எச்சரிக்கை

இந்த வலைப்பக்கங்களில் வரும் என்னுடைய பதிவுகளை என் அனுமதி இல்லாமல் யாரும் பயன்படுத்தக் கூடாது. மேற்கோள் காட்டத் தேவை எனில் என் பதிவின் சுட்டியைக் கொடுக்கவேண்டும்.


Not a penny is he going to take with him finally after his lifelong pursuit of money. The Lord's name, Bhagawan nama, is the only currency valid in the other world.

Have a great day.

பரமாசாரியாரின் அருள் வாக்கு

Thursday, April 13, 2017

மறுபடியும் ஒரு திப்பிசச் சமையல்!


மறுபடி ஒரு திப்பிச வேலை. ஞாயிறன்று வந்திருந்த விருந்தாளிகளுக்காக ஆமவடைக்கு அரைத்துத் தட்டி இருந்தேன். வடை மாவு மிஞ்சி விட்டது. திங்கட்கிழமை அன்னிக்கு அதை வெங்காயம் சேர்த்து வடையாகத் தட்டணும்னு நினைச்சுச் செய்யவே முடியலை. தினம் தினம் மாவை எடுத்து வெளியே வைக்கிறதும் திரும்ப உள்ளே வைக்கிறதுமாகச் செய்துட்டு இருந்தேன். கடைசியில் ஒரு வழியா இன்னிக்குக் காலையில் (இங்கே இன்று தான் வியாழன் காலை பத்தே கால் மணி) கொஞ்சம் அரிசியை ஊற வைச்சு அரைச்சு அந்த வடை மாவுடன் சேர்த்துக் கலந்து அடைகளாக வார்த்தேன். ரங்க்ஸுக்கும் கொடுத்துட்டு நானும் சாப்பிட்டேன்.

இதே போல் உளுந்து வடைக்கு அரைத்த மாவு மிஞ்சினால் அதையும் கோதுமை மாவு, கேழ்வரகு மாவு அல்லது ஏதேனும் சிறுதானிய மாவுகள் சேர்த்து ஒரு கரண்டி அரிசி மாவையும் கலந்து தோசைகளாக வார்த்துடலாம்.  மூன்று நாட்களாக மண்டையைக் குடைந்து கொண்டிருந்த தலையாய பிரச்னைக்குத் தீர்வு கண்டாச்சு! :))) ஹிஹிஹிஹிஹி! இந்த மொக்கைக்குக் கூட்டம் அள்ளுமே!

படம் என்னமோ இருட்டில் எடுத்தாப்போல் வந்திருக்கு! :) 

Sunday, April 09, 2017

மறுபடி திரைப்பட விமரிசனமா? ஓடிடறேன்!

இன்னிக்கு திடீரென இணைய இணைப்புப் போய் விட்டது. கைபேசியில் இருக்கு! ரங்க்ஸோட ஐபாடில் வருது! என்னோட மடிக்கணினியில் மட்டும் இல்லை! வாழ்க்கையே வெறுத்துப் போச்சு! அப்புறமா ஒரு வழியாப் பையர் சரி பண்ணிக் கொடுத்தாரோ பிழைச்சேனோ! இரண்டு நாட்கள் முன்னர் தீக்ஷா என்றொரு படம் பார்த்தேன். யு.ஆர். அனந்த மூர்த்தியின் கட ச்ராத்தா கதையைப் படமாக எடுத்திருக்கிறார்கள். National Film Development Corporation தயவில் எடுக்கப்பட்ட படம். படத்தின் ஒவ்வொரு அடியையும் நுணுக்கமாகக் கவனித்துக் கொஞ்சம் கூடக் கால மாற்றம் என்பது அங்கே வராமல் பார்த்துக்கொண்டு நம்மை எல்லாம் 1930க்கு முந்தைய காலத்துக்கே அழைத்துச் சென்று விட்டார்கள்.

கதை சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முந்தைய காலம். அப்போதைய காலத்தை மட்டுமில்லாமல் மனிதர்களைச் சித்திரிப்பதிலும் முழு வெற்றி பெற்றிருக்கின்றனர். அந்தக் காலத்து மாந்தர்களின் நடை, உடை, பாவனைகள் இப்படித் தான் இருந்திருக்கும் என்பதில் நமக்குச் சந்தேகமே வருவதில்லை. கதையில் கதாசிரியர் எப்படி வர்ணித்திருப்பாரோ அப்படியே திரைப்படத்தில் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். முக்கியக் கதாபாத்திரம் வட கர்நாடகத்தைச் சேர்ந்த ஓர் குருவைப் பற்றியது. அங்கே படிக்கும் மாணாக்கர்களையும், அந்த குருவின் விதவை மகளையும் பற்றியது.
diksha film க்கான பட முடிவு

கோகாவாக நடிக்கும் நானா படேகர்! இயல்பாகச் செய்திருக்கிறார்.

