நான் யாரு, எப்படி இருப்பேன்னு எல்லாருக்கும் மண்டையைக் குடையுது. பார்த்தவங்க ரொம்பக் கம்மி. இந்த வலை உலகிலே முதன் முதல் என்னைப் பார்த்த பெருமை இருக்கிறதாலே அம்பி ரொம்பவேத் தம்பட்டம் அடிச்சுக்கிறார். அதுக்கு அப்புறம் வேதா வந்துட்டுப் போயாச்சு. அப்புறம் முத்தமிழிலே இருந்து காழியூராரும், பாசிட்டிவ் ராமாவும் வந்தாங்க. இப்போ புலி வந்து உறுமிட்டுப் போயிடுச்சு. புலி வருது, வருதுன்னு சொல்லிட்டே இருந்தது, நிஜமாவே வந்துட்டுப் போயிடுச்சு. நேத்திக்கு நாங்களே கடலூர் போய் நடேசனைப்பார்த்தோம். இன்னும் சில பேர் வரேன்னும் சொல்லிட்டிருக்காங்க. நீங்க பார்க்கிறப்போ கொஞ்சம் ஏமாற்றம் ஏற்படலாம். ஏனெனில் நீங்கள் தினம் தினம் பார்க்கும் ஒரு சாதாரணப் பெண்மணி போல் தான் நான் இருப்பேன். இன்னும் சொல்லப் போனால் கைப்புள்ள சொல்வார், "எங்க பக்கத்து வீட்டு ஆண்டி போல் எனக்குத் தோணும்"னு அப்படித்தான் நான் இருப்பேன். அதனால் ரொம்பவே எதிர்பார்த்துட்டு வந்து ஏமாறாதீங்க அம்பி, ரொம்பவே ஏமாந்துட்டார் என்னைப் பத்திக் கற்பனை பண்ணி. நானும்தான் ஒரு மதுரை வீரன் ஸ்டைலில் எதிர்பார்த்துப் போனால் பார்க்க ரொம்பவே அப்பாவியா, பார்க்கத் தான், ஒரு பையர் வந்திருக்கார். என்னத்தைச் சொல்ல? ஹிஹிஹி, பையன்னு சொன்னா மரியாதை இல்லைங்கிறதாலே விகுதியை மாத்தி இருக்கேன்.
அப்புறம் எழுதற அளவு பேசறது கொஞ்சம் கம்மி தான். பேச ஆரம்பித்தால் நல்லாப் பேசுவேன். ஆனால் பேசக் கொஞ்சம் நேரம் பிடிக்கும். அப்புறம் வந்தவங்களோட நானே பேசிட்டு இருந்தால் என் கணவர் முழிச்சுட்டு உட்கார்ந்திருக்கணுமே,அதனாலும் கொஞ்சம் கம்மியாத் தான் பேசுவேன். வர்ரவங்க வந்து ஏமாந்துட்டுப் போங்கப்பா! இன்னும் இந்த வலைப்பதிவர் மீட்டிங் எல்லாம் நான் போகிறதில்லை. போனால் போக ஒரு 2 மணி நேரம் ஆகும். அப்புறம் திரும்பி வர 2 மணி நேரம் ஆகும். இது சாதாரணமாக ஆகும் நேரம். போக்குவரத்து அதிகம் இருந்து ட்ராஃபிக் ஜாம்னால் கேட்கவே வேணாம். அதனால்தான் நான் இதெல்லாம் போகிறதே இல்லை. நான் போய் உட்கார்ந்து பேச ஆரம்பிக்கிறதுக்குள்ளே (அதுக்குள்ளே அவங்க வடையோ, போண்டாவோ, சமோசாவோ ஆர்டர் கொடுத்திருப்பாங்க) டிஃபன் வரும். அதைச் சாப்பிடக்கூட முடியாது. திரும்பிப் போக நேரம் ஆயிடும். நான் போய்ட்டு உட்கார்ந்து சாப்பிடாமல் வர முடியுமா? போண்டாவும், வடையும், சமோசாவும் அழாதா? அதற்காக வீட்டுக்கும் எடுத்து வர முடியுமா? அப்படி இருந்தால் போய் எடுத்துட்டு வந்துடுவேன். கல்யாணத்துக்குப் போனால் அப்படித்தான். அங்கே ஒண்ணுமே சாப்பிடாமல் வீட்டுக்கு எடுத்துட்டு வந்துடலாம் போல் இருக்கும். போகாமல் இருக்கவும் முடியாது. அதனாலேயே வலைப்பதிவர் மீட்டிங் எல்லாம் போறதில்லை.
எச்சரிக்கை
இந்த வலைப்பக்கங்களில் வரும் என்னுடைய பதிவுகளை என் அனுமதி இல்லாமல் யாரும் பயன்படுத்தக் கூடாது. மேற்கோள் காட்டத் தேவை எனில் என் பதிவின் சுட்டியைக் கொடுக்கவேண்டும்.
Not a penny is he going to take with him finally after his lifelong pursuit of money. The Lord's name, Bhagawan nama, is the only currency valid in the other world.
Have a great day.
Have a great day.
பரமாசாரியாரின் அருள் வாக்கு
Monday, January 29, 2007
Friday, January 26, 2007
194. தாயின் மணிக்கொடி பாரீர்!
இன்று குடியரசு நாள். நாமெல்லாம் இருப்பது குடியரசில். அதன் பலனை அனுபவித்துக் கொண்டு இருக்கிறோம். இந்த நாளில் அதற்காகப் பாடுபட்ட மாவீரர்களை நாம் நினைத்து அவர்களுக்கு அஞ்சலி செய்வது தான் உண்மையான குடியரசில் நாம் இருப்பதற்கு அர்த்தமாகும்.
யாராலும் நினைக்கப் படாத வீரர்கள் நம் நாட்டில் எத்தனையோ பேர் சுதந்திரத்துக்காகப் போராடி இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அத்தனை பேரையும் இந்த நாளில் நினைவு கூர்வோம்.
விளம்பரம் இல்லாமல் நாட்டு விடுதலைக்குப் பாடுபட்ட பூலித் தேவன், விவேகானந்தர், வேலு நாச்சியார், தில்லையாடி வள்ளி அம்மை, கட்ட பொம்மன், மருது பாண்டியர்கள், சுப்பிரமணிய பாரதியார், வ.வே.சு.ஐயர், சுப்பிரமணிய சிவா, வீர சாவர்க்கர், நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ், சர்தார் வல்லபாய் படேல், பகத் சிங், விஸ்வநாத தாஸ், திருப்பூர் குமரம், வீர வாஞ்சி, செண்பக ராமன், வ.உ.சிதம்பரனார், தோழர் ஜீவானந்தம், பகத் சிங்கும் அவருடைய தோழர்களும், ராயல் இந்தியக் கடற்படையின் வீரர்கள் இவர்கள் ஆற்றிய தொண்டும், பணியும் மற்றவர்களின் தொண்டிற்குச் சற்றும் குறையாதது. அதிலும் சிலர் உயிரிழந்திருக்கின்றனர். ஆகவே கத்தியின்றியோ, ரத்தம் சிந்தாமலோ நமக்குச் சுதந்திரம் கிடைத்து விடவில்லை. கிடைத்த சுதந்திரத்தைக் குடியரசாக மாற்றுவதற்குப் பெரிதும் பாடுபட்ட சர்தார் வல்லபாய் படேல் இல்லையென்றால் இன்று இந்த ஒருங்கிணைந்த குடியரசு நமக்குக் கிடைத்திருக்காது. அந்தத் தியாகிகள் எல்லாரையும் இன்னும் நாம் விட்டு விட்ட எல்லாருக்கும் நம் வணக்கங்களைச் செலுத்துவோம். நன்றியுடன் அவர்கள் தியாகங்களை நினைப்போம்.
யாராலும் நினைக்கப் படாத வீரர்கள் நம் நாட்டில் எத்தனையோ பேர் சுதந்திரத்துக்காகப் போராடி இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அத்தனை பேரையும் இந்த நாளில் நினைவு கூர்வோம்.
