸில் நுழைந்ததும் உடனேயே முதலில் ஆஃபீஸர் அறை வந்ததால் நேரே அங்கே போய் என் கடிதத்தைக் காட்டியதும் அவர் பார்த்து விட்டு,"அப்போவே மெயின் ஆஃபீஸில் இருந்து நீங்கள் வரப் போகும் செய்தி வந்தது. ஏன் இத்தனை நாழி? திரும்ப அம்பத்தூர் போயிட்டு வரீங்களா?" என்றார். "இடம் தெரியவில்லை. அலைந்தேன்." என்று சொன்னதும், உடனே அவர்,"மெயின் ஆஃபீஸை விட்டு வெளியே வந்தால் உடனே அங்கேயே பஸ் நிற்குமே?" என்றார். எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. "பக்கத்தில் ஆர்ட்ஸ் காலேஜ் ஸ்டாப் தான் இருக்கிறது." என்றேன். "அங்கே இருந்துதான். திருவொத்தியூர் போகும் பஸ்ஸில் அங்கே ஏறினால் தண்டையார்பேட்டை போலீஸ் ஸ்டேஷன் வாசலில் இறங்கினால் நேரே ஆஃபீஸ்." என்றார்.

என் அசட்டுத்தனத்தை நினைத்து நொந்து போனேன். அங்கே நான் பார்க்கும் சமயம் பஸ் எதுவும் இல்லை. அதனாலும் அங்கே இருந்து பஸ் கிளம்பும் என்பது தெரியாத காரணத்தாலும் அங்கே கேட்கவே எனக்குத் தோன்றவில்லை. சரி, என்று என் கணவருக்கு போன் செய்யப் போனேன். அதற்குள் joining report டைப் செய்து வரவே அதில் கையெழுத்துப் போட்டேன். "கீதா சாம்பசிவம்" என்று. இந்த மாதிரிக் கையெழுத்து முதல் முதலாக அன்று தான் அவர் பெயரையும் சேர்த்துப் போட்டேன். ஆனால் நான் கொடுத்த joining report மறுநாளே திரும்பி விட்டது. ஙேஏஏ! என்னவென்று விசாரித்தால் ஒரு மெமோ (வேலையில் சேர்ந்த மறுநாளே மெமோ வாங்கிய ஒரே ஊழியர் நானாகத் தான் இருக்கும்.) வந்தது. கையெழுத்து வாங்கிக் கொண்டு கொடுத்தார்கள். அதைப் பிரித்துப் பார்த்தால் நாங்க தேர்ந்தெடுத்தது என்.ஆர்.கீதாவை. ஆனால் இங்கே கையெழுத்தில் கீதா சாம்பசிவம்னு போட்டு வந்திருப்பதால் இந்த ஜாயினிங் ரிபோர்ட் செல்லாது. என்.ஆர். கீதா கையெழுத்துடன் வந்தால் தான் செல்லும் என்று சொல்லிவிட்டார்கள்.


அது வரைக்கும் எல்லோரும் சொன்னது கல்யாணம் ஆனால் தானாகப் பெண்களின் பெயரோடு கணவன் பெயர் இணைந்துவிடும் என்று தான். சரினு நானும் அப்படித் தான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் என்னோட அசலான சான்றிதழில் என்.ஆர்.கீதா என்று கொடுத்திருப்பதாலும் நானும் அந்தப் பெயரில் தான் தேர்வு எழுதி பேட்டிகள் எல்லாம் கொடுத்து வேலைக்கான உத்தரவும் அந்தப் பெயருக்குத் தான் வந்திருந்தது. ஆகவே என்னுடைய மேலதிகாரி அந்தப் பெயரில் கையெழுத்துப் போட்டுக் கொடுக்கும்படி சொல்லிவிட்டு கணவர் பெயரைச் சேர்த்துக் கையெழுத்துப் போடவேண்டுமெனில் முதலில் அரசுக்கு விண்ணப்பம் செய்து அவங்க முறைப்படி விண்ணப்பப் படிவம் அனுப்பினதும் அதில் கேட்டிருக்கும் தகவல்களைக் கொடுத்து என் பெயரை மாற்ற வேண்டும் என்று விண்ணப்பித்தால் ஆறு மாதத்துக்குள் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டு அரசாங்க கெஜட்டில் வரும் என்றும் நமக்குத் தேவையானால் தினசரிகளிலும் கொடுத்துக் கொள்ளலாம் என்றும் சொன்னார்.  அப்பாடி. பெருமூச்சு விட்டு விட்டு இந்தப் பெயரிலேயே இப்போதைக்குத் தொடரலாம் என முடிவு செய்தேன். நம்ம ரங்க்ஸ் இதைச் சொன்னப்போக் கேட்டுக் கொண்டார். மற்றபடி ஏதும் சொல்லவில்லை. ஆனால்  இந்த விஷயம் ஏதோ நான் தான் தானாக முடிவு எடுத்தேன் எனப் புக்ககத்தில் அனைவரும் நினைக்கும்படி ஆயிற்று.பல வருடங்களுக்கு யாரும் நம்பவில்லை. அவங்களுக்கே ஒரு முறை இப்படி வந்ததும் தான் நம்பினார்கள். எப்படியோ பல தடங்கல்களுக்கு இடையில் வேலையில் சேர்ந்தாச்சு.மாலை 4-30க்கு வேலையில் சேர்ந்த முதல் ஆள் நானாகத்தான் இருக்கும். 5 மணிக்கு ஆஃபீஸ் முடிகிறது. இவருக்கு ஆஃபீஸ் 3-30க்கே முடிந்து விடும். ஆகையால் எங்கே போன் செய்வது என்றும் புரியவில்லை. அதற்குள் மேலே என்னுடைய இடத்திற்கு அழைத்துப் போனார்கள். நான் மாடி ஏறும்போது வெளியில் இருந்து வந்தது யார் என்கிறீர்கள்? என் கணவர்தான். எப்படி வந்தார்? எனக்கும் ஆச்சரியம்தான்.