வடகர்நாடக கிராமம் ஒன்றில் குருகுலம் நடத்தி வரும் குரு ஒருத்தரின் விதவை மகள் பால்ய விவாகத்தின் மூலம் விதவையானவள். அவள் மனதைக் கெடுக்கிறான் அந்த குருவைப் பார்க்க வரும் ஒரு பிராமண இளைஞன். அவள் தந்தை வெளியூர் சென்றிருக்கும் சந்தர்ப்பத்தில்  எப்படியோ அவனிடம் மனதையும் உடலையும் பறி கொடுத்து கர்ப்பமும் ஆகும் இளம்பெண் பின்னர் தங்கள் கிராமத்தின் சேரிப்பகுதிக்குச் சென்று அங்கே கர்ப்பத்தைக் கலைக்க அந்தக்கால முறைப்படி வைத்தியமும் செய்து கொள்ளும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறாள். அவளைக் கெடுக்கும் ஆணோ அவளை ஏற்க மறுக்கிறான்.  விஷயம் தெரிந்து தந்தையை ஊருக்கு வரவழைக்கின்றனர். அந்தப் பெண்ணை பிரஷ்டம் செய்து அவளுக்கு சிராத்தம் செய்து வைக்கும்படி கூறுகின்றனர் ஊரில் உள்ள மற்ற அந்தணர்கள் எல்லோரும். வேறு வழியில்லாமல் தந்தை அப்படியே செய்து விடுகிறார். அவர்களிடம் வேலை செய்யும் கோகா என்னும் வேற்று ஜாதி இளைஞன்  இதைக் கண்டு மனம் வெறுத்துப் போய் விடுகிறான்.  பெண்ணை அழைத்து வராமல் தான் பெருமதிப்பு வைத்திருக்கும் குருவானவர் இப்படிச் செய்கிறாரே  என்பதில் குருவிடம் மட்டுமில்லாமல் அது நாள் வரை தான் நினைத்துக் கொண்டிருந்த சொர்க்கம், மோக்ஷம் என்பதும் மெய்ஞானம் என்பதுமே பொய் என்று தோன்றி விடுகிறது கோகாவுக்கு. குருவிடமே எல்லாவற்றையும் மறுத்து விடுகிறான்.
diksha film க்கான பட முடிவு
ஆரம்பத்தில் இந்த குருகுலத்திற்குப் படிக்க வரும் ஒரு சிறுவனையும் அவன் தந்தையையும் அந்தப் பையனின் உபநயனத்தையும் காட்டுவதினால் அவர்கள் தான் கதையின் முக்கியப் பாத்திரங்களோ என்று தோன்றினாலும் பின்னால் கதை குருவையும் அவர் மகளையும் சுற்றி வருகிறது. முற்றத்தில் நட்டிருக்கும் துளசியைச் சுற்றி வந்து வழிபடும் பெண்ணை குருவைச் சந்திக்க வரும் இளைஞன் ஜாடையால் கூப்பிடுவதும், பெண் பயப்படுவதும் பின்னர் குரு ஊரில் இல்லாத நேரம் பார்த்து யக்ஷகானம் பார்க்கவரும் பெண்ணை மனதை மாற்றி அழைத்துச் சென்று அவளுடன் உல்லாசமாக இருப்பதும் மிகவும் அழகாகப் படம் ஆக்கப்பட்டிருக்கிறது. சற்றும் விரசமே தட்டவில்லை. படத்தில் பாடல்களோ, ஆடல்களோ (யக்ஷகானத்தைத் தவிர்த்து) எதுவும் இல்லை.  தேர்ந்த இயக்கம். படம் பல விருதுகளைப் பெற்றிருக்கிறது.

