மஹாபலிக்கு மோட்சம் கொடுத்த வாமனன் அந்த அவதாரத்துடனேயே சிவனையும்
பூஜித்தார். அதுவும் எப்படி? ஐயனும், அம்மையும் சேர்ந்து இருக்கும் கோலத்தில்
பூஜித்தார். இந்தத் தலத்தில் வாமன அவதாரமும், மஹாபலிக்கு மோட்சமும்,
மஹாவிஷ்ணுவின் திரிவிக்கிரம அவதாரமும் ஏற்பட்டு மீண்டும் குறளன் ஆன மஹாவிஷ்ணு சிவனைப் பூஜித்ததால் அதுவும் தினமும் பூஜித்து வருவதாயும்
ஐதீகம். ஆகையால் இங்கே இறைவனை நேரிடையாகத் தரிசிக்க இயலாது. திருஞான சம்மந்தரால் திருப்பதிகம் பாடப் பெற்ற இந்தத் தலம் மூர்த்தி, தீர்த்தம், வனம், கிரி, நதி, சங்கமம், ஆரண்யம், பதிகம் போன்றவைகளால் பிரசித்தி பெற்றதாகும். இங்கே கோயில் வந்த பின் தான் மற்றைய தலங்களில் வந்ததாக வரலாறு கூறுகிறது. இக்கோவிலில் மற்றக்
கோவில்களில் உள்ளது போல் போகசக்தி அம்பாள், பள்ளியறை போன்றவை இல்லை. ஏனெனில் இறைவன் சதாகாலமும் இறைவியோடு ஒன்றி இருப்பதாய் வரலாறு.
தேவர்களுக்கு ஞானத்தைப் புகட்டி அஞ்ஞானத்தை விலக்குவதற்கும், அசுரனாய் இருந்தாலும் தர்ம நெறி பிறழாமல் இருந்தால் அழியாத்தன்மையும், இம்மையிலும், மறுமையிலும் அருளைப் பெறலாம் என நிரூபித்ததும் இந்தத் தலமே.உயிர்களை உய்விக்கும் இறைவனின்
திருநாமம் உதவி நாயகன் என்பதாகும். இவ்வூரின் பெயரும் "உதவி திருமாணிக்குழி" என்பதாகும். மஹாலட்சுமி தவம் செய்த நதியாகக் கிருஷ்ணை என்ற பெயருடன் கெடில நதி விளங்குகிறது. கருடனின் பேராலும் இந்நதி விளங்குவதாய்க் கூறுவர்.சரஸ்வதியானவள்
ஸ்வேத நதியாக வடக்கு முகமாய்க் கெடிலத்தில் சங்கமம் ஆகிறாள். நான்காவது பிரம்ம க்ஷேத்திரமான இது "வாம பிரம்ம க்ஷேத்திர"மாக விளங்குகிறது. அதாவது வாமனன் பூஜித்ததாலும், பிரம்மாவின் மனைவி நதியாக சங்கமம் ஆவதாலும் இப்பெயர் பெற்றது.
திருக்கார்த்திகை மாதம் திருவண்ணாமலையில் இறைவன் ஜோதிரூபமாய்த் தரிசனம் தருவது போல் இங்கேயும் தருகிறார்.வாமனனாய்த் தோன்றித் திருவிக்கிரமனாய்க் காட்சி கொடுத்து,
மீண்டும் வாமனனாய்ச் சுருக்கிக்கொண்டு,ஐம்புலன்களையும் கட்டுப் படுத்தி இறைவனை இடைவிடாது பூஜித்த வாமனருக்குக் காவலாக இறைவன் தன் ருத்ர கணங்களில் ஒருவரான "குபேர பீம சங்கரர்"ஐக் காவல் வைக்கிறார். கோவிலுக்குள் நுழைந்ததும்
நந்திஎம்பெருமான் தரிசனம் ஆனதும் கர்ப்பக் கிரஹத்தில் ஒரு நீலவண்ணத் திரை ஓவியமாய் ருத்திரரை வரையப்பட்டது தொங்குகிறது. நாங்கள் போனபோது மதியம் நடுப்பகல் ஆகிவிட்ட படியால் உச்சிக்காலத் தீப ஆராதனைக்குத் திரை போட்டிருக்கிறது என்று
எண்ணினோம். கர்ப்பக் கிரஹத்துக்குள் நுழையும் முன் வலது பக்கமாய்ச் சில சிற்பங்கள் கண்ணையும் கருத்தையும் கவர்ந்தன. அவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டே உள்ளே சென்றோம். அர்ச்சகர் வந்து தீப ஆராதனை காட்டவா என்றதும் நாங்கள் நேரம் ஆகுமோ, உச்சிக்காலம் ஆகணுமே என்று கேட்டோம். அதற்குப் பின் அவர் மேற்கூறிய கதையைச் சொன்னார். காவல் காக்கும் பீம சங்கரருக்கு வழிபாடுகள் நடத்தி, அவரின் அனுமதி பெற்றே இறைவனை இங்கே காண முடியும். அதுவும் சில நொடிகளே திரையை விலக்கி இறைவனைக் காட்டுகிறார்கள். கண்கொள்ளாக் காட்சியான அதைக் காண நாம் தயாராக இருக்க வேண்டும்.
எச்சரிக்கை
இந்த வலைப்பக்கங்களில் வரும் என்னுடைய பதிவுகளை என் அனுமதி இல்லாமல் யாரும் பயன்படுத்தக் கூடாது. மேற்கோள் காட்டத் தேவை எனில் என் பதிவின் சுட்டியைக் கொடுக்கவேண்டும்.
Not a penny is he going to take with him finally after his lifelong pursuit of money. The Lord's name, Bhagawan nama, is the only currency valid in the other world.
Have a great day.
Have a great day.
பரமாசாரியாரின் அருள் வாக்கு
Sunday, February 04, 2007
Saturday, February 03, 2007
200. நான் ரொம்ப பிசி
ஹிஹிஹி, 200 பதிவுகள் ஆயிடுச்சு. எல்லாம் சரியா இருந்திருந்தா டிசம்பரிலேயே 200 பதிவுகள் போட்டுக் கொண்டாடி இருப்பேன். என்ன செய்யறது? எது எது எப்போ எப்போ நடக்குமோ அது அது அப்போ அப்போ தான் நடக்கும். இன்னிக்குப் பாருங்க யாரும் வாழ்த்துச் சொல்லக் கூட இருக்க மாட்டாங்க. நானே தான் சொல்லிக்கணும்.
200 பதிவுகள் கண்டு வெற்றிக் கொடி (கொடி எங்கே வந்ததுன்னு யாரும் கேட்கக் கூடாது. அரசியலில் இதெல்லாம் ஜகஜம். courtesy" Vetha(l).) நாட்டியமாடிய சீச்சீ, கொடி நாட்டியன்னு படிச்சுக்கோங்க, எங்கள் யானைத் தலைவி(வலி), சீச்சீ மறுபடி யானைனே வருது, பானைத் தலைவி,சீ திரும்ப தப்பு, தானைத் தலைவிக்கு நடக்கும் வெற்றி விழா பற்றிய அறிவிப்பு விரைவில் வெளிவரும்.
தலைப்புக்கும், இதுக்கும் சம்மந்தம் எதுவுமே இல்லைன்னு நினக்காதீங்க. இருக்கு. இப்போ யாரை எடுத்தாலும் அவங்க சொல்றது ரொம்ப பிசி, நேரமே கிடைக்கலைன்னுதான். அதுவும் இப்போ உள்ள தலைமுறைக்கு எல்லாமே பிசிதான். அவங்களுக்கு தொலைபேசியில் பேசி சொந்தங்களுடனோ, வீட்டுப் பெரியவங்களுடனோ நலம் விசாரிக்கக் கூட முடியாமல் பிசி. அவங்க வீடு மாறினாலோ, தொலைபேசி எண் மாறினாலோ சொல்லக் கூட முடியாத அளவுக்கு பிசி. இன்னும் சொல்லப் போனால் நாம் கூப்பிட்டால் கூட தொலைபேசியில் வந்து பேச முடியாத அளவுக்கு பிசி. அப்போ எப்போ சாப்பிடுவாங்க? தூங்குவாங்களா? இதான் என் மனதை அரிக்கும் கேள்வி. அதனாலே நானும் இப்போ சொல்ல ஆரம்பிச்சிருக்கேன் "நான் ரொம்ப பிசி". நிஜமாவே நேரம் இல்லைன்னாலும் தொலைபேசியில் கூப்பிட்டால் பேச முடியாத அளவு மோசமா இல்லை. எங்கேயாவது போனால் சொந்தபந்தங்களுக்குத் தெரிவிக்க முடியாத அளவு பிசி இல்லை. இருந்தாலும் "நான் ரொம்ப பிசி." :D
இந்தப் பதிவே கார்த்திக்குக்காகப் போடறேன். அதிலே வம்பு, தும்பு இல்லைன்னா எப்படி? சூடான பூனை வந்து அம்பிக்குச் சப்போர்ட் செய்தாலும் நம்ம வம்பு உலகில் அவரையும் சேர்த்து இழுக்க வேண்டியது தான்னு முடிவு செய்துட்டேன். என்ன அப்போ அப்போ அவரையும் வம்புக்கு இழுக்கிறாப்போல் இருக்கும். நம்ம பதிவுக்கு வந்தாச்சுன்னா இதுக்கும் தயார்ப் படுத்திக்க வேண்டாமா? இப்போ எங்க மாமியார் வந்தாங்களா? அவங்க வந்தது என்னமோ ஒரு வாரத்துக்கான விசிட்டில். நம்ம அரசியல்வாதிங்க கெட்டாங்க, அந்த அளவு அவங்க பிசி. வந்து சும்மா இருந்தாங்களா? என்னோட போட்டி! எதுக்கு? புத்தகங்களுக்கு. இந்தப் புத்தகம் படிக்கிறதிலே அவங்க கிட்டே ஒரு புத்தகம் போச்சுன்னா லேசிலே திரும்பி வராது. அதுவும் தினசரிப் பேப்பரோ அல்லது "துக்ளக்" புத்தகமோ போயிடுச்சுன்னா அவ்வளவுதான். நான் பாட்டுக்கு இங்கே தேவுடு காத்துட்டிருக்கேன். அவங்க கீழே வைக்கிற வழியாக் காணோம். இதிலே ரொம்ப சந்தோஷப்பட்டது யாருன்னு நினைக்கிறீங்க? எல்லாம் நம்ம மறுபாதிதான். ரொம்பவே சந்தோஷம். ரசித்து ரசித்துச் சிரிச்சிட்டிருந்தார். ஏதோ சீரியலாக்கும்னு நினைச்சா சீரியலில் ரொம்பவே சீரியஸான சம்பவம் நடந்திட்டிருக்கு.மனுஷன், என்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறார்னு அப்புறம்தான் புரிஞ்சது. எல்லாம் என் HEAD LETTER தான் வேறே என்ன? இப்போ தெரியுதா நான் எவ்வளவு பிசின்னு?