விளம்பரம் இல்லாமல் நாட்டு விடுதலைக்குப் பாடுபட்ட பூலித் தேவன், விவேகானந்தர், வேலு நாச்சியார், தில்லையாடி வள்ளி அம்மை, கட்ட பொம்மன், மருது பாண்டியர்கள், சுப்பிரமணிய பாரதியார், வ.வே.சு.ஐயர், சுப்பிரமணிய சிவா, வீர சாவர்க்கர், நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ், சர்தார் வல்லபாய் படேல், பகத் சிங், விஸ்வநாத தாஸ், திருப்பூர் குமரம், வீர வாஞ்சி, செண்பக ராமன், வ.உ.சிதம்பரனார், தோழர் ஜீவானந்தம், பகத் சிங்கும் அவருடைய தோழர்களும், ராயல் இந்தியக் கடற்படையின் வீரர்கள் இவர்கள் ஆற்றிய தொண்டும், பணியும் மற்றவர்களின் தொண்டிற்குச் சற்றும் குறையாதது. அதிலும் சிலர் உயிரிழந்திருக்கின்றனர். ஆகவே கத்தியின்றியோ, ரத்தம் சிந்தாமலோ நமக்குச் சுதந்திரம் கிடைத்து விடவில்லை. கிடைத்த சுதந்திரத்தைக் குடியரசாக மாற்றுவதற்குப் பெரிதும் பாடுபட்ட சர்தார் வல்லபாய் படேல் இல்லையென்றால் இன்று இந்த ஒருங்கிணைந்த குடியரசு நமக்குக் கிடைத்திருக்காது. அந்தத் தியாகிகள் எல்லாரையும் இன்னும் நாம் விட்டு விட்ட எல்லாருக்கும் நம் வணக்கங்களைச் செலுத்துவோம். நன்றியுடன் அவர்கள் தியாகங்களை நினைப்போம்.
Thursday, January 25, 2007
193. காணாமல் போனவர்கள் பற்றிய அறிவிப்பு
நம்ம தொண்டர்களிலே சிலரும், குண்டர்களிலே சிலரும் காணவில்லை. ஹிஹிஹி, குண்டர்னு சும்மா எதுகை, மோனைக்காகப் போட்டேன். இப்போக் காணாமல் போனவர்கள் பற்றிய அறிவிப்பு:, கண்டுபிடிச்சுக் குடுக்கிறவங்களுக்கு பரிசும் கொடுக்கப் படும். பரிசுன்னா என்னனு நினைச்சீங்க? எல்லாத் தொண்டர்களும் எல்லார் வீட்டுக்கும் போய் அவங்களாலே முடிஞ்ச பின்னூட்டம் போட்டுட்டு வருவாங்க. வராதவங்களுக்குப் பின்னூட்டம் எதுவும் கிடையாது.
அம்பி: தங்கமணி, தங்கமணி என்றே பிதற்றுவார். இல்லாட்டி ஆங்கில அகராதியை வைத்துக் கொண்டு MS.Congeniality என்ன அர்த்தம்னு திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்துட்டே இருப்பார்."மே, மே"ன்னு ஆடு கத்தினாக் கூட எங்கே? எங்கே?ன்னு கேட்டுட்டு இருப்பார். எத்தனை நல்ல பதிவு போட்டாலும் கண்ணுக்குத் தெரியாது. அதை எல்லாம் படிக்கவே மாட்டார். உதாரணமா நானே இன்னொரு பக்கத்தில் "ஆன்மீகப் பயணம்"னு எழுதறேனே அது கண்ணிலேயே படாது அவருக்கு. இந்தப் பதிவுக்குப் பாருங்க, முதல் பின்னூட்டம் கொடுப்பார் மொக்கைப் பதிவுன்னு.
இப்போ என்னடான்னா இந்த "மொக்கை" விஷயம் என்னோட கணவருக்கும் மனசிலே பதிஞ்சு நான் யார் கிட்டேயாவது தொலைபேசிக் கொண்டிருந்தால், "யாரோட மொக்கை போட்டுட்டு இருக்கே?"ன்னு கேட்கிறார். எல்லாம் தலை எழுத்து!
கைப்புள்ள: நான் பார்க்காத சமயம் பச்சை விளக்கு எரியும். பார்த்தால் சிவப்பு விளக்கு எரியும். தொலைபேசியிலே பேசறதுன்னா பயம். தனக்குத் தானே பேசிக்குவார். நம்ம காதிலேயே விழாது. ஏதாவது சந்தேகம் கேட்டால் உடனேயே சார்ஜ் போயிடுச்சுன்னு சொல்லிப் பின் வாங்குவார். இவரோட ஒரே கவலை அம்பியின் fiancee யாருன்னு தான். ஆஃபீஸ் வேலை எல்லாம் இதனாலேயே தப்புத் தப்பா வருதாம். என்ன பண்ணறதுன்னு முழிக்கிறார். அந்தக் கவலையிலேயெ இங்கே வந்து பின்னூட்டம் போடலைன்னு நினைக்கிறேன்.
ராம்: தொழில் நுட்ப நிபுணர். ஜிலேபி சுற்றும் சிறப்புப் பதிவாளர். நாம் சந்தேகம் கேட்டால் மட்டும் புரியாது அவருக்கு, இதனால் தெரிய வந்தது என்னன்னா நாம் அவரை விட மிகச் சிறந்த தொழில் நுட்ப நிபுணின்னு, பின்னே? என்னைப் பத்தி எதுவுமே தெரியாம என்னைப் புது ப்ளாகுக்கு மாறுங்க மேடம்னு சொல்லிட்டிருக்கார். நானாக மாறினால் என்ன நடக்கும்னு தெரியாதா? என்னோட கணினி அறிவைப் பத்திக் குறைவாக மதிப்புப் போட்டு விட்டார். ப்ளாக் பப்ளிஷ் பண்ணும்போது எந்த விதமான சொதப்பல் வேணுமோ அது இங்கே கிடைக்கும்னு தெரியலை.
இன்னிக்குப் பாருங்க வல்லி சிம்ஹன் பின்னூட்டத்துக்குப் பதில் கொடுத்துட்டுப் பப்ளிஷ் பண்ணினா ப்ளாக்கர் ஏத்துக்கவே இல்லை. ப்ளாகாரோட இஞ்சினீருங்க எல்லாம் ரொம்பவே பிசியாம் அப்புறமா வா, உன்னோட ஒரே தொல்லையாப் போச்சு, அப்ப்டினு சொல்லவே திரும்பிட்டேன். இப்போ பார்த்தா அது பப்ளிஷ் ஆயிருக்கு. மத்தவங்க என்ன நினைப்பாங்க, வல்லிக்கு மட்டும் நான் பதில் சொல்லிட்டு , மத்தவங்களை விட்டுட்டேன்னு நினைக்க மாட்டாங்க. இப்படித்தான் your request could not processed. try again.அப்படின்னு வர மெசேஜை நம்பித் திரும்பத் திரும்ப பப்ளிஷ் கொடுத்திருப்பேன். எத்தனை முறை பப்ளிஷ் கொடுக்கிறேனோ எல்லா முறையும் பப்ளிஷ் ஆகித் தொலைச்சிருக்கும். நான் சரியா வந்திருக்கான்னு பார்க்கப் பதிவும் திறக்காது. வெளியே போன்னு மிரட்டும். இந்த லட்சணத்தில் இருக்கிறப்போ புது ப்ளாகுக்கு மாறினா என்னோட இலக்கியங்கள் எல்லாம் என்ன ஆகிறது? ஏற்கெனவே ஒரு தரம் காணாமல் போய்ப் பின் கண்டு பிடிச்சுக் கொடுத்தாங்க. இப்போவும் ரிஸ்க் எடுக்க முடியுமா?
கார்த்திக்: அஜித், அசின்ன்னு சொன்னா மட்டும் திரும்பிப் பார்ப்பார். இல்லாட்டிக் கடமையே கண்ணாக இருப்பார். அதாவது ஆஃபீஸ் நேரத்திலும் பதிவு எழுதும் கடமையே கண்ணாக இருக்கிறதைச் சொன்னேன். பச்சை விளக்கு எரியுதேன்னு இவர் கிட்டே போய்ப் பேச முடியாது. கண்டுக்கவே மாட்டார். சிவப்பு விளக்கை எரிய விட்டுட்டுத் தூங்கப் போறேன்னு மெசேஜும் கொடுத்துட்டுக் கொட்டாவி விட்டுக்கிட்டே வந்து கேட்பார், "எப்படி இருக்கீங்க?" ன்னு. என்னத்தைச் சொல்றது? பின்னூட்ட மழை பொழிந்தவர் ஒரு பின்னூட்டத்துக்கேக் காசு கேட்கிறார்.
வேதா: பாவம், ரொம்பவே பிசி. விட்டுடுவோம்.
எஸ்.கே.எம்: யார் வீடு வழியாவோ கஷ்டப்பட்டு வரவேண்டி இருக்கு. அதனால் இவங்களையும் விட்டுடலாம்.
மணிப்ரகாஷ்: ஹிஹிஹி, கட்-அவுட் வைக்கிறதில் பிசின்னு நினைக்கிறேன். கொஞ்சம் பொறுத்துப் பார்க்கலாம்.