துருவங்கள் பதினாறு கதை க்கான பட முடிவு

துருவங்கள் பதினாறு படமும் பார்த்துட்டேன். ரகுமான் நடிக்கவே இல்லை. வாழ்ந்திருக்கிறார். முதலில் அடையாளமே தெரியலை! எங்கோ பார்த்த முகமா இருக்கேனு நினைச்சால் அப்புறமா மாட்டுப்பெண் ரகுமான் என்று அடையாளம் காட்டினாள். படக்கதை புரிந்தாலும் முடிவு எதிர்பார்க்காதது என்றாலும் படத்தின் பிரதியில் ஆடியோ சரியாக இல்லாததால் சரியாக ரசிக்க முடியலை! முடிஞ்சால் இன்னொரு தரம் பார்க்கணும். பார்ப்போம்.

துருவங்கள் பதினாறு கதை க்கான பட முடிவு

மற்றபடி மிக மிக இளைஞர் ஆன கார்த்திக் நரேனுக்கு இது முதல் படம் என்றே நம்பமுடியவில்லை. அருமையாக எடுத்திருக்கிறார் என்று சொன்னால் அது வெறும் பேச்சு!

Wednesday, April 05, 2017

ஶ்ரீராமநவமிக்கு ஓர் மீள் பதிவு! :(

ஶ்ரீராமருக்கு இனிய பிறந்த நாள் வாழ்த்துகள்! :)
ரெண்டு நாளாவே ராமர் கேட்டுட்டு இருந்தார். முந்தாநாளைக்கு விஷு புண்யகாலத்திலும் வெறும் பாயசம் மட்டும் தான்! நேத்திக்குத் தமிழ் வருஷப் பிறப்பிலும் ஒண்ணுமே பண்ணித்தரலைனு சோகமா ஆயிட்டார்! நீங்கல்லாம் கிருஷ்ண ஜயந்தின்னா எல்லாம் நொறுக், முறுக்னு தின்னப் பண்ணித் தள்ளறீங்க! இன்னைக்கு என்னோட பிறந்த நாளைக்கு எல்லாம் மிருதுவாத்தானே பண்ணணும்! அது கூடப் பண்ணலைன்னா எப்படினு கேள்வி மேல் கேள்வி! கண்ணனை இப்போத்தானே எழுதறேன், அதுக்கு முன்னாடியே உங்களைப் பத்தி எழுதியாச்சே! ரெண்டாவதா அவன் இன்னமும் குழந்தை தான்! உங்க மேலே முதல்லே மரியாதை தானே வருதுனு சொன்னேன்! ஏதோ சாக்குனு முகத்தைத் திருப்பினார் ஶ்ரீராமர்!  சரி இன்னிக்குத் தான் ராமருக்குப் பிறந்த நாள் வேறேயே! நேத்திக்கே ஜன்ம நக்ஷத்திரம் வந்தாச்சு! ஆனால் நாமெல்லாம் என்னமோ நவமி திதியிலே தானே கொண்டாடறோம்! ஆகவே இன்னிக்கு ஶ்ரீராமநவமிக்கு ஶ்ரீராமர் மனம் குளிரும்படி எல்லாமும் செய்துடலாம்னு முடிவு.

என்ன பெரிசா? சாதம், பருப்பு, பாயசம், சுண்டல், வடை, பானகம், நீர்மோர்! அம்புடுதேன்! அதுக்கே இங்கே நாக்குத் தள்ளுது! :) போளியெல்லாம் பண்ணலை!  இந்த வெயில் வேறே இந்த வருஷம் பாடாய்ப் படுத்தி எடுக்குது. குளிச்சுட்டு வந்த உடனே மறுபடி குளிச்சாப்போல் வியர்வை வெள்ளம். அடுப்பு எரிஞ்சால் என்ன, எரியாட்டி என்னனு மெத்தனமா சமையலறையில் முழு வேகத்தில் மின் விசிறியைச் சுத்த விட்டுட வேண்டி இருக்கு!  பத்து நிமிஷத்துக்கு ஒரு முறை வியர்வைக்குளியலைக் கழுவி நல்ல நீர் விட்டு முகம், கை,கால்களைக் கழுவிட்டு வர வேண்டி இருக்கு! இத்தனைக்கு நடுவே சமையல், சாப்பாடு. மூணு நாளாக் காலை நோ டிஃபன்! நம்ம ரங்க்ஸுக்கு அதுவே பாதி பலவீனமாயிடுச்சு. பசி தாங்கலை! காஃபி இரண்டு தரம், ஹார்லிக்ஸ் (மருத்துவர் தடை போட்டிருக்கார்) ஒருதரம்னு குடிச்சாலும் தாங்கறதில்லை. ஆகவே பத்து மணிக்குள்ளாகச் சமைக்கணும்.