ஏற்கெனவே எங்க ஏரியாவிலே வியாழன் அன்று காலை கொடுக்க வேண்டிய புத்தகம் வெள்ளி அன்றோ சனி அன்றோ போனால் போகிறதுன்னு அரை மனசோட எங்க பேப்பர்காரர் கொடுப்பார். அதுவும் ஒரு பத்துத் தரம் கேட்கணும். இதென்ன ரொம்ப அல்பமா இருக்கேன்னு மனசிலே நினைச்சுட்டுக் கொடுப்பார். பணம் என்னவோ கரெக்டாத் தான் நாம் கொடுப்போம். இருந்தாலும் புத்தகம் கொடுக்கிறது அவர் இஷ்டம்தானே? இந்த அழகிலே வர புத்தகத்தைப் படிச்சுட்டு நான் என்ன விமரிசனம் எழுதறது? அதுக்குள்ளே வலைஉலகிலே எல்லாம் வந்து விவாதம் நடந்து முடிஞ்சுடும். நான் பதிவு எழுதறது தான் ஒரு பெரிய வேலைன்னா இந்தப் புத்தகம் படிக்கிறது அதை விடப் பெரிய வேலையா இருக்கு. இதிலே கொஞ்ச நாள் முந்தி வரை புத்தகங்களை யார் முதலில் பேப்பர்காரர்கிட்டே இருந்து வாங்கறோமோ அவங்க ஒளிச்சு வைக்கிறதெல்லாம் வேறே உண்டு. நான் அது தெரியாமல் பேப்பர்காரர் கிட்டே புத்தகம் வரலைன்னு கேட்டுச் சண்டை போட்டு அவர் என்னை ஒரு அல்பமாய்ப் பார்த்தது உண்டு. இப்போ அது இல்லைன்னாலும் நானும் ஒளிச்சு வச்சிருக்கணுமோன்னு நினைச்சேன் நேத்து. சாயந்திரம்தான் துக்ளக் புத்தகமே கொடுத்தார் பேப்பர்காரர். மாமியார் வெளியே போயிட்டு வந்ததுமே அதைப் பார்த்திருக்கார் போலிருக்கு. நான் வேறே ஏதோ வேலையா இருந்தப்போ அதைப் படிக்க எடுத்தார். நான் உடனேயே அல்பத் தனமாய், "நீங்க மங்கையர் மலர் படிச்சுடுங்க," என்று கொடுத்தேன். "துக்ளக் நான் பார்க்கணும்" என்று மனசில் நினைத்துக் கொண்டேன். அவங்க ரொம்ப அலட்சியமாய், "மங்கையர் மலரா? வேணாம் வேணாம், நான் துக்ளக் படிக்கணும்"னு சொல்லிட்டு 6-30 மணிக்கு எடுத்தாங்க. சாப்பிடும்போது கூடப் பக்கத்திலே துக்ளம். எனக்கு ஒரே சந்தேகம். ஏதும் பரிட்சை எழுதப் போறாங்களோன்னு. அட்டைப்படக் கார்ட்டுனில் ஆரம்பிச்சுப் படிச்சுட்டு ராத்திரி ஒன்பது மணி போல் கீழே வைத்துவிட்டுப் போனாங்களேன்னு பார்த்தா பக்கம் அடையாளம் வச்சிருக்கு. இருந்தாலும் ரொம்பவே தைரியமா எடுத்துப் படிக்க ஆரம்பிச்சா,, படுக்கையை எடுத்துட்டு வந்துட்டாங்க மறுபடி, இருந்தாலும் நான் விடுவேனா? கண்டுக்காத மாதிரி இருந்துட்டேனே! மணி பார்த்தால் 9-30 ஆகவே என்னோட டாக்டரின் 144 தடை உத்திரவை என் கணவர் நினைவு படுத்தவே அரை மனதோடு படுக்கப் போனேன். அதான் ரொம்ப பிசியாப் படிச்சுட்டு இருக்கேன். இப்போதான் பாதி படிச்சிருக்கேன். இன்னும் இருக்கு, வர்ட்டா?
@கார்த்திக், இந்த வம்பு போதுமா? இன்னிக்கு உங்க எல்லாரையும் என்னோட மாமியார் தயவிலே சும்மா விட்டுட்டேன். அடுத்த முறை தாளிச்சுடலாம். வர்ட்டா?
200 பதிவுகள் கண்டு வெற்றிக் கொடி (கொடி எங்கே வந்ததுன்னு யாரும் கேட்கக் கூடாது. அரசியலில் இதெல்லாம் ஜகஜம். courtesy" Vetha(l).) நாட்டியமாடிய சீச்சீ, கொடி நாட்டியன்னு படிச்சுக்கோங்க, எங்கள் யானைத் தலைவி(வலி), சீச்சீ மறுபடி யானைனே வருது, பானைத் தலைவி,சீ திரும்ப தப்பு, தானைத் தலைவிக்கு நடக்கும் வெற்றி விழா பற்றிய அறிவிப்பு விரைவில் வெளிவரும்.
தலைப்புக்கும், இதுக்கும் சம்மந்தம் எதுவுமே இல்லைன்னு நினக்காதீங்க. இருக்கு. இப்போ யாரை எடுத்தாலும் அவங்க சொல்றது ரொம்ப பிசி, நேரமே கிடைக்கலைன்னுதான். அதுவும் இப்போ உள்ள தலைமுறைக்கு எல்லாமே பிசிதான். அவங்களுக்கு தொலைபேசியில் பேசி சொந்தங்களுடனோ, வீட்டுப் பெரியவங்களுடனோ நலம் விசாரிக்கக் கூட முடியாமல் பிசி. அவங்க வீடு மாறினாலோ, தொலைபேசி எண் மாறினாலோ சொல்லக் கூட முடியாத அளவுக்கு பிசி. இன்னும் சொல்லப் போனால் நாம் கூப்பிட்டால் கூட தொலைபேசியில் வந்து பேச முடியாத அளவுக்கு பிசி. அப்போ எப்போ சாப்பிடுவாங்க? தூங்குவாங்களா? இதான் என் மனதை அரிக்கும் கேள்வி. அதனாலே நானும் இப்போ சொல்ல ஆரம்பிச்சிருக்கேன் "நான் ரொம்ப பிசி". நிஜமாவே நேரம் இல்லைன்னாலும் தொலைபேசியில் கூப்பிட்டால் பேச முடியாத அளவு மோசமா இல்லை. எங்கேயாவது போனால் சொந்தபந்தங்களுக்குத் தெரிவிக்க முடியாத அளவு பிசி இல்லை. இருந்தாலும் "நான் ரொம்ப பிசி." :D
இந்தப் பதிவே கார்த்திக்குக்காகப் போடறேன். அதிலே வம்பு, தும்பு இல்லைன்னா எப்படி? சூடான பூனை வந்து அம்பிக்குச் சப்போர்ட் செய்தாலும் நம்ம வம்பு உலகில் அவரையும் சேர்த்து இழுக்க வேண்டியது தான்னு முடிவு செய்துட்டேன். என்ன அப்போ அப்போ அவரையும் வம்புக்கு இழுக்கிறாப்போல் இருக்கும். நம்ம பதிவுக்கு வந்தாச்சுன்னா இதுக்கும் தயார்ப் படுத்திக்க வேண்டாமா? இப்போ எங்க மாமியார் வந்தாங்களா? அவங்க வந்தது என்னமோ ஒரு வாரத்துக்கான விசிட்டில். நம்ம அரசியல்வாதிங்க கெட்டாங்க, அந்த அளவு அவங்க பிசி. வந்து சும்மா இருந்தாங்களா? என்னோட போட்டி! எதுக்கு? புத்தகங்களுக்கு. இந்தப் புத்தகம் படிக்கிறதிலே அவங்க கிட்டே ஒரு புத்தகம் போச்சுன்னா லேசிலே திரும்பி வராது. அதுவும் தினசரிப் பேப்பரோ அல்லது "துக்ளக்" புத்தகமோ போயிடுச்சுன்னா அவ்வளவுதான். நான் பாட்டுக்கு இங்கே தேவுடு காத்துட்டிருக்கேன். அவங்க கீழே வைக்கிற வழியாக் காணோம். இதிலே ரொம்ப சந்தோஷப்பட்டது யாருன்னு நினைக்கிறீங்க? எல்லாம் நம்ம மறுபாதிதான். ரொம்பவே சந்தோஷம். ரசித்து ரசித்துச் சிரிச்சிட்டிருந்தார். ஏதோ சீரியலாக்கும்னு நினைச்சா சீரியலில் ரொம்பவே சீரியஸான சம்பவம் நடந்திட்டிருக்கு.மனுஷன், என்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறார்னு அப்புறம்தான் புரிஞ்சது. எல்லாம் என் HEAD LETTER தான் வேறே என்ன? இப்போ தெரியுதா நான் எவ்வளவு பிசின்னு?
ஏற்கெனவே எங்க ஏரியாவிலே வியாழன் அன்று காலை கொடுக்க வேண்டிய புத்தகம் வெள்ளி அன்றோ சனி அன்றோ போனால் போகிறதுன்னு அரை மனசோட எங்க பேப்பர்காரர் கொடுப்பார். அதுவும் ஒரு பத்துத் தரம் கேட்கணும். இதென்ன ரொம்ப அல்பமா இருக்கேன்னு மனசிலே நினைச்சுட்டுக் கொடுப்பார். பணம் என்னவோ கரெக்டாத் தான் நாம் கொடுப்போம். இருந்தாலும் புத்தகம் கொடுக்கிறது அவர் இஷ்டம்தானே? இந்த அழகிலே வர புத்தகத்தைப் படிச்சுட்டு நான் என்ன விமரிசனம் எழுதறது? அதுக்குள்ளே வலைஉலகிலே எல்லாம் வந்து விவாதம் நடந்து முடிஞ்சுடும். நான் பதிவு எழுதறது தான் ஒரு பெரிய வேலைன்னா இந்தப் புத்தகம் படிக்கிறது அதை விடப் பெரிய வேலையா இருக்கு. இதிலே கொஞ்ச நாள் முந்தி வரை புத்தகங்களை யார் முதலில் பேப்பர்காரர்கிட்டே இருந்து வாங்கறோமோ அவங்க ஒளிச்சு வைக்கிறதெல்லாம் வேறே உண்டு. நான் அது தெரியாமல் பேப்பர்காரர் கிட்டே புத்தகம் வரலைன்னு கேட்டுச் சண்டை போட்டு அவர் என்னை ஒரு அல்பமாய்ப் பார்த்தது உண்டு. இப்போ அது இல்லைன்னாலும் நானும் ஒளிச்சு வச்சிருக்கணுமோன்னு நினைச்சேன் நேத்து. சாயந்திரம்தான் துக்ளக் புத்தகமே கொடுத்தார் பேப்பர்காரர். மாமியார் வெளியே போயிட்டு வந்ததுமே அதைப் பார்த்திருக்கார் போலிருக்கு. நான் வேறே ஏதோ வேலையா இருந்தப்போ அதைப் படிக்க எடுத்தார். நான் உடனேயே அல்பத் தனமாய், "நீங்க மங்கையர் மலர் படிச்சுடுங்க," என்று கொடுத்தேன். "துக்ளக் நான் பார்க்கணும்" என்று மனசில் நினைத்துக் கொண்டேன். அவங்க ரொம்ப அலட்சியமாய், "மங்கையர் மலரா? வேணாம் வேணாம், நான் துக்ளக் படிக்கணும்"னு சொல்லிட்டு 6-30 மணிக்கு எடுத்தாங்க. சாப்பிடும்போது கூடப் பக்கத்திலே துக்ளம். எனக்கு ஒரே சந்தேகம். ஏதும் பரிட்சை எழுதப் போறாங்களோன்னு. அட்டைப்படக் கார்ட்டுனில் ஆரம்பிச்சுப் படிச்சுட்டு ராத்திரி ஒன்பது மணி போல் கீழே வைத்துவிட்டுப் போனாங்களேன்னு பார்த்தா பக்கம் அடையாளம் வச்சிருக்கு. இருந்தாலும் ரொம்பவே தைரியமா எடுத்துப் படிக்க ஆரம்பிச்சா,, படுக்கையை எடுத்துட்டு வந்துட்டாங்க மறுபடி, இருந்தாலும் நான் விடுவேனா? கண்டுக்காத மாதிரி இருந்துட்டேனே! மணி பார்த்தால் 9-30 ஆகவே என்னோட டாக்டரின் 144 தடை உத்திரவை என் கணவர் நினைவு படுத்தவே அரை மனதோடு படுக்கப் போனேன். அதான் ரொம்ப பிசியாப் படிச்சுட்டு இருக்கேன். இப்போதான் பாதி படிச்சிருக்கேன். இன்னும் இருக்கு, வர்ட்டா?