மதுரையம்பதி: எனக்குக் கமெண்ட் கொடுக்கிறதுக்காகவே ப்ளாக் ஆரம்பிச்சேன்னு சொல்லிட்டு, பங்களூரில் கட்-அவுட் வைக்கிறேன்னு சொல்லிட்டுப் போனவர் தான். ஆள் அட்ரஸே இல்லை. எனக்கு என்னமோ அம்பி பேரிலே தான் சந்தேகமா இருக்கு. கடத்தி வச்சிருப்பாரோ? :D
தி.ரா.ச.: அம்பியைக் கேட்டிருப்பார். அம்பி கிட்டே இருந்து பதில் வந்திருக்காது. அதான் வரலைன்னு நினைக்கிறேன். இதென்ன சார், அம்பி எப்போ தன்னோட நினைப்புக்கு வந்து சொல்லப் போறார்? ரொம்பவே கஷ்டம் தான், போங்க. இவரும் அம்பி கூடச் சேர்ந்து இந்தத் தொண்டர் படையை ஒளிச்சு வச்சதிலே கூட்டு, எதுவும் வச்சிருக்காரோன்னு சந்தேகமா இருக்கு. :D
லதா: ஹிஹிஹி எப்போவோ வந்தாலும் வரப்போ எல்லாம் ஒரு 2 வயசாவது குறைச்சுடறாங்க. ரொம்பவே சந்தோஷமா இருக்கு, மெதுவா வரட்டும். வரப்போ இன்னும் ஒரு 2 வயசு குறைச்சாங்கன்னா அப்புறம் அப்படியே எனக்கு வயசு குறைஞ்சு ஒரு கட்டத்திலே நான் இன்னும் பிறக்கவே இல்லைனு வந்துடும். "அந்த நாளும் வந்திடாதோ!"
நாகை சிவா: புலி இப்போ கொஞ்சல்ஸ் ஆஃப் நாகப்பட்டினம்ங்கிறதாலேயும், அப்போ அப்போ வந்து உறுமிட்டு இருக்கிறதாலேயும் விட்டுடலாம். ஆப்ரிக்கக் காட்டுக்குத் திரும்பட்டும் புலி.
ச்யாம்: எங்கே இருந்துட்டு ஃபிகர் பார்த்துட்டு இருக்காரோ தெரியலை. இதிலே முகிலுக்கு வேறே பாடம் இப்போவே பிடிச்சு ஆரம்பம். இல்லாட்டி ஏதாவது கோழி, புறா இதுங்க பின்னாலே போய் வேட்டை ஆடிட்டு இருக்காரோ என்னமோ? இல்லை மாட்ரிமோனியல் காலம் பார்த்துட்டு இருக்காரோ? அவரோட தங்கமணி கிட்டே வத்தி வைக்க வேண்டியது தான்.
கண்ணன்: என் அருமை அண்ணன் மகன். என்னோட பதிவிலே பின்னூட்டம் கொடுக்கிறதுக்காக ப்ளாக ஆரம்பிச்சுட்டு, நண்பனையும் ஆரம்பிக்கச் சொல்லிட்டு, எனக்குக் கோவில் கட்ட இடம் பார்க்கப் போனவன் தான், ஆளே காணோம்.! கோவில் கட்டி அங்கே அவனோ உட்கார்ந்துட்டானோன்னு சந்தேகமா இருக்கு.
இதைத் தவிர, என்னோட ப்ளாகிலே கமெண்ட் போடறதுக்காக ஆரம்பிச்ச நன்மனம் இப்போ ரொம்பவே ஆன்மீக நன்மனமாகி எல்லா ஆன்மீகப் பக்கங்களிலேயும் அப்போ அப்போ தென்படறார். மின்னலோ மழைக்காலம் முடிஞ்சதாலே இப்போ வரதே இல்லை. உமாகோபு என்ன ஆனாங்கன்னு தெரியலை. அவங்க வீடும் திறக்கலை. இப்போ புதுசா ஒருத்தர் hotcatங்கிற பேரிலே அறிமுகம் பண்ணிட்டிருக்கார். முன்னாலே ஒருதரம் வேதா பதிவுலே வந்த "சங்கர்"னு நினைக்கிறேன். அறிந்த அன்னியர் இப்போ பிசி போலிருக்கு, இல்லாட்டியும் அவர் ரெயில் பத்தின பதிவுன்னாத் தான் வரார். இன்னும் யாரையாவது விட்டுட்டேனா தெரியலை. அடிக்கடி வரவங்க மட்டும் தான் குறிப்பிட்டிருக்கேன்.
மேற்கண்ட நபர்களின் பதிவுகளுக்குச் செல்பவர்கள் அனைவரும் என்னுடைய இந்தப் பதிவுலேயும் வந்து பின்னூட்டம் இட வேண்டும் என்பது எழுதப் படாத விதி.
ஹிஹிஹி, மூணு நாளா தூக்கமே வரலை. என்னன்னு யோசிச்சேனா? ரொம்பவே சீரியஸாப் பதிவு போட்டதிலேயும், யாரையுமே வம்புக்கு இழுக்கலைங்கிறதாலேயும் சாப்பாடு ஜீரணம் ஆகலைன்னு தெரிஞ்சது. அதான் மொத்தமா எல்லாரையும் ஒரு வாங்கு வாங்கிட்டாக் கொஞ்ச நாள் நிம்மதியா இருக்கலாமே, அம்பிக்கு மட்டும் ஆப்பு கொடுத்துட்டு.அதை நிறுத்த முடியாது பாருங்க.
அம்பி: தங்கமணி, தங்கமணி என்றே பிதற்றுவார். இல்லாட்டி ஆங்கில அகராதியை வைத்துக் கொண்டு MS.Congeniality என்ன அர்த்தம்னு திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்துட்டே இருப்பார்."மே, மே"ன்னு ஆடு கத்தினாக் கூட எங்கே? எங்கே?ன்னு கேட்டுட்டு இருப்பார். எத்தனை நல்ல பதிவு போட்டாலும் கண்ணுக்குத் தெரியாது. அதை எல்லாம் படிக்கவே மாட்டார். உதாரணமா நானே இன்னொரு பக்கத்தில் "ஆன்மீகப் பயணம்"னு எழுதறேனே அது கண்ணிலேயே படாது அவருக்கு. இந்தப் பதிவுக்குப் பாருங்க, முதல் பின்னூட்டம் கொடுப்பார் மொக்கைப் பதிவுன்னு.
இப்போ என்னடான்னா இந்த "மொக்கை" விஷயம் என்னோட கணவருக்கும் மனசிலே பதிஞ்சு நான் யார் கிட்டேயாவது தொலைபேசிக் கொண்டிருந்தால், "யாரோட மொக்கை போட்டுட்டு இருக்கே?"ன்னு கேட்கிறார். எல்லாம் தலை எழுத்து!
கைப்புள்ள: நான் பார்க்காத சமயம் பச்சை விளக்கு எரியும். பார்த்தால் சிவப்பு விளக்கு எரியும். தொலைபேசியிலே பேசறதுன்னா பயம். தனக்குத் தானே பேசிக்குவார். நம்ம காதிலேயே விழாது. ஏதாவது சந்தேகம் கேட்டால் உடனேயே சார்ஜ் போயிடுச்சுன்னு சொல்லிப் பின் வாங்குவார். இவரோட ஒரே கவலை அம்பியின் fiancee யாருன்னு தான். ஆஃபீஸ் வேலை எல்லாம் இதனாலேயே தப்புத் தப்பா வருதாம். என்ன பண்ணறதுன்னு முழிக்கிறார். அந்தக் கவலையிலேயெ இங்கே வந்து பின்னூட்டம் போடலைன்னு நினைக்கிறேன்.
ராம்: தொழில் நுட்ப நிபுணர். ஜிலேபி சுற்றும் சிறப்புப் பதிவாளர். நாம் சந்தேகம் கேட்டால் மட்டும் புரியாது அவருக்கு, இதனால் தெரிய வந்தது என்னன்னா நாம் அவரை விட மிகச் சிறந்த தொழில் நுட்ப நிபுணின்னு, பின்னே? என்னைப் பத்தி எதுவுமே தெரியாம என்னைப் புது ப்ளாகுக்கு மாறுங்க மேடம்னு சொல்லிட்டிருக்கார். நானாக மாறினால் என்ன நடக்கும்னு தெரியாதா? என்னோட கணினி அறிவைப் பத்திக் குறைவாக மதிப்புப் போட்டு விட்டார். ப்ளாக் பப்ளிஷ் பண்ணும்போது எந்த விதமான சொதப்பல் வேணுமோ அது இங்கே கிடைக்கும்னு தெரியலை.