வீடு சுத்தம் செய்துட்டுக் குளிச்சுட்டு வரவே எட்டரை மணி ஆயிடுது! :) அதுக்கப்புறமா இவை எல்லாம் செய்துட்டுச் சரியாப் பத்து மணிக்கு எல்லாம் முடிச்சுட்டேன். வெள்ளிக்கிழமையா, ராகுகால விளக்கு ஏத்துவேன். அதுக்காகப் பத்து நிமிஷம் காத்திருந்து நிவேதனம் பண்ணினேன். கீழே படங்கள்! ராமர் படத்தின் மேலே வெளிச்சம் பிரதிபலிக்காமல் எடுக்கணும்னு பார்த்தால் முடியலை. மின் விளக்கை அணைத்தால் படம் எடுக்க வெளிச்சம் போதலை. விளக்கைப் போட்டால் அது பிரதிபலிப்பு அதிகமா ஆகி ஶ்ரீராமரின் முகமே தெரியறதில்லை!


மல்லிகைப்பூ நேற்று உதிரியாக வாங்கித் தொடுத்தேன். கால் கிலோ நேத்திக்கு 40 ரூ விலை. :(  கால் கிலோவுக்குப் பூக்காரங்களைப் போல் தொடுத்தால் ஆறு, ஏழு முழம் வரும். நான் தொடுத்தது 5 முழம், கொஞ்சம் கூடவும் வந்தது.





சாதம், பருப்பு, பாயசம், சுண்டல், பானகம், நீர்மோர், வடை, வெற்றிலை பாக்கு, பழம் நிவேதனம்!

கீழே கற்பூரம் காட்டியது தட்டில் எரிந்து கொண்டு இருக்கிறது.  பலகையில் ராகுகால விளக்கு ஏற்றியது எரிகிறது. :)

எல்லோரும் சீக்கிரமா வந்து சுடச் சுட வடை, பாயசம், சுண்டல் எடுத்துண்டு, பானகமும், நீர்மோரும் குடிங்கப்பா!


சில, பல காரணங்களால் இந்த வருடம் ராமநவமிக் கொண்டாட்டம் கொண்டாட முடியாத சூழ்நிலை! :( இது போன வருஷத்துப் பதிவு. மனமெல்லாம் ஶ்ரீரங்கத்திலே நம்ம வீட்டு ராமரிடம்! ராமருக்குத் தெரியும், ஆகவே ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டார்! 

Monday, April 03, 2017

விவசாயிகள் போராட்டம்! ஒரு பார்வை! மத்திய அரசின் வஞ்சனை! :)

தமிழகத்தை வஞ்சித்த மத்திய அரசைப் பற்றி இப்போது பார்ப்போம்!

உதாரணமாகப் பேரிடர் காலங்களில் நிதி வழங்க மத்திய அரசின் ஒதுக்கீடு 47,029 கோடியும் மாநில அரசுகளின்  ஒதுக்கீடு 25% உம் இருக்கும்.  இதில் தமிழ்நாட்டுக்கென மத்திய அரசின் ஒதுக்கீடு3,751 கோடி ஐந்தாண்டுகளுக்கு.  இதில் மாநில அரசின் பங்கீடு 937 கோடி. இதில் இந்த நிதியாண்டில் மத்திய அரசு 679 கோடியும், தமிழக அரசு 169 கோடியும் ஒதுக்கியுள்ளது.  இந்தப் பேரிடர் நிதி பேரிடர்க்காலங்களுக்கு அவசரச் செலவுக்காக மட்டுமே செலவு செய்ய வேண்டியது ஆகும்.  ஆனாலும் தமிழக வறட்சியைப் பேரிடராகக் கருதி மாநில அரசு மத்திய அரசை நிதி உதவி கேட்டது. அதில் 1900 கோடி ரூபாயை மத்திய அரசு கொடுத்திருக்கிறது.  இதை இந்த ஷரத்தில் கேட்கக் கூடாது என்றாலும் மத்திய அரசு நிதியைக் கொடுத்துத் தமிழகத்தை மேலும் வஞ்சித்துள்ளது.