@கார்த்திக், இந்த வம்பு போதுமா? இன்னிக்கு உங்க எல்லாரையும் என்னோட மாமியார் தயவிலே சும்மா விட்டுட்டேன். அடுத்த முறை தாளிச்சுடலாம். வர்ட்டா?
வாமனன் பூஜித்த சிவனார்
நடேசன் அவர்கள் கூட்டிச் சென்ற அந்த "அகஸ்தீஸ்வரர்" (பேர் நான் வச்சது), கோவிலின் ஸ்தல வரலாறு பற்றி ஏதும் தெரியவில்லை. அங்கே பூஜை செய்யும் சிவனடியாருக்கு ஒருவேளை தெரிந்திருக்கலாம். ஆனால் அவர் மறுநாள் தான் வருவாராம். அவ்வளவில் நாங்கள் அந்தக் கோவிலில் இருந்து கிளம்பி மற்றொரு சிவன் கோவிலுக்குப் போனோம்.
திருவஹிந்திபுரத்தில் இருந்து வரும் வழியிலேயே அமைந்துள்ளது இந்தக் கோவில். இதுவும் சற்றுக் குன்றிலேயே அமைந்துள்ளது. 12 ஜ்யோதிர்லிங்கங்களுள் பத்தாவது இது என்று கூறுகிறார்கள். இந்தக்கோவிலின் ஸ்தல புராணம் திருமாலின் "வாமன" அவதாரத்துடன்
சம்மந்தப் பட்டிருக்கிறது. தவிர, மாணிக்கவாசகருக்குச் சிதம்பரத்தில் முக்தி கொடுப்பதற்கு முன் அவரை இங்கே அழைத்ததாயும் கூறுகிறார்கள். அதனால் இதை "ஆதி தில்லை" என்றும் சொல்வது உண்டாம். திருவண்ணாமலையில் திருக்கார்த்திகை தீபம் ஏற்றுவது போல் இங்கேயும் குன்றின் மேல் உள்ள ஒரு தூணில் திருவண்ணாமலையில் தீபம்
ஏற்றும் அதே நேரம் ஏற்றுவது உண்டாம். இந்தத் தூண் அம்மன் சன்னதியில் இருந்து
நன்கு பார்க்கும்படி இருக்கிறது.திருவண்ணாமலைத் தீபம் பார்த்துவிட்டுப் பின் இதையும் பார்க்கவேண்டும் என்ற ஐதீகம் இருப்பதாயும் சொல்கிறார்கள். இப்போது இந்தக் கோயிலின் ஸ்தல வரலாறு:
இந்திரனின் தாயான அதிதி தேவியைப் பூஜித்து வரும்போது ஒரு நாள் விளக்கில்
விட்டிருந்த நெய் உறைந்து போய் விளக்கு அணையும் தருவாயில் இருந்தது. அப்போது அங்கே பசியுடன் வந்த ஓர் எலி அந்த உறைந்த நெய்யைச் சாப்பிட எண்ணி விளக்கில் வாயை வைத்துச் சாப்பிட ஆரம்பிக்கும்போது, தன்னை அறியாமலேயே விளக்குத் தூண்டி விடப் பட விளக்குப் பிரகாசமாய் எரிந்தது. சிவன் கோவில் விளக்கு எரியக் காரணமாய்
அமைந்த காரணத்தால் அந்த எலியின் மறுபிறவியில் அது "மஹாபலி"ச் சக்கரவர்த்தியாய்ப் பிறந்தது. தன்னுடைய நியமங்களை மறவாமலும் இருந்த மஹாபலிச் சக்கரவர்த்தி செய்த யாகத்தில் பலவிதமான தானங்கள் எல்லாருக்கும் கொடுக்கப் பட்டது. தானங்கள் எல்லாம்
முடிந்து விட்ட நிலையில் மஹாபலி யாகம் செய்யத் தயாரானார். அப்போது இந்திரன்
மஹாபலியானவர் இந்த யாகத்தை முடித்துவிட்டால் இந்திரபதவியை விட உயர்ந்த பதவிக்குத் தகுதியாகி விடுவாரே என்ற கவலையில் ஆழ்ந்தான்.
மஹாவிஷ்ணுவோ இந்திரனிடம் கூறினார்: "இந்த்ப் பதவிகளை எல்லாம் விட உயர்ந்த
வைகுண்ட மோட்சத்திற்கும், முக்திக்கும் மஹாபலி தகுதி உடையவன் ஆகிறான்.
அவன் அதை அறியாமல் இந்த யாகம் செய்தால் உயர்பதவி என்ற எண்ணத்தில் இருக்கிறான்." என்று கூறிவிட்டு, மஹாபலிக்கு மோட்சத்தையும், அவன் பிறவி எடுத்ததின் லட்சியத்தை நிறைவேற்றவும் எண்ணி ஒரு வாமனனாகப் போய் நின்றார். அதாவது, ஒரு
ரிஷிகுமாரனாக, பிரம்மச்சாரியாகப் போய் நின்றார். பிரம்மச்சாரிகள் எது கேட்டாலும்
இல்லை என்னாது கொடுப்பது வழக்கம். ஆகவே அவர் வந்ததும் மஹாபலி, வரவேற்று என்ன வேண்டும் எனக் கேட்க, மஹாவிஷ்ணுவோ, "என்ன கேட்டாலும் கிடைக்குமா?" என்று கேட்கிறார். மஹாபலி எது கேட்டாலும் கொடுக்க ஒத்துக் கொள்ளவே தன் காலால் மூன்றடி நிலம் அளந்து எடுத்துக் கொள்வேன் என்று கேட்கிறார், மஹாவிஷ்ணு. மஹாபலியின் மாயை விலகி வந்திருப்பது மஹாவிஷ்ணு என்று புரிந்து தனக்கு முக்தி கொடுக்க வந்திருப்பதையும் அறிந்து கொள்கிறார். உடனேயே தானத்துக்குத் தயாராகிறார்.
ஆனால் அவரின் குருவான சுக்ராச்சாரியாருக்கு இந்தத் தானத்தில் இஷ்டம் இல்லை. தன் சிஷ்யன் இந்திரனை விட உயர்ந்த பதவி பெற வேண்டுமென நினைத்தார். மஹாவிஷ்ணு தன் சிஷ்யனை ஏமாற்றப் போகிறார் என்று எண்ணிக் கொண்டு மஹாபலியிடம் தானம்
கொடுக்கவேண்டாம் எனத் தடுக்கிறார். மஹாபலி மறுக்கிறான்.
தான் சொன்ன சொல் தவறாமல் தானம் கொடுப்பதாயும், வந்திருப்பது மஹாவிஷ்ணு
என்று தான் அறிந்திருப்பதாயும், அவர் மூலம் தனக்கு என்ன நேர்ந்தாலும் சரி எனவும் கூறி ஒரு கிண்டியில் நீர் எடுத்துத் தாரை வார்த்து முறைப்படித் தானம் செய்கிறான். அப்போது மனம் பொறுக்காத சுக்ராச்சாரியார் ஒரு வண்டாக மாறிக் கிண்டியை அடைத்துக் கொள்ள ஒரு தர்ப்பைப் புல்லால் குத்துகிறார், வாமன அவதாரம் எடுத்து வந்த மஹாவிஷ்ணு.
சுக்ராச்சாரியாரின் கண்களில் பாதிப்பு ஏற்படுகிறது. வெளியே வந்த அவர் கருடனுடன் சண்டை போடுகிறார்.
மஹாவிஷ்ணு திரிவிக்கிரம அவதாரம் எடுத்துத் தன் காலால் பூமியையும்,
ஆகாயத்தையும் அளந்துவிட்டுப் பின் மூன்றாவது அடியை எங்கே வைக்க எனக்
கேட்கத் தன் தலையைக் காட்டுகிறான் மஹாபலி. தன் காலை அவன் தலையில்
வைத்து அவனைப் பாதாள உலகிற்கு அனுப்பிக் கீழே உள்ள ஏழு உலகிற்கும் அதிபதியாக்கி அவனுக்குச் சிரஞ்சீவித்துவம் கிடைக்கச் செய்தார்.
இந்த இடத்தில் எல்லாருக்கும் வரும் சந்தேகம் ஆனது:
அது எப்படி மஹாவிஷ்ணுவானவர் ஓர் அரசனை அவன் அசுரக் குலத்தில் பிறந்தான் என்ற
காரணத்தால் கொன்று விட்டு அவனுக்கு மோட்சம் கொடுத்ததாய்ச் சொல்கிறார்களே
என்று வரும். புராணங்களின் கதைகளை நன்கு படித்தோமானால் புரியும். ஒரு
எலியாகப்பிறவி எடுத்துத் தனக்குத் தெரியாமலேயே சிவன் கோவில் விளக்கு எரியக் காரணமாய் இருந்த காரணத்தால் மறுபிறவியில் அரசனாய்ப் பிறந்தும் அசுர
ராஜாவாக இருந்தாலும் நல்லொழுக்கத்துடனும், ,பக்தியுடனும், குருவே தடுத்தாலும் சொன்ன சொல் காப்பாற்றுபவனாயும் இருந்தான் மஹாபலி. அவனுடைய பக்தியை மெச்சியும், உலகில் எதுவுமே யார் ஆளுகைக்கும் நிரந்தரமாய் உட்பட்டது இல்லை. எல்லாமே தர்மத்தின் ஆளுகை என்று தெரிவிக்கவும் யாகத்தைத் தடுத்தார். யாகம் செய்து மூவுலகிற்கும் அரசனானால் அவன் குருவின் துர்ப்போதனையால் அதர்ம வழி நடக்கலாம். அதைத் தடுப்பதற்கும், இதுவரை நல்வழி நடந்த மஹாபலிக்குச் சிரஞ்சீவிப் பட்டம் கொடுக்கவுமே இந்தக் காரியம் நடந்தது. ஸ்தல வரலாறுன்னு எழுதப் போய் எனக்குத் தெரிந்த வரலாறை எழுதி இருக்கேன். ஆனால் இந்த ஸ்தலத்தில் இந்த வரலாறு சம்மந்தப்
பட்டிருக்கிறது. மேற்சொன்ன எலி தூண்டி விட்ட விளக்கு எரிந்த கோவில் இந்தக்
கோவில் தான். இங்கே தான் வாமன அவதாரத்தில் விஷ்ணுவானவர் சிவனைப் பூஜித்திருக்கிறார். அது நாளை.