இன்னிக்குப் பாருங்க வல்லி சிம்ஹன் பின்னூட்டத்துக்குப் பதில் கொடுத்துட்டுப் பப்ளிஷ் பண்ணினா ப்ளாக்கர் ஏத்துக்கவே இல்லை. ப்ளாகாரோட இஞ்சினீருங்க எல்லாம் ரொம்பவே பிசியாம் அப்புறமா வா, உன்னோட ஒரே தொல்லையாப் போச்சு, அப்ப்டினு சொல்லவே திரும்பிட்டேன். இப்போ பார்த்தா அது பப்ளிஷ் ஆயிருக்கு. மத்தவங்க என்ன நினைப்பாங்க, வல்லிக்கு மட்டும் நான் பதில் சொல்லிட்டு , மத்தவங்களை விட்டுட்டேன்னு நினைக்க மாட்டாங்க. இப்படித்தான் your request could not processed. try again.அப்படின்னு வர மெசேஜை நம்பித் திரும்பத் திரும்ப பப்ளிஷ் கொடுத்திருப்பேன். எத்தனை முறை பப்ளிஷ் கொடுக்கிறேனோ எல்லா முறையும் பப்ளிஷ் ஆகித் தொலைச்சிருக்கும். நான் சரியா வந்திருக்கான்னு பார்க்கப் பதிவும் திறக்காது. வெளியே போன்னு மிரட்டும். இந்த லட்சணத்தில் இருக்கிறப்போ புது ப்ளாகுக்கு மாறினா என்னோட இலக்கியங்கள் எல்லாம் என்ன ஆகிறது? ஏற்கெனவே ஒரு தரம் காணாமல் போய்ப் பின் கண்டு பிடிச்சுக் கொடுத்தாங்க. இப்போவும் ரிஸ்க் எடுக்க முடியுமா?
கார்த்திக்: அஜித், அசின்ன்னு சொன்னா மட்டும் திரும்பிப் பார்ப்பார். இல்லாட்டிக் கடமையே கண்ணாக இருப்பார். அதாவது ஆஃபீஸ் நேரத்திலும் பதிவு எழுதும் கடமையே கண்ணாக இருக்கிறதைச் சொன்னேன். பச்சை விளக்கு எரியுதேன்னு இவர் கிட்டே போய்ப் பேச முடியாது. கண்டுக்கவே மாட்டார். சிவப்பு விளக்கை எரிய விட்டுட்டுத் தூங்கப் போறேன்னு மெசேஜும் கொடுத்துட்டுக் கொட்டாவி விட்டுக்கிட்டே வந்து கேட்பார், "எப்படி இருக்கீங்க?" ன்னு. என்னத்தைச் சொல்றது? பின்னூட்ட மழை பொழிந்தவர் ஒரு பின்னூட்டத்துக்கேக் காசு கேட்கிறார்.
வேதா: பாவம், ரொம்பவே பிசி. விட்டுடுவோம்.
எஸ்.கே.எம்: யார் வீடு வழியாவோ கஷ்டப்பட்டு வரவேண்டி இருக்கு. அதனால் இவங்களையும் விட்டுடலாம்.
மணிப்ரகாஷ்: ஹிஹிஹி, கட்-அவுட் வைக்கிறதில் பிசின்னு நினைக்கிறேன். கொஞ்சம் பொறுத்துப் பார்க்கலாம்.
மதுரையம்பதி: எனக்குக் கமெண்ட் கொடுக்கிறதுக்காகவே ப்ளாக் ஆரம்பிச்சேன்னு சொல்லிட்டு, பங்களூரில் கட்-அவுட் வைக்கிறேன்னு சொல்லிட்டுப் போனவர் தான். ஆள் அட்ரஸே இல்லை. எனக்கு என்னமோ அம்பி பேரிலே தான் சந்தேகமா இருக்கு. கடத்தி வச்சிருப்பாரோ? :D
தி.ரா.ச.: அம்பியைக் கேட்டிருப்பார். அம்பி கிட்டே இருந்து பதில் வந்திருக்காது. அதான் வரலைன்னு நினைக்கிறேன். இதென்ன சார், அம்பி எப்போ தன்னோட நினைப்புக்கு வந்து சொல்லப் போறார்? ரொம்பவே கஷ்டம் தான், போங்க. இவரும் அம்பி கூடச் சேர்ந்து இந்தத் தொண்டர் படையை ஒளிச்சு வச்சதிலே கூட்டு, எதுவும் வச்சிருக்காரோன்னு சந்தேகமா இருக்கு. :D
லதா: ஹிஹிஹி எப்போவோ வந்தாலும் வரப்போ எல்லாம் ஒரு 2 வயசாவது குறைச்சுடறாங்க. ரொம்பவே சந்தோஷமா இருக்கு, மெதுவா வரட்டும். வரப்போ இன்னும் ஒரு 2 வயசு குறைச்சாங்கன்னா அப்புறம் அப்படியே எனக்கு வயசு குறைஞ்சு ஒரு கட்டத்திலே நான் இன்னும் பிறக்கவே இல்லைனு வந்துடும். "அந்த நாளும் வந்திடாதோ!"
நாகை சிவா: புலி இப்போ கொஞ்சல்ஸ் ஆஃப் நாகப்பட்டினம்ங்கிறதாலேயும், அப்போ அப்போ வந்து உறுமிட்டு இருக்கிறதாலேயும் விட்டுடலாம். ஆப்ரிக்கக் காட்டுக்குத் திரும்பட்டும் புலி.
ச்யாம்: எங்கே இருந்துட்டு ஃபிகர் பார்த்துட்டு இருக்காரோ தெரியலை. இதிலே முகிலுக்கு வேறே பாடம் இப்போவே பிடிச்சு ஆரம்பம். இல்லாட்டி ஏதாவது கோழி, புறா இதுங்க பின்னாலே போய் வேட்டை ஆடிட்டு இருக்காரோ என்னமோ? இல்லை மாட்ரிமோனியல் காலம் பார்த்துட்டு இருக்காரோ? அவரோட தங்கமணி கிட்டே வத்தி வைக்க வேண்டியது தான்.
கண்ணன்: என் அருமை அண்ணன் மகன். என்னோட பதிவிலே பின்னூட்டம் கொடுக்கிறதுக்காக ப்ளாக ஆரம்பிச்சுட்டு, நண்பனையும் ஆரம்பிக்கச் சொல்லிட்டு, எனக்குக் கோவில் கட்ட இடம் பார்க்கப் போனவன் தான், ஆளே காணோம்.! கோவில் கட்டி அங்கே அவனோ உட்கார்ந்துட்டானோன்னு சந்தேகமா இருக்கு.
இதைத் தவிர, என்னோட ப்ளாகிலே கமெண்ட் போடறதுக்காக ஆரம்பிச்ச நன்மனம் இப்போ ரொம்பவே ஆன்மீக நன்மனமாகி எல்லா ஆன்மீகப் பக்கங்களிலேயும் அப்போ அப்போ தென்படறார். மின்னலோ மழைக்காலம் முடிஞ்சதாலே இப்போ வரதே இல்லை. உமாகோபு என்ன ஆனாங்கன்னு தெரியலை. அவங்க வீடும் திறக்கலை. இப்போ புதுசா ஒருத்தர் hotcatங்கிற பேரிலே அறிமுகம் பண்ணிட்டிருக்கார். முன்னாலே ஒருதரம் வேதா பதிவுலே வந்த "சங்கர்"னு நினைக்கிறேன். அறிந்த அன்னியர் இப்போ பிசி போலிருக்கு, இல்லாட்டியும் அவர் ரெயில் பத்தின பதிவுன்னாத் தான் வரார். இன்னும் யாரையாவது விட்டுட்டேனா தெரியலை. அடிக்கடி வரவங்க மட்டும் தான் குறிப்பிட்டிருக்கேன்.
மேற்கண்ட நபர்களின் பதிவுகளுக்குச் செல்பவர்கள் அனைவரும் என்னுடைய இந்தப் பதிவுலேயும் வந்து பின்னூட்டம் இட வேண்டும் என்பது எழுதப் படாத விதி.
ஹிஹிஹி, மூணு நாளா தூக்கமே வரலை. என்னன்னு யோசிச்சேனா? ரொம்பவே சீரியஸாப் பதிவு போட்டதிலேயும், யாரையுமே வம்புக்கு இழுக்கலைங்கிறதாலேயும் சாப்பாடு ஜீரணம் ஆகலைன்னு தெரிஞ்சது. அதான் மொத்தமா எல்லாரையும் ஒரு வாங்கு வாங்கிட்டாக் கொஞ்ச நாள் நிம்மதியா இருக்கலாமே, அம்பிக்கு மட்டும் ஆப்பு கொடுத்துட்டு.அதை நிறுத்த முடியாது பாருங்க.