அது போகப் பயிர் இழப்பிற்காகவும் நிதி உதவியை மாநில அரசு கேட்கிறது. இதை இந்த ஷரத்தில் கேட்கக் கூடாது என்பது பாராளுமன்றத்தில் இயற்றப்பட்ட ஒரு ஷரத்துச் சொல்வதாக விஷயம் அறிந்தவர்கள் சொல்கின்றனர்.  கிட்டத்தட்ட 50 பேருக்கும் மேல் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களைக் கொண்ட ஆளும் கட்சி இது தெரிந்தும் மத்திய அரசைக் குறை சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது.  இதே போலப் பயிர்க்காப்பீடுத் திட்டத்தை விவசாயிகள் மத்தியில் கொண்டு செல்லாமலே மாநில அரசு மத்திய அரசைக் குற்றம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது. லட்சக்கணக்கான விவசாயிகள் இருக்கையில் வெறும் 13,000 நபர்கள் மட்டுமே இந்தப் பயிர்க்காப்பீட்டுத் திட்டத்தினால் பலன் அடைந்துள்ளனர்.

பயிர்க்காப்பீட்டுத் திட்டத்திற்கு அளிக்க வேண்டிய நிதி உதவியை மத்திய அரசு கொடுத்து விட்டது. ஆனாலும் பயிர் இழப்புக்காக நிதியைக் கேட்டுப் போராடுவதாக மாநில அரசு கூறிக் கொண்டிருக்கிறது.  நிச்சயமாக இந்த நிதி உதவி மாநில அரசுக்குக் கிடைக்காது என்பது மாநிலத்தை ஆள்பவர்களுக்குப் புரியாமல் இருக்காது. என்றாலும் மத்திய அரசின் மேல் பழியைச் சுமத்துவது எளிது என்பதால் இப்படிச் செய்கிறது மாநில அரசு.

முதலில் இந்தப் பயிர்க்காப்பீடுத் திட்டம் எப்படிச் செயல்படும் என்று பார்க்கலாம்.  ஒரு விவசாயி ஒரு போகத்தில் எவ்வளவு செலவு செய்து பயிர் செய்கிறாரோ அந்தத் தொகையில் 5% பிரிமியம் கட்ட வேண்டும்.  அதிலும் 3..5% மத்திய, மாநில அரசு கட்டிவிடும். மீதம் இருக்கும் 1.5% விவசாயி கட்டினால் போதும்.  இடையில் பயிருக்கு ஏதேனும் நஷ்டம் ஏற்பட்டாலோ அல்லது விளைச்சல் இல்லை என்றாலோ அந்த விவசாயிக்குப் போட்ட பணமும் விளைச்சல் இருந்தால் எவ்வளவு லாபம் வருமோ அதுவும் சேர்ந்து கிடைத்துவிடும்.  இது தான் மத்திய அரசின் முக்கியமான சூழ்ச்சி ஆகும்!  இந்தச் சூழ்ச்சித் திட்டத்தில் தான் விவசாயிகளைச் சேர்த்தால் அவங்களுக்கு லாபம் கிட்டி விடுமோ என்று மாநில அரசு இந்தத் திட்டத்தை விவசாயிகளிடம் கொண்டு சேர்க்கவே இல்லை.

சொட்டு நீர்ப்பாசன வசதிக்காக 20 லட்சம் ஹெக்டேர் நிலத்தில் விவசாயம் செய்ய ஐந்தாண்டுக்கு 50,000 கோடி ரூபாய் நிதி ஒதுக்கி விவசாயிகள் வயிற்றில் அடித்திருக்கிறது மத்திய அரசு! இது மட்டுமா? நாபார்டு வங்கி மூலம் வட்டியில்லாக் கடன்கள் வழங்க ஏற்பாடு செய்தும் விவசாய வளர்ச்சி நிதியை 36,000 கோடியாக உயர்த்தியும்,  மண்ணின் தன்மைக்கேற்ப விவசாயம் செய்ய வசதியாக மண் பரிசோதனைத் திட்டத்தை ஏற்படுத்தியும், விவசாயச் சந்தைகளை ஒருங்கிணைத்தும், இ-சந்தை மூலம் விவசாயப் பொருட்களை விற்பனை செய்யவும் ஏற்பாடுகள் செய்து கொடுத்து விவசாயத்தை அடியோடு ஒழிக்கப் பார்க்கிறது மத்திய அரசு!