திருவஹிந்திபுரத்தில் இருந்து வரும் வழியிலேயே அமைந்துள்ளது இந்தக் கோவில். இதுவும் சற்றுக் குன்றிலேயே அமைந்துள்ளது. 12 ஜ்யோதிர்லிங்கங்களுள் பத்தாவது இது என்று கூறுகிறார்கள். இந்தக்கோவிலின் ஸ்தல புராணம் திருமாலின் "வாமன" அவதாரத்துடன்
சம்மந்தப் பட்டிருக்கிறது. தவிர, மாணிக்கவாசகருக்குச் சிதம்பரத்தில் முக்தி கொடுப்பதற்கு முன் அவரை இங்கே அழைத்ததாயும் கூறுகிறார்கள். அதனால் இதை "ஆதி தில்லை" என்றும் சொல்வது உண்டாம். திருவண்ணாமலையில் திருக்கார்த்திகை தீபம் ஏற்றுவது போல் இங்கேயும் குன்றின் மேல் உள்ள ஒரு தூணில் திருவண்ணாமலையில் தீபம்
ஏற்றும் அதே நேரம் ஏற்றுவது உண்டாம். இந்தத் தூண் அம்மன் சன்னதியில் இருந்து
நன்கு பார்க்கும்படி இருக்கிறது.திருவண்ணாமலைத் தீபம் பார்த்துவிட்டுப் பின் இதையும் பார்க்கவேண்டும் என்ற ஐதீகம் இருப்பதாயும் சொல்கிறார்கள். இப்போது இந்தக் கோயிலின் ஸ்தல வரலாறு:
இந்திரனின் தாயான அதிதி தேவியைப் பூஜித்து வரும்போது ஒரு நாள் விளக்கில்
விட்டிருந்த நெய் உறைந்து போய் விளக்கு அணையும் தருவாயில் இருந்தது. அப்போது அங்கே பசியுடன் வந்த ஓர் எலி அந்த உறைந்த நெய்யைச் சாப்பிட எண்ணி விளக்கில் வாயை வைத்துச் சாப்பிட ஆரம்பிக்கும்போது, தன்னை அறியாமலேயே விளக்குத் தூண்டி விடப் பட விளக்குப் பிரகாசமாய் எரிந்தது. சிவன் கோவில் விளக்கு எரியக் காரணமாய்
அமைந்த காரணத்தால் அந்த எலியின் மறுபிறவியில் அது "மஹாபலி"ச் சக்கரவர்த்தியாய்ப் பிறந்தது. தன்னுடைய நியமங்களை மறவாமலும் இருந்த மஹாபலிச் சக்கரவர்த்தி செய்த யாகத்தில் பலவிதமான தானங்கள் எல்லாருக்கும் கொடுக்கப் பட்டது. தானங்கள் எல்லாம்
முடிந்து விட்ட நிலையில் மஹாபலி யாகம் செய்யத் தயாரானார். அப்போது இந்திரன்
மஹாபலியானவர் இந்த யாகத்தை முடித்துவிட்டால் இந்திரபதவியை விட உயர்ந்த பதவிக்குத் தகுதியாகி விடுவாரே என்ற கவலையில் ஆழ்ந்தான்.
மஹாவிஷ்ணுவோ இந்திரனிடம் கூறினார்: "இந்த்ப் பதவிகளை எல்லாம் விட உயர்ந்த
வைகுண்ட மோட்சத்திற்கும், முக்திக்கும் மஹாபலி தகுதி உடையவன் ஆகிறான்.
அவன் அதை அறியாமல் இந்த யாகம் செய்தால் உயர்பதவி என்ற எண்ணத்தில் இருக்கிறான்." என்று கூறிவிட்டு, மஹாபலிக்கு மோட்சத்தையும், அவன் பிறவி எடுத்ததின் லட்சியத்தை நிறைவேற்றவும் எண்ணி ஒரு வாமனனாகப் போய் நின்றார். அதாவது, ஒரு
ரிஷிகுமாரனாக, பிரம்மச்சாரியாகப் போய் நின்றார். பிரம்மச்சாரிகள் எது கேட்டாலும்
இல்லை என்னாது கொடுப்பது வழக்கம். ஆகவே அவர் வந்ததும் மஹாபலி, வரவேற்று என்ன வேண்டும் எனக் கேட்க, மஹாவிஷ்ணுவோ, "என்ன கேட்டாலும் கிடைக்குமா?" என்று கேட்கிறார். மஹாபலி எது கேட்டாலும் கொடுக்க ஒத்துக் கொள்ளவே தன் காலால் மூன்றடி நிலம் அளந்து எடுத்துக் கொள்வேன் என்று கேட்கிறார், மஹாவிஷ்ணு. மஹாபலியின் மாயை விலகி வந்திருப்பது மஹாவிஷ்ணு என்று புரிந்து தனக்கு முக்தி கொடுக்க வந்திருப்பதையும் அறிந்து கொள்கிறார். உடனேயே தானத்துக்குத் தயாராகிறார்.
ஆனால் அவரின் குருவான சுக்ராச்சாரியாருக்கு இந்தத் தானத்தில் இஷ்டம் இல்லை. தன் சிஷ்யன் இந்திரனை விட உயர்ந்த பதவி பெற வேண்டுமென நினைத்தார். மஹாவிஷ்ணு தன் சிஷ்யனை ஏமாற்றப் போகிறார் என்று எண்ணிக் கொண்டு மஹாபலியிடம் தானம்
கொடுக்கவேண்டாம் எனத் தடுக்கிறார். மஹாபலி மறுக்கிறான்.
தான் சொன்ன சொல் தவறாமல் தானம் கொடுப்பதாயும், வந்திருப்பது மஹாவிஷ்ணு
என்று தான் அறிந்திருப்பதாயும், அவர் மூலம் தனக்கு என்ன நேர்ந்தாலும் சரி எனவும் கூறி ஒரு கிண்டியில் நீர் எடுத்துத் தாரை வார்த்து முறைப்படித் தானம் செய்கிறான். அப்போது மனம் பொறுக்காத சுக்ராச்சாரியார் ஒரு வண்டாக மாறிக் கிண்டியை அடைத்துக் கொள்ள ஒரு தர்ப்பைப் புல்லால் குத்துகிறார், வாமன அவதாரம் எடுத்து வந்த மஹாவிஷ்ணு.
சுக்ராச்சாரியாரின் கண்களில் பாதிப்பு ஏற்படுகிறது. வெளியே வந்த அவர் கருடனுடன் சண்டை போடுகிறார்.
மஹாவிஷ்ணு திரிவிக்கிரம அவதாரம் எடுத்துத் தன் காலால் பூமியையும்,
ஆகாயத்தையும் அளந்துவிட்டுப் பின் மூன்றாவது அடியை எங்கே வைக்க எனக்
கேட்கத் தன் தலையைக் காட்டுகிறான் மஹாபலி. தன் காலை அவன் தலையில்
வைத்து அவனைப் பாதாள உலகிற்கு அனுப்பிக் கீழே உள்ள ஏழு உலகிற்கும் அதிபதியாக்கி அவனுக்குச் சிரஞ்சீவித்துவம் கிடைக்கச் செய்தார்.
இந்த இடத்தில் எல்லாருக்கும் வரும் சந்தேகம் ஆனது:
அது எப்படி மஹாவிஷ்ணுவானவர் ஓர் அரசனை அவன் அசுரக் குலத்தில் பிறந்தான் என்ற
காரணத்தால் கொன்று விட்டு அவனுக்கு மோட்சம் கொடுத்ததாய்ச் சொல்கிறார்களே
என்று வரும். புராணங்களின் கதைகளை நன்கு படித்தோமானால் புரியும். ஒரு
எலியாகப்பிறவி எடுத்துத் தனக்குத் தெரியாமலேயே சிவன் கோவில் விளக்கு எரியக் காரணமாய் இருந்த காரணத்தால் மறுபிறவியில் அரசனாய்ப் பிறந்தும் அசுர
ராஜாவாக இருந்தாலும் நல்லொழுக்கத்துடனும், ,பக்தியுடனும், குருவே தடுத்தாலும் சொன்ன சொல் காப்பாற்றுபவனாயும் இருந்தான் மஹாபலி. அவனுடைய பக்தியை மெச்சியும், உலகில் எதுவுமே யார் ஆளுகைக்கும் நிரந்தரமாய் உட்பட்டது இல்லை. எல்லாமே தர்மத்தின் ஆளுகை என்று தெரிவிக்கவும் யாகத்தைத் தடுத்தார். யாகம் செய்து மூவுலகிற்கும் அரசனானால் அவன் குருவின் துர்ப்போதனையால் அதர்ம வழி நடக்கலாம். அதைத் தடுப்பதற்கும், இதுவரை நல்வழி நடந்த மஹாபலிக்குச் சிரஞ்சீவிப் பட்டம் கொடுக்கவுமே இந்தக் காரியம் நடந்தது. ஸ்தல வரலாறுன்னு எழுதப் போய் எனக்குத் தெரிந்த வரலாறை எழுதி இருக்கேன். ஆனால் இந்த ஸ்தலத்தில் இந்த வரலாறு சம்மந்தப்
பட்டிருக்கிறது. மேற்சொன்ன எலி தூண்டி விட்ட விளக்கு எரிந்த கோவில் இந்தக்
கோவில் தான். இங்கே தான் வாமன அவதாரத்தில் விஷ்ணுவானவர் சிவனைப் பூஜித்திருக்கிறார். அது நாளை.
Friday, February 02, 2007
குடிசையில் சிவனார்
கடலூருக்கு நான் இதுவரை போனது இல்லை. அந்த வழியாக நிறைய முறை கடந்து சென்றிருக்கிறேன். ஆனால் ஊருக்குள் போனது இல்லை. ஒருவேளை சொந்தம் யாரும் இல்லாததாலோ என்னமோ தெரியலை. ஒரு ஆறு மாசமாக திரு நடேசன் எங்க வீட்டுக்கு வரேன், வரேன்னே சொல்லிட்டிருக்கார். ஆனால் அவரால் வர முடியலை. நாங்க
பார்த்தோம். இம்முறை சிதம்பரத்தில் இருந்து வரும்போதோ அல்லது போகும்போதோ அவரைப் பயமுறுத்திடலாம்னு நினைச்சோம். அவருக்குத் தகவலும் சொல்லியாச்சு.
நாங்க கடலூர் வந்து சேர்ந்த தகவலும் சொல்லி அவர் வீட்டுக்கும் போயாச்சு.
உண்மையில் ஊர் இத்தனை அழகாய் இருக்கும்னு நான் நினைக்கவே இல்லை.
வெண்ணாறும், வெட்டாறும் எங்கேயோ பக்கத்தில் ஓடுகிறதுன்னு தெரியும். கெடில
நதியும் இங்கே தான் ஓடுகிறது. ஆனால் இவ்வளவு அழகான குன்றுகள் சூழ்ந்த
ஊர்ன்னும், சீதோஷ்ணம் இத்தனை அருமையாக இருக்கும்னும், அமைதியான ஊர்னும் தெரியாமல் போச்சு. சற்றே பெரிய கிராமம்னு சொல்லலாம். பச்சையைப் பார்க்க முடியாதுன்னு நினைச்ச எனக்கு மரங்கள் அழியாமல் பாதுகாக்கப் படுவது சந்தோஷத்தைத் தந்தது. வயல்களில் அறுவடை நேரம் என்பதால் அங்கங்கே இயந்திரம் வந்து அறுவடை செய்து கொண்டிருந்தது. நடேசன் வீட்டுக்குப் போய்க் காலை ஆகாரம் முடித்ததும்,
நாங்கள் முதலில் திருவஹிந்திபுரம் கோவில் பார்க்கப் போனோம். நடேசன் மனைவியின்
விருந்தோம்பல் பற்றி ஏற்கெனவே சொல்லிட்டேன். அவங்க ரொம்ப அருமையான காலை ஆகாரமும், நல்ல காஃபியும் கொடுத்தாங்க. (அம்பி, குறிச்சுக்கோங்க, காஃபி பத்தி
எழுதிட்டேன்.)
திருவஹிந்திபுரம் கோவிலைப் பத்தி எழுதும் முன்னால் நடேசன் கூட்டிப் போன 2 சிவன்
கோவில்கள் பற்றி எழுதிடறேன். முதலில் நாங்கள் போனது வயல்வெளிகளிடையே போன ஒரு சாலையில் சற்றுக் குன்றுகளால் (கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலைக்குன்றுகள்?) சூழப்பட்ட
ஒரு இடத்திற்குச் சற்று ஏறிப் போனோம். அங்கே போவதற்கு முன்னால் நடேசன்
"பூனையாருக்கு" பிஸ்கட் வாங்கிக் கொண்டார். எங்களைப் பார்க்க வருவாரா
மாட்டாரா என்ற விவாதத்திற்கு இடமே வைக்காமல் வரவேற்புக்கே வந்து விட்டார்.