Tuesday, January 23, 2007
நானும் தமிழ் எழுதறேன் - 3
இந்தப்பதிவோட இரண்டாம் தொடரில் சில ஆசிரியர்கள் பேர் விட்டுப் போயிருந்தது. ஹிஹிஹி, லதா அதைச் சேர்த்துட்டாங்க, இருந்தாலும் இன்னும் சில பேரை விட்டிருப்பேன்.எத்தனை இருந்தாலும் வெறும் புத்தகப் படிப்போடு இல்லாமல் என்னோட பள்ளி ஆசிரியர்களையும் குறிப்பிட்டால் தான் இந்தப் பகுதி நிறைவு பெறும். என்னோட ஆரம்பப் பள்ளியில் ஆசிரியர்கள் எல்லாருமே பாரதி பக்தர்களாய் இருந்தார்கள். அவர்கள் சொல்லிக் கொடுத்த "கணபதி ராயன்" பாட்டில் இருந்து பக்தி உணர்வு வந்தது என்று சொன்னால், "அச்சமில்லை, அச்சமில்லை" பாட்டினால் மனதில் தைரியம் மிகுந்தது. அதுவும் ஈஸ்வர வாத்தியார் என்பவர் மிகவும் உரத்த குரலில் இந்தப் பாட்டை எங்களுக்கு வீராவேசம் குரலில் தொனிக்கப் பாடிக் காட்டிப் பாடச் சொல்லுவார். "ஆடுவோம், பள்ளு பாடுவோம்" பாடல் போதோ நிஜமாவே ஆடலும், பாடலுமாகச் செய்து காட்டுவார். இன்றளவும் மனதில் இவை நிற்பதற்கு அவர்களின் இந்தக் கற்றுக் கொடுக்கும் திறனும் காரணம். இன்று ஓரளவாவது தமிழ் எனக்கு எழுத வருகிறது என்றால் அதுக்கு இந்த மாதிரியான அடிப்படைதான் காரணம்.
நான் இலக்கியம் படைக்கவில்லை. நான் எழுதுவது எல்லாம் கற்பனையும் இல்லை. ஏன் என்றால் எனக்குக் கற்பனை வறட்சி இருக்கோ என்று எனக்கே சந்தேகம் உண்டு. என்னோட சொந்த அனுபவங்கள் தான் அதிகம் எழுதறேன். நான் கண்டு, கேட்டு, உணர்ந்தவற்றை அல்லாமல் வேறு எழுதுவது இல்லை. கவிதை எழுதும் முயற்சி எல்லாம் பள்ளி நாட்களோடு முடிந்து விட்டது. அப்புறம் கவிதைப் பக்கம் திரும்பிக் கூடப் பார்க்கவில்லை. இலக்கண, இலக்கியங்களோடு கவிதைகள் படைப்போரைக் கண்டால் நமக்கு எழுத முடியவில்லையே என்ற வருத்தம் உண்டு. என்றாலும் படித்த சில பழைய நூல்கள் பற்றி ஓரளவாவது தெரிகிறது என்றால் அதற்கு உயர்நிலைப் பள்ளியின் தமிழாசிரியை தான் காரணம். நான் படித்தது முழுக்க கிறித்துவப் பள்ளியில் தான். ஆசிரியைகளும் கிறித்துவர்கள் தான். ஆனாலும் அவர்கள் தமிழ் சொல்லிக் கொடுக்கும் போதும், மற்ற மொழிப்பாடங்கள் சொல்லிக் கொடுக்கும் போதும் ஒரே மாதிரியான சீரான மனநிலையில் கற்பித்தார்கள். அது ராமாயணமாக இருந்தாலும் சரி, பெரிய புராணமாக இருந்தாலும் சரி, சீறாப் புராணமாக இருந்தாலும் சரி, பெத்லகேம் குறவஞ்சியாக இருந்தாலும் சரி, ஒரே மாதிரியாக நாங்கள் நன்கு கற்றுத் தேற வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடனேயே கற்பித்தார்கள். அதுவும் எல்லாம் எங்களுக்கு நடிப்பு முறையிலும் கற்பிக்கப் பட்டது. ஆங்கில ஆசிரியை ஆங்கிலக் கவிதைகளையும், பாடங்களையும் அப்படியே நடித்துக் காட்டுவார். ஓரளவாவது ஆங்கில அறிவும் எனக்கு இருக்கிறதென்றால் அதற்கு இம்மாதிரியான ஆசிரியைகள் தான் காரணம்.
மேலும் நான் வலைப்பதிவுகளில் எழுதுவதோ, முத்தமிழ்க் குழுமத்தில் எழுதுவதோ எங்க சொந்தக்காரர்களில் மிகச் சிலருக்குத் தான் தெரியும். என்னோட எழுத்தாளச் சித்தப்பாவுக்கு(அசோக மித்திரன்) நான் நேரடியாகச் சொன்னதில்லை என்றாலும் ஏதோ கிறுக்குகிறேன் என்ற அளவில் தெரியும். அவர் என்னிடம் எல்லா விதமான விமரிசனங்களுக்கும் மனதைத் தயார் பண்ணிக் கொள்ள வேண்டும் என்று மட்டும் சொன்னார். மற்றபடி அவர் படிக்கிறாரா என்பது கூட எனக்குத் தெரியாது. இருந்தாலும் உறவினரிலும் சிலர் படிக்கிறார்கள் என்பது எனக்கு வரும் பின்னூட்டங்களில் இருந்து தெரிகிறது. நம் எழுத்தையும் படித்துப் பாராட்டவும் சிலர் இருக்கிறார்கள் என்பது மனதுக்கு உற்சாகம் அளிப்பதாகவே உள்ளது. இதில் எழுதுவதற்காகவே நிறையப் புத்தகங்கள் படிக்கிறேன். நிறையத் தெரிந்து கொள்ள முயலுகிறேன். உண்மையில் சொல்லப் போனால் இப்போது தான் கற்றுக் கொள்ள ஆரம்பித்திருக்கிறேன். தெரிந்து கொள்ள ஆரம்பித்திருக்கிறேன். எழுத ஆரம்பித்த போது இருந்ததை விட இப்போது எழுத்தில் மெருகு ஏறி இருக்கிறது என்று மஞ்சூர் ராஜா கூறுகிறார். எனக்குத் தெரியாது. படிக்கிறவர்களுக்குத் தான் தெரியும். தவிர, அப்போது சற்று பயமும், தயக்கமும் இருந்தது. நாம் எழுதுவதை ஏற்றுக் கொள்ளுவார்களா என்ற சந்தேகமும் இருந்தது. இப்போது சிலராவது ஏற்றுக் கொள்வதால் உற்சாகம் வருகிறது. உண்மையில் என்னோட எழுத்தையும் இவ்வாறு பாராட்டுவதற்கு எவ்வளவு நன்றி சொன்னாலும் போதாது. இப்படியாக ஒருவாறு நானும் தமிழ் எழுத ஆரம்பித்து இருக்கிறேன்.
நான் இலக்கியம் படைக்கவில்லை. நான் எழுதுவது எல்லாம் கற்பனையும் இல்லை. ஏன் என்றால் எனக்குக் கற்பனை வறட்சி இருக்கோ என்று எனக்கே சந்தேகம் உண்டு. என்னோட சொந்த அனுபவங்கள் தான் அதிகம் எழுதறேன். நான் கண்டு, கேட்டு, உணர்ந்தவற்றை அல்லாமல் வேறு எழுதுவது இல்லை. கவிதை எழுதும் முயற்சி எல்லாம் பள்ளி நாட்களோடு முடிந்து விட்டது. அப்புறம் கவிதைப் பக்கம் திரும்பிக் கூடப் பார்க்கவில்லை. இலக்கண, இலக்கியங்களோடு கவிதைகள் படைப்போரைக் கண்டால் நமக்கு எழுத முடியவில்லையே என்ற வருத்தம் உண்டு. என்றாலும் படித்த சில பழைய நூல்கள் பற்றி ஓரளவாவது தெரிகிறது என்றால் அதற்கு உயர்நிலைப் பள்ளியின் தமிழாசிரியை தான் காரணம். நான் படித்தது முழுக்க கிறித்துவப் பள்ளியில் தான். ஆசிரியைகளும் கிறித்துவர்கள் தான். ஆனாலும் அவர்கள் தமிழ் சொல்லிக் கொடுக்கும் போதும், மற்ற மொழிப்பாடங்கள் சொல்லிக் கொடுக்கும் போதும் ஒரே மாதிரியான சீரான மனநிலையில் கற்பித்தார்கள். அது ராமாயணமாக இருந்தாலும் சரி, பெரிய புராணமாக இருந்தாலும் சரி, சீறாப் புராணமாக இருந்தாலும் சரி, பெத்லகேம் குறவஞ்சியாக இருந்தாலும் சரி, ஒரே மாதிரியாக நாங்கள் நன்கு கற்றுத் தேற வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடனேயே கற்பித்தார்கள். அதுவும் எல்லாம் எங்களுக்கு நடிப்பு முறையிலும் கற்பிக்கப் பட்டது. ஆங்கில ஆசிரியை ஆங்கிலக் கவிதைகளையும், பாடங்களையும் அப்படியே நடித்துக் காட்டுவார். ஓரளவாவது ஆங்கில அறிவும் எனக்கு இருக்கிறதென்றால் அதற்கு இம்மாதிரியான ஆசிரியைகள் தான் காரணம்.