வறட்சி பாதித்த மாநிலங்களுக்கு நிவாரணம், கடன் வசூலிப்பைத் தாற்காலிகமாக நிறுத்தி வைத்தல் போன்றவற்றில் எல்லாம் மற்ற மாநில அரசுகள் சேர்ந்து கொண்டு அவர்கள் மாநில விவசாயிகளுக்கு துரோகம் செய்திருக்கின்றன. நல்லவேளையாக நம் மாநில அரசு இந்த மோசமானப் பச்சைத் துரோகிகளின் பட்டியலில் சேராமல் கொடுத்த நிதியையும் பயன்படுத்தாமல், விவசாயிகளுக்கும் இந்த விஷயங்கள் போய்ச் சேராமல் கவனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

நூறு நாள் வேலைத் திட்டத்தை 150 நாட்களாக உயர்த்தியும் அதற்கான சம்பளத்தை உயர்த்தியும் ஜவஹர் ரோஜ்கர் யோஜனா மூலம் மத்திய அரசு கிராம மக்களை வஞ்சித்து வருகிறது. இதையும் தாங்கள் என்னமோ தங்கள் கையிலிருந்து கொடுக்கிறாப்போல் இது மத்திய அரசின் நிதி உதவி என்பதே வெளியே தெரியாமல் பார்த்துக் கொள்கிறது மாநில அரசு. இதே போல் தான் 108 ஆம்புலன்ஸ் திட்டமும். இது ஒரு மத்திய அரசின் திட்டம். எல்லா மாநிலங்களிலும் மத்திய அரசின் திட்டம் என்ற பெயரிலேயே ஆம்புலன்ஸுகள் ஓடுகையில் இங்கே மட்டும் அப்படி இல்லை. மத்திய அரசின் பெயரே வெளியே தெரியாமல் கவனமாக இருக்கிறது மாநில அரசு.

அதோடு இல்லாமல் இத்தனை வருடங்களாக நம் மாநிலத்தில் தண்ணீர் வெள்ளமாக ஓடி நல்ல விவசாயம் செய்து லட்சக்கணக்கான ஏக்கரில் அறுவடைகள் நடந்து முடிந்திருக்கின்றன. குடிநீர்ப் பஞ்சம் என்பதே இல்லை. இப்போது தான் மோதி அரசு வந்ததும் எல்லாப் பிரச்னைகளும் தலை தூக்கி இருக்கின்றன. அதுவும் மோதியின் நயவஞ்சகமான சூழ்ச்சித் திறம் மிக்க போக்கினால்! தமிழகத்தை வஞ்சிப்பதால்!  இங்கே வருடா வருடம் ஏரிகள், குளங்கள், ஆறுகள் சுத்தம் செய்யப்பட்டு வருகின்றன. மோதி அரசு வந்ததும் அவை எல்லாம் நிதி உதவி இல்லாமல் நின்று விட்டன.

மாநில அரசு தான் என்ன செய்யும்?  ஆந்திரா அரசு முட்டாள்தனமாக நதிநீர் இணைப்புக்கான திட்டம் அறிவிக்கப்பட்டதுமே அதில் சேர்ந்து இரண்டே வருடங்களில் பணிகளை முடித்து விட்டது. தமிழக அரசு அப்படி எல்லாம் இருக்க முடியுமா என்ன? எத்தனை இலவசங்கள் கொடுக்க வேண்டி இருக்கின்றன? அதற்கெல்லாம் நிதி ஒதுக்காமல் இம்மாதிரி முட்டாள்தனமான திட்டங்களுக்கு நிதியை ஒதுக்கிவிட்டு என்ன செய்யறதாம்? இவை எல்லாம் நீண்ட காலத் திட்டங்கள் ஆச்சே! அப்புறம் விவசாயிகள் புலம்பறதுக்கு விஷயமே இருக்காது! விவசாயிகள் எப்போதும் புலம்பணும். அரசு இலவச நிதி கொடுத்துக் கொண்டே இருக்கணும்! அதான் முக்கியம்! நீண்டகாலத் திட்டங்கள் போட்டு நிரந்தரத் தீர்வெல்லாம் தேவையே இல்லாத விஷயம்!   விலையில்லா ஆடுமாடுகள், லேப்டாப், மிக்சி, கிரைண்டர் போன்றவை கொடுக்க நிதிக்கு எங்கே போவது?  நதி நீர் இணைப்புக்குப் போய் இப்போது முக்கியத்துவம் கொடுக்க முடியுமா?  அல்லது ஸ்மார்ட் சிடிகளுக்கோ, எய்ம்ஸ் மருத்துவமனைக்கு இடம் ஒதுக்குவது குறித்தோ முடிவு செய்ய நேரம் தான் இருக்கா? அதெல்லாம் வெட்கம் கெட்ட மற்ற மாநிலங்கள் மத்திய அரசோடு இணைந்து செய்ய வேண்டிய வேலைகள். நாம் யார்? தமிழர்கள்! தனித்தன்மை வாய்ந்தவர்கள்!