நடேசனை அடையாளம் கண்டு கொண்ட பூனையார், எங்களைப் பார்த்ததும் சற்று
மிரண்டார். நாங்கள் சமாதானம் செய்தோம். அப்படியும் அவர் நாங்கள் கொடுத்த பிஸ்கட்டைச் சாப்பிட வில்லை. பிடிக்கவில்லையோ என்னவோ? அங்கே குன்றுகளுக்கு இடையே வயல் சூழ்ந்த அற்புதமான இடத்தில் சற்று வெட்டவெளி இருந்திருக்கிறது. அங்கே ஒரு சிவலிங்கம், (நூறாண்டுகளுக்கு முன் கண்டுபிடிக்கப் பட்டதாம்.) காணப்பட்டது. சுற்றிலும் சிறிய கட்டிடங்களில் அம்மன்,. பிள்ளையார், சுப்பிரமணியர் காட்சி அளித்தனர். அவங்க எல்லாரும் கட்டிடத்தில் இருக்கும்போது சிவனார் மட்டும் கூரைக்குக் கீழ்
குடியிருக்கிறார். மனைவி, குழந்தைகளுக்குத் தீபாவளிக்குத் துணி எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டு அவங்களைப் பார்த்து சந்தோஷப்படும் நடுத்தர வர்க்கத்துக் குடும்பத் தலைவர் மாதிரி
போல் இருக்கிறார் இந்தச் சிவனார் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். இங்கே சிவலிங்கத்தில் ஒரு விசேஷம். எல்லாக் கோவில்களிலும் சிவலிங்கத்தின் இடதுபுறம் காணப்படும் ஆவுடையார், இங்கே வலதுபக்கமாய் உள்ளது. எனக்கு ஒரு சந்தேகம். ஒருவேளை சன்னதியை மாற்றிக் கட்டி இருப்பாங்களோன்னு. இல்லைன்னு சொல்றாங்க. ஒரு சிவனடியார் வந்து பூஜைகள் செய்வாராம். அவர் இல்லாத நேரம் ஒரு தாத்தாவும், பாட்டியும் அந்த வயலுக்கு நடுவே, கோவிலுக்கு அருகே குடிசை கட்டிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். அவங்க பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். அந்தத் தாத்தா தனக்குத் தெரிந்த மந்திரங்களைத் தனக்குத் தெரிந்த உச்சரிப்புடன் மிகவும் ஆத்மார்த்தமாய்ப் பூஜை செய்து தீப
ஆராதனை காட்டி எங்களுக்குத் தரிசனம் செய்து வைத்தார். காற்று பிய்த்துக் கொண்டு போகிறது. சுற்றிலும் வயல்வெளி. அங்கங்கே அறுவடை நடக்கும் சப்தம் தவிர வேறு சப்தமே இல்லை. நிம்மதியாக ஒரு துண்டைப் போட்டுக் கொண்டு படுத்துவிடலாம் போல் இடம். ஒருபக்கமாய்ப் பார்த்தால் சிறிய குன்றுகளும் அதில் கோவிலுக்கு வரும் பாதையும் தெரிகிறது. பின்னால் பார்த்தால் வயல்வெளி எங்கும் பரந்து இருக்கிறது. அதற்கு அப்பால் சாலையும், போக்குவரத்தும் கொஞ்சமாய்த் தெரிகிறது. வயலில் வேலை செய்பவரையும், அந்தக் கோவிலில் இருக்கும் தாத்தா, பாட்டியையும் தவிர வேறு நடமாட்டமே இல்லை. சற்று நேரம் அங்கே உட்கார்ந்து விட்டுப் பின் மனமில்லாமல் அங்கே இருந்து கிளம்பினோம்.
பி.கு: லலிதாம்பாள் சரித்திரம் வந்துட்டே இருக்கு.கடலூருக்கும், சிதம்பரத்துக்கும் போய்ட்டு வந்து 4 நாள் ஆகியும் எழுதாமல் இருக்கக் கூடாதுன்னு இன்னிக்கு எழுதி இருக்கேன். தொடர் விட்டுப் போகாது. எழுதிடுவேன். அதிலும் சிதம்பரம் பத்தி நிறையத் தகவல்கள் ஆராய்ச்சி செய்து இருக்காங்க. அதைத் தெரிந்து கொண்டு வந்திருக்கேன். அந்தச் "சிதம்பர ரகசியம்" பத்தியும் எழுதவேண்டும். எல்லாம் அந்த ஆடலரசன் துணை வேண்டும்.
பார்த்தோம். இம்முறை சிதம்பரத்தில் இருந்து வரும்போதோ அல்லது போகும்போதோ அவரைப் பயமுறுத்திடலாம்னு நினைச்சோம். அவருக்குத் தகவலும் சொல்லியாச்சு.
நாங்க கடலூர் வந்து சேர்ந்த தகவலும் சொல்லி அவர் வீட்டுக்கும் போயாச்சு.
உண்மையில் ஊர் இத்தனை அழகாய் இருக்கும்னு நான் நினைக்கவே இல்லை.
வெண்ணாறும், வெட்டாறும் எங்கேயோ பக்கத்தில் ஓடுகிறதுன்னு தெரியும். கெடில
நதியும் இங்கே தான் ஓடுகிறது. ஆனால் இவ்வளவு அழகான குன்றுகள் சூழ்ந்த
ஊர்ன்னும், சீதோஷ்ணம் இத்தனை அருமையாக இருக்கும்னும், அமைதியான ஊர்னும் தெரியாமல் போச்சு. சற்றே பெரிய கிராமம்னு சொல்லலாம். பச்சையைப் பார்க்க முடியாதுன்னு நினைச்ச எனக்கு மரங்கள் அழியாமல் பாதுகாக்கப் படுவது சந்தோஷத்தைத் தந்தது. வயல்களில் அறுவடை நேரம் என்பதால் அங்கங்கே இயந்திரம் வந்து அறுவடை செய்து கொண்டிருந்தது. நடேசன் வீட்டுக்குப் போய்க் காலை ஆகாரம் முடித்ததும்,
நாங்கள் முதலில் திருவஹிந்திபுரம் கோவில் பார்க்கப் போனோம். நடேசன் மனைவியின்
விருந்தோம்பல் பற்றி ஏற்கெனவே சொல்லிட்டேன். அவங்க ரொம்ப அருமையான காலை ஆகாரமும், நல்ல காஃபியும் கொடுத்தாங்க. (அம்பி, குறிச்சுக்கோங்க, காஃபி பத்தி
எழுதிட்டேன்.)
திருவஹிந்திபுரம் கோவிலைப் பத்தி எழுதும் முன்னால் நடேசன் கூட்டிப் போன 2 சிவன்
கோவில்கள் பற்றி எழுதிடறேன். முதலில் நாங்கள் போனது வயல்வெளிகளிடையே போன ஒரு சாலையில் சற்றுக் குன்றுகளால் (கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலைக்குன்றுகள்?) சூழப்பட்ட
ஒரு இடத்திற்குச் சற்று ஏறிப் போனோம். அங்கே போவதற்கு முன்னால் நடேசன்
"பூனையாருக்கு" பிஸ்கட் வாங்கிக் கொண்டார். எங்களைப் பார்க்க வருவாரா
மாட்டாரா என்ற விவாதத்திற்கு இடமே வைக்காமல் வரவேற்புக்கே வந்து விட்டார்.
நடேசனை அடையாளம் கண்டு கொண்ட பூனையார், எங்களைப் பார்த்ததும் சற்று
மிரண்டார். நாங்கள் சமாதானம் செய்தோம். அப்படியும் அவர் நாங்கள் கொடுத்த பிஸ்கட்டைச் சாப்பிட வில்லை. பிடிக்கவில்லையோ என்னவோ? அங்கே குன்றுகளுக்கு இடையே வயல் சூழ்ந்த அற்புதமான இடத்தில் சற்று வெட்டவெளி இருந்திருக்கிறது. அங்கே ஒரு சிவலிங்கம், (நூறாண்டுகளுக்கு முன் கண்டுபிடிக்கப் பட்டதாம்.) காணப்பட்டது. சுற்றிலும் சிறிய கட்டிடங்களில் அம்மன்,. பிள்ளையார், சுப்பிரமணியர் காட்சி அளித்தனர். அவங்க எல்லாரும் கட்டிடத்தில் இருக்கும்போது சிவனார் மட்டும் கூரைக்குக் கீழ்
குடியிருக்கிறார். மனைவி, குழந்தைகளுக்குத் தீபாவளிக்குத் துணி எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டு அவங்களைப் பார்த்து சந்தோஷப்படும் நடுத்தர வர்க்கத்துக் குடும்பத் தலைவர் மாதிரி
போல் இருக்கிறார் இந்தச் சிவனார் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். இங்கே சிவலிங்கத்தில் ஒரு விசேஷம். எல்லாக் கோவில்களிலும் சிவலிங்கத்தின் இடதுபுறம் காணப்படும் ஆவுடையார், இங்கே வலதுபக்கமாய் உள்ளது. எனக்கு ஒரு சந்தேகம். ஒருவேளை சன்னதியை மாற்றிக் கட்டி இருப்பாங்களோன்னு. இல்லைன்னு சொல்றாங்க. ஒரு சிவனடியார் வந்து பூஜைகள் செய்வாராம். அவர் இல்லாத நேரம் ஒரு தாத்தாவும், பாட்டியும் அந்த வயலுக்கு நடுவே, கோவிலுக்கு அருகே குடிசை கட்டிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். அவங்க பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். அந்தத் தாத்தா தனக்குத் தெரிந்த மந்திரங்களைத் தனக்குத் தெரிந்த உச்சரிப்புடன் மிகவும் ஆத்மார்த்தமாய்ப் பூஜை செய்து தீப
ஆராதனை காட்டி எங்களுக்குத் தரிசனம் செய்து வைத்தார். காற்று பிய்த்துக் கொண்டு போகிறது. சுற்றிலும் வயல்வெளி. அங்கங்கே அறுவடை நடக்கும் சப்தம் தவிர வேறு சப்தமே இல்லை. நிம்மதியாக ஒரு துண்டைப் போட்டுக் கொண்டு படுத்துவிடலாம் போல் இடம். ஒருபக்கமாய்ப் பார்த்தால் சிறிய குன்றுகளும் அதில் கோவிலுக்கு வரும் பாதையும் தெரிகிறது. பின்னால் பார்த்தால் வயல்வெளி எங்கும் பரந்து இருக்கிறது. அதற்கு அப்பால் சாலையும், போக்குவரத்தும் கொஞ்சமாய்த் தெரிகிறது. வயலில் வேலை செய்பவரையும், அந்தக் கோவிலில் இருக்கும் தாத்தா, பாட்டியையும் தவிர வேறு நடமாட்டமே இல்லை. சற்று நேரம் அங்கே உட்கார்ந்து விட்டுப் பின் மனமில்லாமல் அங்கே இருந்து கிளம்பினோம்.
பி.கு: லலிதாம்பாள் சரித்திரம் வந்துட்டே இருக்கு.கடலூருக்கும், சிதம்பரத்துக்கும் போய்ட்டு வந்து 4 நாள் ஆகியும் எழுதாமல் இருக்கக் கூடாதுன்னு இன்னிக்கு எழுதி இருக்கேன். தொடர் விட்டுப் போகாது. எழுதிடுவேன். அதிலும் சிதம்பரம் பத்தி நிறையத் தகவல்கள் ஆராய்ச்சி செய்து இருக்காங்க. அதைத் தெரிந்து கொண்டு வந்திருக்கேன். அந்தச் "சிதம்பர ரகசியம்" பத்தியும் எழுதவேண்டும். எல்லாம் அந்த ஆடலரசன் துணை வேண்டும்.