மேலும் நான் வலைப்பதிவுகளில் எழுதுவதோ, முத்தமிழ்க் குழுமத்தில் எழுதுவதோ எங்க சொந்தக்காரர்களில் மிகச் சிலருக்குத் தான் தெரியும். என்னோட எழுத்தாளச் சித்தப்பாவுக்கு(அசோக மித்திரன்) நான் நேரடியாகச் சொன்னதில்லை என்றாலும் ஏதோ கிறுக்குகிறேன் என்ற அளவில் தெரியும். அவர் என்னிடம் எல்லா விதமான விமரிசனங்களுக்கும் மனதைத் தயார் பண்ணிக் கொள்ள வேண்டும் என்று மட்டும் சொன்னார். மற்றபடி அவர் படிக்கிறாரா என்பது கூட எனக்குத் தெரியாது. இருந்தாலும் உறவினரிலும் சிலர் படிக்கிறார்கள் என்பது எனக்கு வரும் பின்னூட்டங்களில் இருந்து தெரிகிறது. நம் எழுத்தையும் படித்துப் பாராட்டவும் சிலர் இருக்கிறார்கள் என்பது மனதுக்கு உற்சாகம் அளிப்பதாகவே உள்ளது. இதில் எழுதுவதற்காகவே நிறையப் புத்தகங்கள் படிக்கிறேன். நிறையத் தெரிந்து கொள்ள முயலுகிறேன். உண்மையில் சொல்லப் போனால் இப்போது தான் கற்றுக் கொள்ள ஆரம்பித்திருக்கிறேன். தெரிந்து கொள்ள ஆரம்பித்திருக்கிறேன். எழுத ஆரம்பித்த போது இருந்ததை விட இப்போது எழுத்தில் மெருகு ஏறி இருக்கிறது என்று மஞ்சூர் ராஜா கூறுகிறார். எனக்குத் தெரியாது. படிக்கிறவர்களுக்குத் தான் தெரியும். தவிர, அப்போது சற்று பயமும், தயக்கமும் இருந்தது. நாம் எழுதுவதை ஏற்றுக் கொள்ளுவார்களா என்ற சந்தேகமும் இருந்தது. இப்போது சிலராவது ஏற்றுக் கொள்வதால் உற்சாகம் வருகிறது. உண்மையில் என்னோட எழுத்தையும் இவ்வாறு பாராட்டுவதற்கு எவ்வளவு நன்றி சொன்னாலும் போதாது. இப்படியாக ஒருவாறு நானும் தமிழ் எழுத ஆரம்பித்து இருக்கிறேன்.
ஜெய்ஹிந்த்
இன்று நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ் அவர்களின் பிறந்த நாள். இந்த நாடு மறந்து போன தலைவர்களுள் மிகவும் முக்கியமானவர். இந்திய சுதந்திரப் போரில் ஈடுபட்ட இவர் முதலில் காங்கிரஸ் மஹா இயக்கத்தில் தான் இருந்தார். இவரின் வேகமும், துடிதுடிப்பும் இவரை மிக உயர்ந்த நிலைக்கும், முக்கியமானவராகவும் மாற்றியது. இவரின் தீவிரமான கொள்கைகளில் பற்றுக் கொண்ட மக்களும், தலைவர்களும் நிறைய இருந்தார்கள். காந்தியின் மிதவாதக் கொள்கையை இவர் ஏற்கவில்லை. இருந்தாலும் காங்கிரஸில் தொடர்ந்து பணியாற்றிய இவர்,
"இந்திய தேசியக் காங்கிரஸின்" தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டார். அப்போது காந்தி ஆதரித்தது பட்டாபி சீதா ராம ஐயா அவர்களை என்று நினைக்கிறேன். அதையும் மீறி உடல் நலம் குன்றிய நிலையிலும் போட்டி இட்டு வாகை சூடிய இவரின் வெற்றியை காந்தி அவர்கள் அங்கீகரிக்கவில்லை. மாறாக "பட்டாபி சீதாராம ஐயாவின் தோல்வி, நானே தோற்றது போல்" என்று சொன்னார். ஆகவே இவர் காங்கிரஸில் இருந்து அதன் பின் விலகித் தனியாகப் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்தார். இவர் தொடங்கிய் "இந்திய விடுதலைப் படை" இயக்கத்திற்கு முன்னுதாரணமாய்த் திகழ்ந்தது கன்னியாகுமரியைச் சேர்ந்த தியாகி செண்பகராமனின் INDIAN NATIONALS VOLUNTEERS CODE என்னும் அமைப்புத் தான் என்றும் சொல்வார்கள்.
திரு செண்பகராமன் ஜெர்மனியில் இருந்த போது அவர் வீட்டில்தான் சுபாஷ் சந்திர போஸ் தங்கி இருந்தார் என்றும் சொல்வார்கள். இவரின் இந்திய தேசியப் படை பர்மா வழியாக டெல்லிக்கு (2-ம் உலகப் போர் சமயம்) வந்து கொண்டிருந்த சமயம் திடீரென இவர் மறைவினால் ஏற்பட்ட குழப்பம் படையை முன்னின்று நடத்த யாருமே இல்லாத காரணத்தாலும் திடீரென ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியால் என்ன செய்வது என்ற தடுமாற்றத்தாலும் நிலை குலைந்து போயிற்று. இன்றளவும் இவர் மறைந்தது பற்றிய சர்ச்சைகள் இருந்தாலும் இவரின் சுதந்திரப் போராட்டப் போர் மறக்கப் பட்டு விட்டது அல்லது மறைக்கப் பட்டு விட்டது. மற்ற விடுதலைப் போராட்ட வீரர்கள் வரலாற்றில் இடம் பெற்ற அளவு இவரோ, பகத்சிங்கோ, செண்பகராமனோ, பம்பாயில் இருந்த "ராயல் இந்தியக் கப்பற்படை" வீரர்களோ சேர்க்கப் படவும் இல்லை. நினைக்கப் படுவதும் இல்லை. மிகச் சிறந்த தேசீய வாதியான இவரை இன்று சிறிது நேரமாவது நினைப்பதின் மூலம் நாம் அவருக்குச் சிறந்த அஞ்சலி செய்வோமாக!
வந்தே மாதரம்! ஜெய்ஹிந்த்!
"இந்திய தேசியக் காங்கிரஸின்" தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டார். அப்போது காந்தி ஆதரித்தது பட்டாபி சீதா ராம ஐயா அவர்களை என்று நினைக்கிறேன். அதையும் மீறி உடல் நலம் குன்றிய நிலையிலும் போட்டி இட்டு வாகை சூடிய இவரின் வெற்றியை காந்தி அவர்கள் அங்கீகரிக்கவில்லை. மாறாக "பட்டாபி சீதாராம ஐயாவின் தோல்வி, நானே தோற்றது போல்" என்று சொன்னார். ஆகவே இவர் காங்கிரஸில் இருந்து அதன் பின் விலகித் தனியாகப் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்தார். இவர் தொடங்கிய் "இந்திய விடுதலைப் படை" இயக்கத்திற்கு முன்னுதாரணமாய்த் திகழ்ந்தது கன்னியாகுமரியைச் சேர்ந்த தியாகி செண்பகராமனின் INDIAN NATIONALS VOLUNTEERS CODE என்னும் அமைப்புத் தான் என்றும் சொல்வார்கள்.