இதை வெளியிடலாமா வேண்டாமா என யோசனை! ஆனால் தில்லியில் விவசாயிகள் கஷ்டப்படுவதாகவும் மத்திய அரசு அவர்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதில்லை என்று சொல்லுவதாலும் இதைச் சொல்லும்படி ஆகி விட்டது.  விவசாயிகள் கேட்பது நதிநீர் இணைப்போ, அல்லது சொட்டு நீர்ப்பாசன நிதியோ அல்லது நீர் மேலாண்மைத் திட்டங்களோ அல்ல. அவை எல்லாம் நீண்ட காலத் திட்டங்கள்! அவங்க கேட்பது உடனடி வறட்சி நிவாரண நிதி! கடன் தள்ளுபடி!  பணம் கொடுத்தால் போதும்! அவங்க துன்பம் தீரும்! அவ்வளவே. மறுபடி அடுத்த வருஷம் பார்த்துக்கொண்டால் போச்சு!  இதற்கும் தமிழ்நாடு தழுவிய போராட்டம் செய்வாங்க! :(  இப்போ உ.பி. கேட்டதுக்குக் கூடத் தான் மத்திய அரசு ஒத்துக்கொள்ளவில்லை.

நீர் மேலாண்மைக்காகவும் போராடுவதாக இன்றைய தொலைக்காட்சிச் செய்தி கூறுகிறது. ஆனால் நீர் மேலாண்மைக்காக ஏற்கெனவே திட்டங்கள் போடப்பட்டு நிதியும் ஒதுக்கிய பிறகு அதை மேலெடுத்துச் செல்வது யார் பொறுப்பு? அதுக்கும் மத்திய அரசு தான் வரணுமா என்ன? அப்போ மத்திய அரசின் ஆட்சியே இங்கே நடத்தச் சொல்லலாமே!  கீழ்க்கண்ட சுட்டியில் விபரங்கள் கிடைக்கும். படிக்கலாம்.


தேசிய நீர் மேலாண்மைத் திட்டம்

Saturday, April 01, 2017

தமிழா! தமிழா!

தமிழ் மணம் நட்சத்திரமா இருந்துட்டுத் தமிழ் சேவை கொஞ்சமாவது செய்ய வேண்டாமா? நான் சொல்லப் போகும் விஷயம் தமிழ் சேவை இல்லைனு எல்லாரும் சொல்லப் போறாங்க. நல்லாத் தெரியும். சொல்லப் போவது வேற்று மொழியையும் கற்பது பற்றியே. இங்கே பலருக்கும் பள்ளியில் தமிழ் ஒரு மொழியாக மட்டுமே இருப்பதாகவும், அனைத்துப் பாடங்களையும் தமிழிலேயே கற்றுக் கொடுப்பதில்லை என்றும், அனைத்துப் பாடங்களையும் தாய்மொழியிலேயே கற்றால்தான் நல்லது என்றும் சொல்கின்றனர். எனக்குப் பள்ளி நாட்களில் ஐந்தாம் வகுப்பு வரையிலும் தமிழ் மொழிக் கல்வி தான். ஆறாம் வகுப்பில் இருந்தே ஆங்கிலமும், ஹிந்தியும் ஆரம்பம். ஒன்பதாம் வகுப்பில் இருந்தே கணக்குப் பாடங்கள் ஆங்கிலத்தில் அறிமுகம். அப்போவும் அறிவியல் என்னப்படும் சயின்ஸ் பாடம் தமிழில் தான் படிச்சேன். ஆனாலும் தமிழ் மொழி தவிர மற்ற மொழிகளையும் கூடவே கற்பதில் தவறில்லை. அதனால் இன்னும் விசாலமான அறிவே ஏற்படும் என்பதற்காக எழுதி இருக்கின்றேன்.