Thursday, February 01, 2007
197. ஆதார சுருதியும் அவளே-லலிதே!
உண்மையில் பார்க்கப் போனால் நான் இப்போ சிதம்பரத்தையும், கடலூரில் உள்ள
திருவஹிந்திபுரம் கோயில் மற்றும் அங்கே உள்ள திருமாணிக்குழி சிவன் கோயில்
பத்தி எழுதணும். அங்கே தான் 2 நாள் முன்னால் போயிட்டு வந்தேன். ஆனால்
என்னுடைய சிநேகிதர்கள் சிலரின் கஷ்டங்களைக் கேட்டதும் இந்த லலிதாம்பாள் சோபனம் நினைவுக்கு வந்தது. இது சீக்கிரம் முடிச்சுட்டு அதையும் எழுதணும்னு நினைக்கிறேன். எல்லாம் அந்த லலிதாம்பாளின் விருப்பம் போல் நடக்கும். இது லலிதா சஹஸ்ரநாமத்தின்
வடிவம்னு சொன்னேனே தவிர, கிட்டத்தட்ட "ஸ்ரீதேவி மஹாத்மியம்" தான் இதில் அம்பிகையின் 5 அவதாரங்ளைப் பற்றிக் கீழ்க்கண்ட முறையில் சொல்லப் பட்டிருக்கிறது.
இந்த உலகிற்கு ஆதாரமானவள் அம்பிகையே என்பது சாக்தர்களின் அபிப்பிராயம். அவள் மூலமாகவே மும்மூர்த்திகளும் ஏற்பட்டனர் என்றும், மஹாவிஷ்ணு எடுத்த பத்து அவதாரங்களும், அம்பிகையின் பத்து விரல்களில் இருந்து ஏற்பட்டன என்றும் சொல்லப்படுகிறது. ஏற்கெனவே மஹாவிஷ்ணு எடுத்திருந்த மோஹினி அவதாரத்தைப் பற்றிப் பார்த்தோம். ஈசனை ஒரு பழைய கவிஞர் ஒருத்தர்
"ஒரு பாதி மால் கொள் மற்றொரு பாதி உமையாள்
கொண்டு இரு பாதியாலும் இருந்தான் பராரி" என்று பாடினாராம். அது படி ஒரு பாதியை உமைக்குக் கொடுத்து "அர்த்த நாரீஸ்வரர்" ஆனால், சிவனும், விஷ்ணுவும்
சேர்ந்த தோற்றம், "சங்கர நாராயணர்" என்று சொல்லப் படுகிறது. விஷ்ணு புராணத்தில் விஷ்ணு எடுத்ததாய்ச் சொல்லப் படும் அவதாரங்கள் தேவி புராணத்தில் தேவி எடுத்ததாயும் சொல்லப் படுகிறது. இது தேவியின் முதல் அவதாரம்.
தனது 2வது அவதாரத்தில் தேவியானவள் விஷ்ணுவிற்குத் தன் சக்தியைக் கொடுக்கிறாள். எப்படி என்றால் திருப்பாற்கடலில் ஆலிலை மேல் பள்ளி கொண்டிருக்கும் மஹாவிஷ்ணுவின்
நாபியில் இருந்து தோன்றும் தாமரையில் பிரம்மா அவதரிக்கிறார். அவர் உடனே
என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் விழிக்கவே சுற்றும் முற்றும் பார்க்கிறார். 4 திக்குகள் உண்டாகின்றன. அப்போது தேவி பிரசன்னமாகி பிரம்மாவின் மயக்கத்தைப் போக்கித் தெளிவை உண்டாக்கி, சிருஷ்டிக்கும் வல்லமையும் அளிக்கிறாள். பின் விஷ்ணுவிற்குத் தன் சக்தியை அளித்து, அவரின் யோக நித்திரையைக் கலைத்து மது, கைடபர் என்ற இரு
அசுரர்களைக் கொல்லும் உபாயத்தைக் காட்டி மறைகிறாள். இது தேவியின் 2 வது
அவதாரம்.
இந்த இடத்தில் அசுரர் என்பது எல்லாராலும் தவறாய்ப் புரிந்து கொள்ளப் படுகிறது. அசுரர்களை வாழவிடாமல் தேவர்களை மட்டும் வாழவைக்கிறார் கடவுள் என நினைத்துக் கொள்கிறார்கள். எல்லாப் பிறவியும் ஈசன் படைப்பே. தன்னால் பிறப்பிக்கப் பட்டவர்
எல்லாரையும் ஈசன் வாழத்தான் வைப்பார். அழிக்க மாட்டார். நம்மைத் தான் நாமே
அழித்துக் கொள்கிறோம். எப்படியெனில் உண்மையில் மனிதருக்குள் தேவ குணமும்
உண்டு. அசுர குணமும் உண்டு. சிலரிடம் அசுர குணம் மிகுந்து காணப்படும்.
சிலரிடம் தேவ குணம் மிகுந்து காணப்படும். உண்மையில் முதலில் அசுர குணம் மிகுந்தவர்கள் ஜெயித்தது போல் காட்டி வந்தாலும், நம் தமிழ் சினிமாவில் படம் முடியும் சமயம் போலீஸ் வருவது போல் கடைசியிலாவது அவர்களுக்கு எப்படியாவது
அவர்களின் தவறைப் புரிய வைப்பார் கடவுள். நம்முடைய தேவ குணமும், அசுர
குணமும் நடத்தும் போராட்டம்தான் உண்மையில் தேவாசுரப் போராட்டம்.
நம்முடைய மனமானது ஒரு நிலையில் எப்போதும் இருப்பது இல்லை. ஒரு மனது
நல்லது செய்யலாம் என்று சொன்னால், இன்னோர் மனசு," ஆமாம், கிழித்தாய்,
எல்லாருக்கும் நல்லது தான் செஞ்சிட்டிருந்தியே? என்ன வாழ்ந்தே? எல்லாம் இது போதும்." என்று சொல்லி விடும். நம்முடைய மனப் பலவீனங்களுக்கு ஏற்றாற்போல் சில சமயம் நல்ல மனசும்,சில சமயம் கெட்ட மனசும் வெற்றி பெறுகிறது. இந்தப் போராட்டம் நம்
வாழ்நாள் பூரா நடந்து கடைசியில் நாம் இறைவனைச் சரண் அடைந்து," இனி
ஒன்றும் இல்லை, நீயே கதி!" என்று சொல்கிறோமே, அப்போது தான் நமக்குள்
உறைந்திருக்கும் இறை சக்தி வெற்றி பெறுகிறது. இதைத் தான் நாம் நமக்குப் புரிவதற்குச் செளகரியமாகக் கடவுள் வந்து அசுரர்களை அழித்தார் என்று சொல்லிக் கொண்டு நம்மை நாமே தேற்றிக் கொள்கிறோம். இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொண்டால் இறைவன் எங்கேயும் இல்லை, நமக்குள் தான் இருக்கிறார். நாம் தான் உதாசீனம் செய்கிறோம் என்று தெரியும்.
தேவியின் மற்ற மூன்று அவதாரங்களும் தொடரும்.
திருவஹிந்திபுரம் கோயில் மற்றும் அங்கே உள்ள திருமாணிக்குழி சிவன் கோயில்
பத்தி எழுதணும். அங்கே தான் 2 நாள் முன்னால் போயிட்டு வந்தேன். ஆனால்
என்னுடைய சிநேகிதர்கள் சிலரின் கஷ்டங்களைக் கேட்டதும் இந்த லலிதாம்பாள் சோபனம் நினைவுக்கு வந்தது. இது சீக்கிரம் முடிச்சுட்டு அதையும் எழுதணும்னு நினைக்கிறேன். எல்லாம் அந்த லலிதாம்பாளின் விருப்பம் போல் நடக்கும். இது லலிதா சஹஸ்ரநாமத்தின்
வடிவம்னு சொன்னேனே தவிர, கிட்டத்தட்ட "ஸ்ரீதேவி மஹாத்மியம்" தான் இதில் அம்பிகையின் 5 அவதாரங்ளைப் பற்றிக் கீழ்க்கண்ட முறையில் சொல்லப் பட்டிருக்கிறது.
இந்த உலகிற்கு ஆதாரமானவள் அம்பிகையே என்பது சாக்தர்களின் அபிப்பிராயம். அவள் மூலமாகவே மும்மூர்த்திகளும் ஏற்பட்டனர் என்றும், மஹாவிஷ்ணு எடுத்த பத்து அவதாரங்களும், அம்பிகையின் பத்து விரல்களில் இருந்து ஏற்பட்டன என்றும் சொல்லப்படுகிறது. ஏற்கெனவே மஹாவிஷ்ணு எடுத்திருந்த மோஹினி அவதாரத்தைப் பற்றிப் பார்த்தோம். ஈசனை ஒரு பழைய கவிஞர் ஒருத்தர்
"ஒரு பாதி மால் கொள் மற்றொரு பாதி உமையாள்
கொண்டு இரு பாதியாலும் இருந்தான் பராரி" என்று பாடினாராம். அது படி ஒரு பாதியை உமைக்குக் கொடுத்து "அர்த்த நாரீஸ்வரர்" ஆனால், சிவனும், விஷ்ணுவும்
சேர்ந்த தோற்றம், "சங்கர நாராயணர்" என்று சொல்லப் படுகிறது. விஷ்ணு புராணத்தில் விஷ்ணு எடுத்ததாய்ச் சொல்லப் படும் அவதாரங்கள் தேவி புராணத்தில் தேவி எடுத்ததாயும் சொல்லப் படுகிறது. இது தேவியின் முதல் அவதாரம்.
தனது 2வது அவதாரத்தில் தேவியானவள் விஷ்ணுவிற்குத் தன் சக்தியைக் கொடுக்கிறாள். எப்படி என்றால் திருப்பாற்கடலில் ஆலிலை மேல் பள்ளி கொண்டிருக்கும் மஹாவிஷ்ணுவின்
நாபியில் இருந்து தோன்றும் தாமரையில் பிரம்மா அவதரிக்கிறார். அவர் உடனே
என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் விழிக்கவே சுற்றும் முற்றும் பார்க்கிறார். 4 திக்குகள் உண்டாகின்றன. அப்போது தேவி பிரசன்னமாகி பிரம்மாவின் மயக்கத்தைப் போக்கித் தெளிவை உண்டாக்கி, சிருஷ்டிக்கும் வல்லமையும் அளிக்கிறாள். பின் விஷ்ணுவிற்குத் தன் சக்தியை அளித்து, அவரின் யோக நித்திரையைக் கலைத்து மது, கைடபர் என்ற இரு
அசுரர்களைக் கொல்லும் உபாயத்தைக் காட்டி மறைகிறாள். இது தேவியின் 2 வது
அவதாரம்.
இந்த இடத்தில் அசுரர் என்பது எல்லாராலும் தவறாய்ப் புரிந்து கொள்ளப் படுகிறது. அசுரர்களை வாழவிடாமல் தேவர்களை மட்டும் வாழவைக்கிறார் கடவுள் என நினைத்துக் கொள்கிறார்கள். எல்லாப் பிறவியும் ஈசன் படைப்பே. தன்னால் பிறப்பிக்கப் பட்டவர்
எல்லாரையும் ஈசன் வாழத்தான் வைப்பார். அழிக்க மாட்டார். நம்மைத் தான் நாமே
அழித்துக் கொள்கிறோம். எப்படியெனில் உண்மையில் மனிதருக்குள் தேவ குணமும்
உண்டு. அசுர குணமும் உண்டு. சிலரிடம் அசுர குணம் மிகுந்து காணப்படும்.