 வேலையில் சேர்ந்தேன் 2

என் கணவரைத் திடீரென்று அங்கே பார்த்ததில் எனக்கு ஆச்சரியம். எப்படி வந்தார்? நான் எதுவும் கேட்கவில்லை. அவர் என்னிடம் "joining report" கொடுத்தாச்சா? "என்று கேட்டார். நான், "ம்ம்ம்" என்று சொல்ல "சரி, மணி 5 ஆகி விட்டது. வீட்டுக்குப் போகலாம்." என்று சொல்ல நானும் கிளம்பினேன். அங்கிருந்து செண்ட்ரல் போய்ப் பின் செண்ட்ரலில் இருந்து ரெயிலில் போனோம். வீட்டுக்கு வந்ததும் தான் என் நாத்தனார் என்னிடம், "ஆஃபீஸ் போனதும் அண்ணாவுக்கு ஃபோன் செய்யவில்லையா?" என்று கேட்டாள். நான் பதில் சொல்வதற்குள் அவளே "உங்களிடமிருந்து தகவல் இல்லாததால் அண்ணா சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வந்து என்னைக் கேட்டு விட்டுப் பின் ஆஃபீஸ் போய்ப்பார்ப்பதாகச் சொன்னார்." என்று சொன்னாள். பிறகுதான் தெரிந்தது, அவர் மெயின் ஆஃபீஸுக்குப் ஃபோன் செய்து விசாரித்து விட்டு நான் தண்டையார்பேட்டை ஆஃபீஸில் ஜாயின் பண்ணும் விவரம் தெரிந்து கொண்டு தண்டையார்பேட்டை வந்த விவரம். மறுநாளில் இருந்து எப்படிப் போவது என்று புரியவில்லை. என் கணவர் அவர் அலுவலகத்தில் விசாரிப்பதாகவும் அதுவரை செண்ட்ரலில் இருந்து போய் வருமாறும் சொன்னார். அங்கே என் அலுவலகத்தில் இருந்த எல்லாரும் மிண்ட், தண்டையார்பேட்டை, ராயபுரம், மற்றும் சுற்றுவட்டாரங்களில் இருந்தவர்கள். யாரும் இவ்வளவு தூரத்தில் இருந்து வரவில்லை. மறுநாள் செண்ட்ரல் போயே போ என்று என் கணவர் சொன்னதால் அப்படியே போனேன். சிலர் வீடு மாற்று என்றார்கள்.

ரயில் க்கான பட முடிவு

அப்போதெல்லாம் அம்பத்தூருக்குக் கரி இஞ்சின் தான்! உஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் உஸ்ஸ்ஸ் எனப் பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டு வரும். அதில் சென்ட்ரல் வரை போய்ப் பின்னர் அங்கிருந்து வால்டாக்ஸ் ரோடில் பேருந்தைப் பிடித்துப் போக வேண்டும்.  அப்போது பனிரண்டு அல்லது பதின்மூன்றாம் நடைமேடையில் தான் இந்த வண்டிகள் எல்லாம் நிற்கும். அங்கிருந்து வால்டாக்ஸ் ரோடு ஒரு மைலாவது இருக்கும். க்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்  அது வரை நடக்கணுமே! ஒவ்வொருத்தர் ஒவ்வொரு மாதிரி யோசனை கொடுத்தார்கள். வால்டாக்ஸ் ரோடில் பஸ்ஸில் இருந்து இறங்கிப் பின் லோக்கல் வண்டியைப் பிடிக்க வெகு தூரம் தினமும் நடக்க வேண்டும். அதிலேயே ஒரு வண்டி போய் விடும்.இந்த மாதிரிக் கொஞ்ச நாள் போனதும் என் சிநேகிதி ஒருத்தித் தினமும் பெரம்பூரில் இருந்து வருவாள். அவள், "பெரம்பூர் வழியாகத் தானே இந்தப் பேருந்து வருகிறது. நீ பெரம்பூரில் இறங்கு. நாம் இருவரும் சேர்ந்து போகலாம். நீ ரெயிலில் வரும் நேரம் வரை நான் காத்திருப்பேன்." என்று சொல்ல மறு நாளில் இருந்து நான் பெரம்பூரில் இறங்கிப் போக ஆரம்பித்தேன். ஒரு நாள் வீட்டில் ஏதோ வேலை. கொஞ்சம் நேரம் ஆகிவிட்டது. 9-15 வண்டியை விட்டு விட்டேன். அடுத்த வண்டியில் தான் போனேன். சேர்ந்த புதிது. நேரம் கழித்துப் போனால் என்ன சொல்வார்களோ என்ற பயம் வேறு. கவலையுடன் உட்கார்ந்திருந்தேன். கூட இருந்தவர்கள் எல்லாம் பயப்படாதே என்று சொன்னாலும் மனம் கேட்கவில்லை. பெரம்பூரும் வந்தது. ரெயில் வேகம் குறைய ஆரம்பித்தது. நான் இறங்கத் தயார் ஆனேன். அப்போது ஒரு வினாடி ரெயில் நின்றதும், நான் ஒரு காலைக் கீழே வைத்து இறங்க முயன்றேன். வண்டி outer-ல் இருந்திருக்கிறது. அதைக் கவனிக்கவில்லை. வண்டி சட்டென்று ஒரு குலுக்கலுடன் முன்னே போக நான் வண்டியில் இருந்து கீழே விழுந்து நடைமேடையில் உருண்டேன்.