திரு செண்பகராமன் ஜெர்மனியில் இருந்த போது அவர் வீட்டில்தான் சுபாஷ் சந்திர போஸ் தங்கி இருந்தார் என்றும் சொல்வார்கள். இவரின் இந்திய தேசியப் படை பர்மா வழியாக டெல்லிக்கு (2-ம் உலகப் போர் சமயம்) வந்து கொண்டிருந்த சமயம் திடீரென இவர் மறைவினால் ஏற்பட்ட குழப்பம் படையை முன்னின்று நடத்த யாருமே இல்லாத காரணத்தாலும் திடீரென ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியால் என்ன செய்வது என்ற தடுமாற்றத்தாலும் நிலை குலைந்து போயிற்று. இன்றளவும் இவர் மறைந்தது பற்றிய சர்ச்சைகள் இருந்தாலும் இவரின் சுதந்திரப் போராட்டப் போர் மறக்கப் பட்டு விட்டது அல்லது மறைக்கப் பட்டு விட்டது. மற்ற விடுதலைப் போராட்ட வீரர்கள் வரலாற்றில் இடம் பெற்ற அளவு இவரோ, பகத்சிங்கோ, செண்பகராமனோ, பம்பாயில் இருந்த "ராயல் இந்தியக் கப்பற்படை" வீரர்களோ சேர்க்கப் படவும் இல்லை. நினைக்கப் படுவதும் இல்லை. மிகச் சிறந்த தேசீய வாதியான இவரை இன்று சிறிது நேரமாவது நினைப்பதின் மூலம் நாம் அவருக்குச் சிறந்த அஞ்சலி செய்வோமாக!
வந்தே மாதரம்! ஜெய்ஹிந்த்!
Monday, January 22, 2007
ஒரு முக்கிய அறிவிப்பு
முத்தமிழ்க் குழுமம் கூகிளில் ஆரம்பிக்கப் பட்டு இந்த ஜனவரி 20 தேதியோடு ஒரு ஆண்டு நிறைவடைகிறது. ஓராண்டு நிறைவைக் கொண்டாடும் வகையில் முத்தமிழ்க் குழுமம் ஒரு போட்டி அறிவித்திருக்கிறது. தமிழில் சிறந்த கதைகளோ, கவிதைகளோ, கட்டுரைகளோ அனுப்பி வைப்பவர்களுக்குப் பரிசுகள் காத்திருக்கின்றன. 400 வார்த்தைகளுக்கு மேல் மிகைப் படாமல் எழுதப் படும் படைப்புக்கள் தமிழையும், தமிழ் நாட்டையும் சார்ந்ததாய் இருத்தல் நல்லது. போட்டியில் யார் வேண்டுமானாலும் கலந்து கொள்ளலாம். தமிழ் மணம் நண்பர்களும் அதைச் சாராத மற்ற நண்பர்களும் கலந்து கொள்ளலாம். ஆனால் தமிழில் தான் எழுத வேண்டும். படைப்புக்களை அனுப்ப வேண்டிய முகவரி; muththamiz@gmail.com.
அனுப்ப வேண்டிய கடைசித் தேதி 10-2-2007.
இதைத் தவிர முத்தமிழ்க் குழுமம் தமிழ் நாட்டில் சில கிராமங்களைச் சேர்ந்த பள்ளி நூலகங்களுக்கு, அல்லது பொது நூலகம் இல்லாத கிராமங்களில் பொது நூலகம் ஏற்படுத்தியோ புத்தகங்களாக வாங்கிக் கொடுக்க முடிவு செய்திருக்கிறது. இதற்குப் புத்தகங்கள் சேர்க்க வேண்டிய பொறுப்பை "உமாநாத்" என்ற "விழியன்" ஏற்றிருக்கிறார். தங்களிடம் இருக்கும் தேவையில்லாத நல்ல புத்தகங்களோ அல்லது புத்தகங்கள் கொடுக்க முடியாதவர்கள் பணமாகவும் அனுப்பலாம்.
உமாநாத்தின் முகவரி:
SRI. S. UMANATH,
Blue Star Info-Tech., Limited,
7, 18th Main Road,
7th Block,
KORAMANGALA- BANGALORE-560095.
The cheques or D/D should be sent to Umanath to his CITIBANK A/C. No. 563700084, or contact him through phone in these numbers.
09886217301
09894110534 (TN Number).
நன்றி, வணக்கம்.
அனுப்ப வேண்டிய கடைசித் தேதி 10-2-2007.
இதைத் தவிர முத்தமிழ்க் குழுமம் தமிழ் நாட்டில் சில கிராமங்களைச் சேர்ந்த பள்ளி நூலகங்களுக்கு, அல்லது பொது நூலகம் இல்லாத கிராமங்களில் பொது நூலகம் ஏற்படுத்தியோ புத்தகங்களாக வாங்கிக் கொடுக்க முடிவு செய்திருக்கிறது. இதற்குப் புத்தகங்கள் சேர்க்க வேண்டிய பொறுப்பை "உமாநாத்" என்ற "விழியன்" ஏற்றிருக்கிறார். தங்களிடம் இருக்கும் தேவையில்லாத நல்ல புத்தகங்களோ அல்லது புத்தகங்கள் கொடுக்க முடியாதவர்கள் பணமாகவும் அனுப்பலாம்.
உமாநாத்தின் முகவரி:
SRI. S. UMANATH,
Blue Star Info-Tech., Limited,
7, 18th Main Road,
7th Block,
KORAMANGALA- BANGALORE-560095.
The cheques or D/D should be sent to Umanath to his CITIBANK A/C. No. 563700084, or contact him through phone in these numbers.
09886217301
09894110534 (TN Number).
நன்றி, வணக்கம்.
Saturday, January 20, 2007
ஒரு பாராட்டும், ஒரு நன்றி அறிவிப்பும்
நேற்றுச் சாயங்காலம் தொலைக்காட்சியில் ஒரு ஆடம்பரம் இல்லாத விழாவைத் தற்செயலாகப் பார்க்க நேர்ந்தது. தொலைக்காட்சிப் "பொதிகை" ஒளிபரப்பை அதிகமாய்ப் பார்த்தாலும், அதுவும் தினமும் சில சமயம் பார்க்கிறேன் (அதிகாலை என்பதாலோ என்னவோ) அப்படியும் இந்த அறிவிப்பைப் பார்க்க முடியவில்லை. அது தான் குறிப்பிட்ட சில துறைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து அதில் பிரசித்தி பெற்றவர்களுக்கு ஒரு பாராட்டு விழாவும், நினைவுப் பரிசும் கொடுத்தது "பொதிகைத்" தொலைக்காட்சி. அதிலே "மஹாநதி ஷோபனா" வின் கச்சேரியும் இடம் பெற்றது. நேர்முக ஒளிபரப்பான இதில் மஹாநதி ஷோபனா தேர்ந்தெடுத்தப் பாடிய பாடல்கள் சிறப்பா? அல்லது பொதிகைத் தொலைக்காட்சியின் பரிசுக்குரிய நபர்களின் தேர்ந்தெடுப்பு சிறப்பா என்று சொல்ல முடியாத வண்ணம் எல்லாமே சிறப்பாக அமைந்தது. முற்றிலும் தமிழ்ப்பாடல்களாய்த் தேர்ந்தெடுத்துப் பாடிய திருமதி ஷோபனாவின் கச்சேரியில் சிகரமாய் அமைந்தது, "பிரும்மம், பரபிரும்மத்தைப்" பற்றிய "தந்தனானா ஹரே, தந்தனானா பலே, தந்தனானா" பாடலும், பாரதியின், "சுட்டும் விழிச் சுடர்" பாடலும். சற்றும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் உச்சஸ்தாயியில் "தந்தனானா" பாடும்போது கூட மிக லாகவமாயும், வெகு எளிதாகவும் பாடினார்.