சிலரிடம் தேவ குணம் மிகுந்து காணப்படும். உண்மையில் முதலில் அசுர குணம் மிகுந்தவர்கள் ஜெயித்தது போல் காட்டி வந்தாலும், நம் தமிழ் சினிமாவில் படம் முடியும் சமயம் போலீஸ் வருவது போல் கடைசியிலாவது அவர்களுக்கு எப்படியாவது
அவர்களின் தவறைப் புரிய வைப்பார் கடவுள். நம்முடைய தேவ குணமும், அசுர
குணமும் நடத்தும் போராட்டம்தான் உண்மையில் தேவாசுரப் போராட்டம்.
நம்முடைய மனமானது ஒரு நிலையில் எப்போதும் இருப்பது இல்லை. ஒரு மனது
நல்லது செய்யலாம் என்று சொன்னால், இன்னோர் மனசு," ஆமாம், கிழித்தாய்,
எல்லாருக்கும் நல்லது தான் செஞ்சிட்டிருந்தியே? என்ன வாழ்ந்தே? எல்லாம் இது போதும்." என்று சொல்லி விடும். நம்முடைய மனப் பலவீனங்களுக்கு ஏற்றாற்போல் சில சமயம் நல்ல மனசும்,சில சமயம் கெட்ட மனசும் வெற்றி பெறுகிறது. இந்தப் போராட்டம் நம்
வாழ்நாள் பூரா நடந்து கடைசியில் நாம் இறைவனைச் சரண் அடைந்து," இனி
ஒன்றும் இல்லை, நீயே கதி!" என்று சொல்கிறோமே, அப்போது தான் நமக்குள்
உறைந்திருக்கும் இறை சக்தி வெற்றி பெறுகிறது. இதைத் தான் நாம் நமக்குப் புரிவதற்குச் செளகரியமாகக் கடவுள் வந்து அசுரர்களை அழித்தார் என்று சொல்லிக் கொண்டு நம்மை நாமே தேற்றிக் கொள்கிறோம். இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொண்டால் இறைவன் எங்கேயும் இல்லை, நமக்குள் தான் இருக்கிறார். நாம் தான் உதாசீனம் செய்கிறோம் என்று தெரியும்.
தேவியின் மற்ற மூன்று அவதாரங்களும் தொடரும்.
Tuesday, January 30, 2007
நின்னைச் சரணடைந்தேன் லலிதே!!
எல்லாருக்கும் தெரிந்த விஷயம் தான். ஸ்ரீலலிதா சஹஸ்ரநாமம் என்பது தமிழில்
கவிதை வடிவில் வந்துள்ளது. அதற்குப் பெயர் "லலிதாம்பாள் சோபனம்" என்பது.
இந்த லலிதாம்பாள் சோபனம் ரொம்ப நாள் கிடைக்காமல் இருந்ததாம். பின் சகோதரி
சுப்புலட்சுமி அவர்களால் தேடிக் கண்டெடுக்கப் பட்டு திருத்தங்களும் அவர்களால் செய்யப் பட்டு அவர்களாலேயே வெளியிடப் பட்டிருக்கிறது.சகோதரி சுப்புலட்சுமிக்கு அறிமுகம்
தேவையில்லை என நினைக்கிறேன். அவர் தன் வாழ்நாளில் தனக்கு ஏற்பட்ட இன்னல்களையும், இடையூறுகளையும் கடந்து எதிர்த்துப் போராடி தமது
மனோபலத்தினால் தன் வாழ்நாளில் வாழ்ந்து காட்டியவர். எவ்விதக் கல்வி
அறிவும் பெண்களுக்குக் கொடுக்கப் படாமல் இருந்த காலத்தில் தான் கல்வி
கற்றதோடு அல்லாமல் ஒரு பள்ளியில் ஆசிரியராகவும் பணி புரிந்து பெண்களுக்குக் கல்வியும், வேலையும் இருந்தால் தன்னம்பிக்கையுடன் வாழ முடியும் என நிரூபித்தவர். படிப்போடு மட்டும் இல்லாமல் ஆத்மஞானமும், பக்தியும் கூடப் படித்தவர், படிக்காதவர்
எல்லாருக்கும் தேவை எனப் பல நூல்களின் மூலம் சொல்லி இருக்கிறார். அவர் வாழ்வும், சொல்லும் மனித சமுதாயத்துக்கு, முக்கியமாகப் பெண்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக
அமைந்துள்ளது என்று சொல்லலாம். அவரால் செப்பனிடப் பட்ட இந்த "லலிதாம்பாள் சோபனம்" படித்தால் எல்லாருக்கும் எல்லா நன்மைகளும் கிட்டும் என்று ஆன்றோர் வாக்கு.
************************************************
லலிதாம்பாள் சோபனம்: ஒரு அறிமுகம்
இந்த லலிதாம்பாள் சோபனம் முதலில் வாய்ப்பாடமாகவே வழங்கப் பட்டிருக்கிறது. பெண்கள் வேலை செய்யும்போது பாட்டுக்களாகப் பாடி வந்திருக்கிறார்கள். இதில் தேவியின்
அவதாரங்களைப் பற்றிக் கூறியுள்ளது. அதாவது பரமேஸ்வரியான தேவியும்,
மஹாவிஷ்ணுவும் ஒருவரே என்ற கருத்து வலியுறுத்தப் பட்டுள்ளது. ஸ்ரீ என்ற
சொல்லானது மங்களத்தைக் கொடுப்பதோடு அல்லாமல் ஸ்த்ரீ என்று பெண்களைக்
குறிக்கும் சொல்லாகவும் உடையதாய் இருக்கிறது. தேவியின் அம்சம் தான் விஷ்ணு, விஷ்ணுவின் அம்சம்தான் தேவி, அதனால் தான் இருவரும் சகோதரர்கள்
என்று சொல்லப் பட்டாலும் உண்மையில் இருவரும் ஒருவரே. அம்பிகையே தன்
விஷ்ணு அவதாரத்தில் மோகினி ரூபம் எடுத்து ஈஸ்வரனுடன் சேர்ந்து சாஸ்தா
பிறந்தார் என்று சொல்லப் படுவது உண்டு. இந்த இடத்தில் நாம் மனித வாழ்வோடு
சேர்த்துப் பார்த்தாலும், இப்படி எடுத்துக் கொள்ளலாம். இந்தப் பிறவியில் ஆணாக இருப்பவர்
அடுத்த பிறவியிலும் ஆணாகத் தான் இருப்பார் என்பது நிச்சயம் இல்லையே?
அதே போல் தான் ஒரு பிறவியில் விஷ்ணுவாக இருந்தவர் மோகினி என்ற
இன்னொரு பிறவியில் பரமேஸ்வரனைக் கல்யாணம் செய்து கொண்டு சாஸ்தா
பிறக்கிறார்.. ஆகவே இதில் எந்தவிதமான குழப்பத்திற்கோ, ஆணும், ஆணும் சேர்ந்து
பிள்ளை பெற்றார்கள் என்று சொல்வதற்கோ இடமே இல்லை. எதையும் சரியாகப் புரிந்து கொண்டால் சந்தெகத்துக்கே இடம் இல்லை. மேலும் ஈஸ்வரனுக்கே அர்த்தநாரீஸ்வரர் என்றும் ஒரு பெயர் உண்டு. சங்கரநாராயணர் என்றும் ஒரு பெயர் உண்டு. மேலும்
அம்பிகையைத் துதிக்கும் நாமங்களில் "வைஷ்ணவி," "விஷ்ணு ரூபிணி",
"நாராயணி" என்று எல்லாம் துதிப்பது உண்டு. இனி தேவியின் அவதாரங்கள்
பற்றி அடுத்த அத்தியாயத்தில் பார்ப்போம்.
கவிதை வடிவில் வந்துள்ளது. அதற்குப் பெயர் "லலிதாம்பாள் சோபனம்" என்பது.
இந்த லலிதாம்பாள் சோபனம் ரொம்ப நாள் கிடைக்காமல் இருந்ததாம். பின் சகோதரி
சுப்புலட்சுமி அவர்களால் தேடிக் கண்டெடுக்கப் பட்டு திருத்தங்களும் அவர்களால் செய்யப் பட்டு அவர்களாலேயே வெளியிடப் பட்டிருக்கிறது.சகோதரி சுப்புலட்சுமிக்கு அறிமுகம்
தேவையில்லை என நினைக்கிறேன். அவர் தன் வாழ்நாளில் தனக்கு ஏற்பட்ட இன்னல்களையும், இடையூறுகளையும் கடந்து எதிர்த்துப் போராடி தமது
மனோபலத்தினால் தன் வாழ்நாளில் வாழ்ந்து காட்டியவர். எவ்விதக் கல்வி
அறிவும் பெண்களுக்குக் கொடுக்கப் படாமல் இருந்த காலத்தில் தான் கல்வி
கற்றதோடு அல்லாமல் ஒரு பள்ளியில் ஆசிரியராகவும் பணி புரிந்து பெண்களுக்குக் கல்வியும், வேலையும் இருந்தால் தன்னம்பிக்கையுடன் வாழ முடியும் என நிரூபித்தவர். படிப்போடு மட்டும் இல்லாமல் ஆத்மஞானமும், பக்தியும் கூடப் படித்தவர், படிக்காதவர்
எல்லாருக்கும் தேவை எனப் பல நூல்களின் மூலம் சொல்லி இருக்கிறார். அவர் வாழ்வும், சொல்லும் மனித சமுதாயத்துக்கு, முக்கியமாகப் பெண்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக
அமைந்துள்ளது என்று சொல்லலாம். அவரால் செப்பனிடப் பட்ட இந்த "லலிதாம்பாள் சோபனம்" படித்தால் எல்லாருக்கும் எல்லா நன்மைகளும் கிட்டும் என்று ஆன்றோர் வாக்கு.
************************************************
லலிதாம்பாள் சோபனம்: ஒரு அறிமுகம்
இந்த லலிதாம்பாள் சோபனம் முதலில் வாய்ப்பாடமாகவே வழங்கப் பட்டிருக்கிறது. பெண்கள் வேலை செய்யும்போது பாட்டுக்களாகப் பாடி வந்திருக்கிறார்கள். இதில் தேவியின்
அவதாரங்களைப் பற்றிக் கூறியுள்ளது. அதாவது பரமேஸ்வரியான தேவியும்,
மஹாவிஷ்ணுவும் ஒருவரே என்ற கருத்து வலியுறுத்தப் பட்டுள்ளது. ஸ்ரீ என்ற
சொல்லானது மங்களத்தைக் கொடுப்பதோடு அல்லாமல் ஸ்த்ரீ என்று பெண்களைக்
குறிக்கும் சொல்லாகவும் உடையதாய் இருக்கிறது. தேவியின் அம்சம் தான் விஷ்ணு, விஷ்ணுவின் அம்சம்தான் தேவி, அதனால் தான் இருவரும் சகோதரர்கள்
என்று சொல்லப் பட்டாலும் உண்மையில் இருவரும் ஒருவரே. அம்பிகையே தன்
விஷ்ணு அவதாரத்தில் மோகினி ரூபம் எடுத்து ஈஸ்வரனுடன் சேர்ந்து சாஸ்தா
பிறந்தார் என்று சொல்லப் படுவது உண்டு. இந்த இடத்தில் நாம் மனித வாழ்வோடு
சேர்த்துப் பார்த்தாலும், இப்படி எடுத்துக் கொள்ளலாம். இந்தப் பிறவியில் ஆணாக இருப்பவர்
அடுத்த பிறவியிலும் ஆணாகத் தான் இருப்பார் என்பது நிச்சயம் இல்லையே?
அதே போல் தான் ஒரு பிறவியில் விஷ்ணுவாக இருந்தவர் மோகினி என்ற
இன்னொரு பிறவியில் பரமேஸ்வரனைக் கல்யாணம் செய்து கொண்டு சாஸ்தா
பிறக்கிறார்.. ஆகவே இதில் எந்தவிதமான குழப்பத்திற்கோ, ஆணும், ஆணும் சேர்ந்து
பிள்ளை பெற்றார்கள் என்று சொல்வதற்கோ இடமே இல்லை. எதையும் சரியாகப் புரிந்து கொண்டால் சந்தெகத்துக்கே இடம் இல்லை. மேலும் ஈஸ்வரனுக்கே அர்த்தநாரீஸ்வரர் என்றும் ஒரு பெயர் உண்டு. சங்கரநாராயணர் என்றும் ஒரு பெயர் உண்டு. மேலும்
அம்பிகையைத் துதிக்கும் நாமங்களில் "வைஷ்ணவி," "விஷ்ணு ரூபிணி",
"நாராயணி" என்று எல்லாம் துதிப்பது உண்டு. இனி தேவியின் அவதாரங்கள்
பற்றி அடுத்த அத்தியாயத்தில் பார்ப்போம்.
பதிவைக் காணோம்!!!!!!!!
நேத்து ஒரு பதிவு எழுதி சேமிப்பில் போட்டேன். எந்தக் கணக்கிலே போச்சோ, காணவே காணோம், இந்த அழகிலே இந்த ராம் வந்து புது ப்ளாகுக்கு மாறுங்க, மாறுங்க அப்படின்னு தொந்திரவு செய்யறார்.அப்புறம் என்னோட ப்ளாகையே தேடிக் கண்டு பிடிக்கிறாப்பல ஆயிடும். அப்புறம் என்னோட இலக்கியத் தொகுப்பு என்ன ஆகிறது? ராமுக்கு இந்த ப்ளாக்கர் ஏதாவது சம்திங் கொடுத்திருப்பாங்களோ என்னமோ தெரியலை. அப்புறம் நிறையப் பேர் இப்போ ஒண்ணும் எழுத முடியலைன்னு சொல்லி இருக்காங்க. அம்பி தான் தங்கமணி கிட்டே பேசவே நேரம் பத்தலைன்னு சொல்லிட்டார். இதிலே கார்த்திக் மட்டும் கொஞ்சம் பிசி. அவர் இப்போ ரொம்பவே நிறைய இடத்தில் எழுத ஆரம்பிச்சிருக்கார். நல்லா எழுதட்டும். அந்தக் கிராமத்து மண் வாசனை நிஜமாவே எழுத்தில் வருது. அதான் பாராட்டும், புகழும் தேடி வந்திருக்கு. வாழ்த்துக்கள். வேதா(ள்) பிசின்னு சொல்லிட்டு,என் ப்ளாகைத் தவிர மத்த எல்லாருக்கும் பின்னூட்டம் கொடுத்துட்டு இருக்காங்க, க்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர். இதுக்கு இருக்கு உங்களுக்குத் தனி ஆப்பு. அப்புறம் எஸ்.கே.எம்., புலி இவங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்ப நாளா எழுதலை. புலிதான் இந்தியாவிலே இருக்கு. ஹிஹிஹி, என்னைக் கூட வந்து பார்த்து உறுமிட்டுப் போயிடுச்சு. அப்புறம் சூடான் போய்த் தான் எழுதணும்னு சொல்லிட்டார். எஸ்.கே.எம்.சீக்கிரம் எழுத ஆரம்பிச்சா நல்லா இருக்கும்.
இந்தச் சென்னை மாமி அல்லது உமாகோபுவையும் காணோம். ச்யாம் வழக்கம்போல் 4 வரி எழுதிட்டு நூத்துக்கணக்கில் பின்னூட்டம் வாங்கிட்டு இருக்கார். அது எப்படி? பெரிய "சிதம்பர ரகசியம்" மாதிரி இருக்கே? மணிப்ரகாஷ் நான் பின்னூட்டம் போட்டதைக் கூடப் பார்க்காமல் ஏன் வரலைன்னு கேட்டுட்டுப் போறார். அவ்வளவு பிசி. மத்தவங்க சில பேர் எழுதறதே இல்லை, பின்னூட்டத்துக்காக ப்ளாக் வச்சுட்டு இருக்காங்க. விஷயம் நிறைய இருந்தும் என்னாலயும் எழுத முடியலை. 2 மாசமாவே ரொம்பப் பிரச்னைகளுக்கு நடுவில் ஏதோ ஒப்பேத்திட்டிருக்கேன். இப்போக் கூடச் "சிதம்பர ரகசியம்" பத்தித் தான் எழுதணும்னு ஆரம்பிச்சேன். ஆனால் எங்கேயோ போயிடுச்சு. சனிக்கிழமை சிதம்பரம் போயிருந்தேன். அப்போ எங்க நண்பரான தீட்சிதர் அவரோட ஆராய்ச்சி பற்றியும், சிதம்பரம் பற்றியும் புதுத் தகவல்கள் கொடுத்தார். இன்னும் கடலூரில் ஸ்ரீநடேசன் அவர்கள் சில கோயில்கள் அழைத்துப் போனார். அது பற்றியும் எழுதணும். ஆனால் என்னமோ நேரமே கிடைக்கிறதில்லை. நேத்து எழுதி அதை நோட்பேடிலேயாவது போட்டு வச்சிருக்கணும், இதிலேயே சேமிப்போம்னு சேமித்தால் "சேமிப்பா அப்படின்னா?" னு கேட்குது ப்ளாகர். என்னத்தைச் சொல்றது? அப்புறம் நிறையப் பேர் என்னைப் பார்க்கவும் நேரம் கேட்டிருக்காங்க. ஹிஹிஹி, இதிலிருந்தே தெரியுது இல்லையா? நான் தலைவின்னு? (மனசாட்சி: ஆனால் பார்க்கிறவங்க ஏமாந்து தான் போவாங்க, அப்படி ஒண்ணும் பார்க்க ஒரு தலைவி மாதிரி இருக்க மாட்டாங்க, எல்லாம் உங்க பக்கத்து வீட்டு ஆண்டி மாதிரி தான் இருப்பாங்க) இது ஒண்ணு குறுக்கே, குறுக்கே நேரம் காலம் தெரியாமல் வரும். இந்தப் பக்கத்து வீட்டு ஆண்டின்னு சொன்னது கைப்புள்ள தான். அதனாலே பார்க்க வரவங்க உங்க பக்கத்து வீட்டு ஆண்டியை நினைவு வச்சுட்டு வந்துடுங்க. அப்புறம் வந்து ஏமாந்து போனால் (அம்பி என்னை மாடர்ன் கெட்-அப்பில் எதிர்பார்த்து ஏமாந்தாப்பல) நான் பொறுப்பு இல்லை. இந்த மாடர்ன் கெட்-அப் எல்லாம் எனக்கு ஒத்து வராது எந்த விதத்திலேயும், அதான் அந்தப் பக்கமே போகிறது இல்லை.
இப்போ கொஞ்சம் வெளியே போகணும். போயிட்டு அப்புறமா வந்து மிச்சம் எழுதறேன். பாதியிலே விடறதுக்குக் கஷ்டமாத் தான் இருக்கு. ஆனால் வந்திருக்கிறது ஒரு பெரிய ஆள். ஹிஹிஹி, என்னை விடப் பெரிய ஆள் யாருன்னு பார்க்கிறீங்களா? என்னோட மாமியார் வந்திருக்காங்களாம். நாங்க இங்கே இல்லாததால் என்னோட நாத்தனார் வீட்டிலே இருக்காங்க. போய்க் கூட்டிட்டு வரணும். வரேன் அப்புறமா, வர்ட்டா?
இந்தச் சென்னை மாமி அல்லது உமாகோபுவையும் காணோம். ச்யாம் வழக்கம்போல் 4 வரி எழுதிட்டு நூத்துக்கணக்கில் பின்னூட்டம் வாங்கிட்டு இருக்கார். அது எப்படி? பெரிய "சிதம்பர ரகசியம்" மாதிரி இருக்கே? மணிப்ரகாஷ் நான் பின்னூட்டம் போட்டதைக் கூடப் பார்க்காமல் ஏன் வரலைன்னு கேட்டுட்டுப் போறார். அவ்வளவு பிசி. மத்தவங்க சில பேர் எழுதறதே இல்லை, பின்னூட்டத்துக்காக ப்ளாக் வச்சுட்டு இருக்காங்க. விஷயம் நிறைய இருந்தும் என்னாலயும் எழுத முடியலை. 2 மாசமாவே ரொம்பப் பிரச்னைகளுக்கு நடுவில் ஏதோ ஒப்பேத்திட்டிருக்கேன். இப்போக் கூடச் "சிதம்பர ரகசியம்" பத்தித் தான் எழுதணும்னு ஆரம்பிச்சேன். ஆனால் எங்கேயோ போயிடுச்சு. சனிக்கிழமை சிதம்பரம் போயிருந்தேன். அப்போ எங்க நண்பரான தீட்சிதர் அவரோட ஆராய்ச்சி பற்றியும், சிதம்பரம் பற்றியும் புதுத் தகவல்கள் கொடுத்தார். இன்னும் கடலூரில் ஸ்ரீநடேசன் அவர்கள் சில கோயில்கள் அழைத்துப் போனார். அது பற்றியும் எழுதணும். ஆனால் என்னமோ நேரமே கிடைக்கிறதில்லை. நேத்து எழுதி அதை நோட்பேடிலேயாவது போட்டு வச்சிருக்கணும், இதிலேயே சேமிப்போம்னு சேமித்தால் "சேமிப்பா அப்படின்னா?" னு கேட்குது ப்ளாகர். என்னத்தைச் சொல்றது? அப்புறம் நிறையப் பேர் என்னைப் பார்க்கவும் நேரம் கேட்டிருக்காங்க. ஹிஹிஹி, இதிலிருந்தே தெரியுது இல்லையா? நான் தலைவின்னு? (மனசாட்சி: ஆனால் பார்க்கிறவங்க ஏமாந்து தான் போவாங்க, அப்படி ஒண்ணும் பார்க்க ஒரு தலைவி மாதிரி இருக்க மாட்டாங்க, எல்லாம் உங்க பக்கத்து வீட்டு ஆண்டி மாதிரி தான் இருப்பாங்க) இது ஒண்ணு குறுக்கே, குறுக்கே நேரம் காலம் தெரியாமல் வரும். இந்தப் பக்கத்து வீட்டு ஆண்டின்னு சொன்னது கைப்புள்ள தான். அதனாலே பார்க்க வரவங்க உங்க பக்கத்து வீட்டு ஆண்டியை நினைவு வச்சுட்டு வந்துடுங்க. அப்புறம் வந்து ஏமாந்து போனால் (அம்பி என்னை மாடர்ன் கெட்-அப்பில் எதிர்பார்த்து ஏமாந்தாப்பல) நான் பொறுப்பு இல்லை. இந்த மாடர்ன் கெட்-அப் எல்லாம் எனக்கு ஒத்து வராது எந்த விதத்திலேயும், அதான் அந்தப் பக்கமே போகிறது இல்லை.
இப்போ கொஞ்சம் வெளியே போகணும். போயிட்டு அப்புறமா வந்து மிச்சம் எழுதறேன். பாதியிலே விடறதுக்குக் கஷ்டமாத் தான் இருக்கு. ஆனால் வந்திருக்கிறது ஒரு பெரிய ஆள். ஹிஹிஹி, என்னை விடப் பெரிய ஆள் யாருன்னு பார்க்கிறீங்களா? என்னோட மாமியார் வந்திருக்காங்களாம். நாங்க இங்கே இல்லாததால் என்னோட நாத்தனார் வீட்டிலே இருக்காங்க. போய்க் கூட்டிட்டு வரணும். வரேன் அப்புறமா, வர்ட்டா?
Subscribe to:
Posts (Atom)