அதை விடச் சிறப்பு வாய்ந்தது பொதிகைத் தொலைக்காட்சித் தேர்ந்தெடுத்திருந்த நபர்கள்.சமூக சேவகியும், "விஸ்ராந்தி" அமைப்பின் நிறுவனருமான சாவித்திரி வைத்தி, கூத்துப்பட்டறை முத்துசாமி,நாட்டுப் பாடல்களுக்காகப் புரிசைத் தம்பிரான், கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான், எழுத்தாளர்கள் சுஜாதா மற்றும் ஜெயகாந்தன், பத்திரிகையாளர் ஹிந்து ராம், கர்நாடக இசைப் பாடகி திருமதி டி.கே. பட்டம்மாள் அம்மாள், மகளிர் சுய உதவிக்குழுவின் சின்னப்பிள்ளை, நாட்டியக் கலைஞர் கே.ஜே. சரசா, டென்னிஸில் ராமநாதன் கிருஷ்ணன், டைரக்டர் ஸ்ரீதர் ஆகியோருக்கு வழங்கப் பட்டது. எல்லாவற்றையும் விட மனதை உருக்கிய நிகழ்ச்சி டைரக்டர் ஸ்ரீதருக்குத் தொலைக்காட்சி நிலையம் வர முடியாத காரணத்தால் அவர் வீட்டுக்கே செய்தித் துறை இயக்குனர் நேரில் சென்றுப் பரிசு கொடுப்பதை நேரடி ஒளிபரப்புச் செய்தார்கள். அப்போ ஸ்ரீதர் பேச முயன்றதும், அவரால் தெளிவாய்ப் பேச முடியாததையும், அப்படியும் விடாமுயற்சியுடன் நன்றி தெரிவித்த அவர், "புரியுதா?" என்று கேட்டதையும் பார்த்த எனக்குக் கண்ணீரை அடக்க முடியவில்லை. ஸ்ரீதரால் தான் தமிழ் சினிமா தலை நிமிர்ந்து நிற்க ஆரம்பித்தது என்பது என்னோட கருத்து. ஆனால் அவரால் தொடர்ந்து பணி ஆற்ற முடியாமல் நோய்வாய்ப் பட்டு விட்டதால் அவரோட கலைப்பணி பாதியில் நிற்கிறது. இன்னொரு ஸ்ரீதர் தான் பிறந்து வரவேண்டும்.
இம்மாதிரி மிக அற்புதமான நிகழ்ச்சிகளைக் கொடுக்கும் பொதிகைத் தொலைக்காட்சி தன்னுடைய இசை சம்மந்தப் பட்ட நிகழ்ச்சிகளை இரவு 11 மணிக்கும் 12 மணிக்கும் போட வேண்டாம் என சுஜாதா கேட்டுக் கொண்டார். ஏதோ ஒரு சில நிகழ்ச்சிகளைத் தவிர, மற்ற படி காலை 5 மணிக்குப் போட்டால் பொதிகையில் நல்ல கச்சேரிகள், நாதஸ்வர இசை போன்றவற்றைக் கேட்கலாம். அநேகமாய் வாரம் ஒரு நாள் தருமபுரம் ஸ்வாமிநாதனின், தேவாரத் திருவாசகப் பாடல்களும் மாலைகளில் ஒளிபரப்பாகிறது. சனி, ஞாயிறுகளில் பக்திப் பாடல்கள் ஒளிபரப்புச் செய்யப் படுகிறது. ஆகவே நாம் நேரம் அறிந்து பார்த்தோமானால் வேண்டாத மெகா சீரியல்களின் இறப்புக் குறித்த விரிவான காட்சிகளில் இருந்து மனதை மாற்றிக் கொள்ளலாம். நம் கையில் தானே இருக்கிறது ரிமோட்.
************************************************************************************
இப்போ நன்றி அறிவிப்பு:
என்னோட ஆனையை மிதிச்சு, சீச்சீ, ஆணையை மதிச்சு என்னுடைய அண்ணன் மகனை ஊக்கால் குத்தியவர்களுக்கு, சீச்சீ, மறுபடி மறுபடி இப்படியே வருது, ஊக்கு விற்றவர்களுக்கு, திரும்பவும் தப்பு, ஹிஹிஹி, அவனை ஊக்குவித்தவர்கள் எல்லாருக்கும் தலைமைக் கழகம் சார்பில் வெகு விரைவில் நன்றி அறிவிப்பு விழா எடுக்கப் படும். எல்லாத் தொண்டர்களும் அவங்க அவங்களால் முடிஞ்ச வசூல் செய்து தலைவிக்கு டாலரிலோ, யென்னாகவோ, யூரோவாகவோ, ரூபாயாகவோ, யுவானாகவோ எந்த நாட்டுப் பணமாக இருந்தாலும் தலைவிக்கு ஏற்கும், அனுப்பி வைக்கும்படிக் கேட்டுக் கொள்ளப் படுகிறார்கள்.
அதை விடச் சிறப்பு வாய்ந்தது பொதிகைத் தொலைக்காட்சித் தேர்ந்தெடுத்திருந்த நபர்கள்.சமூக சேவகியும், "விஸ்ராந்தி" அமைப்பின் நிறுவனருமான சாவித்திரி வைத்தி, கூத்துப்பட்டறை முத்துசாமி,நாட்டுப் பாடல்களுக்காகப் புரிசைத் தம்பிரான், கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான், எழுத்தாளர்கள் சுஜாதா மற்றும் ஜெயகாந்தன், பத்திரிகையாளர் ஹிந்து ராம், கர்நாடக இசைப் பாடகி திருமதி டி.கே. பட்டம்மாள் அம்மாள், மகளிர் சுய உதவிக்குழுவின் சின்னப்பிள்ளை, நாட்டியக் கலைஞர் கே.ஜே. சரசா, டென்னிஸில் ராமநாதன் கிருஷ்ணன், டைரக்டர் ஸ்ரீதர் ஆகியோருக்கு வழங்கப் பட்டது. எல்லாவற்றையும் விட மனதை உருக்கிய நிகழ்ச்சி டைரக்டர் ஸ்ரீதருக்குத் தொலைக்காட்சி நிலையம் வர முடியாத காரணத்தால் அவர் வீட்டுக்கே செய்தித் துறை இயக்குனர் நேரில் சென்றுப் பரிசு கொடுப்பதை நேரடி ஒளிபரப்புச் செய்தார்கள். அப்போ ஸ்ரீதர் பேச முயன்றதும், அவரால் தெளிவாய்ப் பேச முடியாததையும், அப்படியும் விடாமுயற்சியுடன் நன்றி தெரிவித்த அவர், "புரியுதா?" என்று கேட்டதையும் பார்த்த எனக்குக் கண்ணீரை அடக்க முடியவில்லை. ஸ்ரீதரால் தான் தமிழ் சினிமா தலை நிமிர்ந்து நிற்க ஆரம்பித்தது என்பது என்னோட கருத்து. ஆனால் அவரால் தொடர்ந்து பணி ஆற்ற முடியாமல் நோய்வாய்ப் பட்டு விட்டதால் அவரோட கலைப்பணி பாதியில் நிற்கிறது. இன்னொரு ஸ்ரீதர் தான் பிறந்து வரவேண்டும்.
இம்மாதிரி மிக அற்புதமான நிகழ்ச்சிகளைக் கொடுக்கும் பொதிகைத் தொலைக்காட்சி தன்னுடைய இசை சம்மந்தப் பட்ட நிகழ்ச்சிகளை இரவு 11 மணிக்கும் 12 மணிக்கும் போட வேண்டாம் என சுஜாதா கேட்டுக் கொண்டார். ஏதோ ஒரு சில நிகழ்ச்சிகளைத் தவிர, மற்ற படி காலை 5 மணிக்குப் போட்டால் பொதிகையில் நல்ல கச்சேரிகள், நாதஸ்வர இசை போன்றவற்றைக் கேட்கலாம். அநேகமாய் வாரம் ஒரு நாள் தருமபுரம் ஸ்வாமிநாதனின், தேவாரத் திருவாசகப் பாடல்களும் மாலைகளில் ஒளிபரப்பாகிறது. சனி, ஞாயிறுகளில் பக்திப் பாடல்கள் ஒளிபரப்புச் செய்யப் படுகிறது. ஆகவே நாம் நேரம் அறிந்து பார்த்தோமானால் வேண்டாத மெகா சீரியல்களின் இறப்புக் குறித்த விரிவான காட்சிகளில் இருந்து மனதை மாற்றிக் கொள்ளலாம். நம் கையில் தானே இருக்கிறது ரிமோட்.
************************************************************************************
இப்போ நன்றி அறிவிப்பு:
என்னோட ஆனையை மிதிச்சு, சீச்சீ, ஆணையை மதிச்சு என்னுடைய அண்ணன் மகனை ஊக்கால் குத்தியவர்களுக்கு, சீச்சீ, மறுபடி மறுபடி இப்படியே வருது, ஊக்கு விற்றவர்களுக்கு, திரும்பவும் தப்பு, ஹிஹிஹி, அவனை ஊக்குவித்தவர்கள் எல்லாருக்கும் தலைமைக் கழகம் சார்பில் வெகு விரைவில் நன்றி அறிவிப்பு விழா எடுக்கப் படும். எல்லாத் தொண்டர்களும் அவங்க அவங்களால் முடிஞ்ச வசூல் செய்து தலைவிக்கு டாலரிலோ, யென்னாகவோ, யூரோவாகவோ, ரூபாயாகவோ, யுவானாகவோ எந்த நாட்டுப் பணமாக இருந்தாலும் தலைவிக்கு ஏற்கும், அனுப்பி வைக்கும்படிக் கேட்டுக் கொள்ளப் படுகிறார்கள்.
Subscribe to:
Posts (Atom)