இப்போதைய அரசும் சரி, தமிழ்நாட்டு அரசுகளும் சரி சமச்சீர் கல்வி, சமச்சீர் கல்வி என்றே பேசுகின்றன. இப்போது கல்விக்கான மத்திய அமைச்சர் பல புதிய பாடத்திட்டங்களை அறிமுகம் செய்யப் போவதாயும், மாணவர்களுக்குப் படிப்பின் சுமையையும், தேர்வுகளின் சுமையையும் குறைக்கப் போவதாகவும், அதற்காகப் பத்தாம் வகுப்புப் பொதுத்தேர்வை ரத்து செய்யப் போவதாகவும் தெரிவிச்சிருக்கார். இது எந்த அளவிற்கு மாணவர்களுக்குப் பயனாக இருக்கும் என்பதே கேள்விக்குறி. இதனால் பயனடையப் போவது நகரங்களில் உயர்கல்விக் கூடங்களில் படிக்கும் மாணவர்களாய் மட்டுமே இருக்கலாம். கிராமங்களில் உள்ள பள்ளிகளில் படிக்கும் மாணாக்கர்களுக்கு இது பயனாகுமா புரியவில்லை. ஏற்கெனவே பொது அறிவு, மற்றும் ஆங்கில அறிவு போன்றவற்றிலும், கணக்கு, சயின்ஸ் பாடங்களைத் தமிழில் படித்துவிட்டுக் கல்லூரிக்கு வருவதாலும் அந்த மாணாக்கர்களால் மற்ற மாணாக்கர்களோடு போட்டி போடமுடியவில்லை. தாழ்வு மனப்பான்மைக்கு ஆளாகின்றனர். மேலும் சமச்சீர் கல்வி என்றால் என்ன என்பதே இன்னும் விவாதத்தில் இருக்கு.

ஆகவே கிராமங்களின் மாணவ, மாணவிகள் பயனடையும் வகையில் ஒரு கல்வித் திட்டத்தைக் கொண்டுவரவேண்டும். ஏற்கெனவே மத்திய அரசு இதற்காக எடுக்கும் முயற்சிகளுக்கு மாநில அரசுகள் சில எதிர்க்கின்றன என்பதையும் தினசரிகள் சுட்டிக் காட்டுகின்றன. ஆனால் இந்தியா முழுமைக்கும் ஒரே கல்வித் திட்டம் தேவை! அதற்கு மத்திய அரசின் NCERT பாடத் திட்டம் பெருமளவில் உதவும். மாணவர்கள் சுயமாகச் சிந்தித்துப் பாடங்களைக் கற்க இந்தப் பாடத்திட்டம் பெருமளவும் உதவுகின்றது என்பதை நான் கண்கூடாய்ப் பார்த்திருக்கிறேன். மேலும் கிராமங்களில் அரசுப்பள்ளிகள் என்னதான் பாடங்களைக் கற்பித்து வந்தாலும் முறையான பரிசோதனைச் சாலைகளோ, கணினி வழிப்பாடங்களோ கற்பிக்க இன்னும் முடியாமல் தான் இருக்கிறது. அரசால் இதில் தன்னிறைவு காணமுடியவில்லை.

ஆனால் மத்திய அரசின் வீச்சு அதிகம், பெரியது. ஆகவே கிராமங்களில் வாழும் குப்பனுக்கும், சுப்பனுக்கும் அறிவியல் பாடங்களைக் கற்க முறையான பரிசோதனைச் சாலைகளோ, கணினி கற்க தனியாகக் கணினியோ வேண்டுமென்றால் அதற்கு ஒரே வழி NCERT பாடத் திட்டம் உள்ள நவோதயா பள்ளிகளைத் திறக்க மாநில அரசுகள் மத்திய அரசுக்கு அனுமதி கொடுக்கவேண்டும். தமிழ் வளராது, தமிழ் மொழி அழிந்துவிடும் என்றெல்லாம் மொழி உணர்வைச் சொல்லிக் கொண்டு இதைத் தடுத்தால் வருங்கால சமுதாயத்திற்குப் பெரும் பாதகம் செய்தவர்கள் ஆவோம். நம் தாய் மொழி அல்லாத வேறு மொழியைக் கற்றதினால் நமக்கு இன்னும் மொழி அறிவே அதிகம் ஆகும். தாய் மொழியின்மீது பற்றுக் குறையாது. என் சிநேகிதியின் அம்மா நல்லவர் என்று நான் சொல்லிவிட்டால் என் அம்மா கெட்டவங்கனு அர்த்தம் எடுத்துக்க முடியாதல்லவா? மொழியும் ஒரு தாய் தான். அவரவருக்கு அவரவர் தாய் மொழி தாயே ஆவாள்.


கொத்தனார் (ஹிஹிஹி, நம்ம இலவசம் தான்) சில மாதங்கள் முன்பு போட்ட பதிவில் இருந்து சில கருத்துகள் கீழே கொடுத்துள்ளேன். இன்று அனைவருமே சமச்சீர் கல்வியைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டுள்ளார்கள். சமச்சீர் கல்வி என்பது அனைவருக்கும் சென்று அடையவேண்டும் எனச் சொல்லுவதில் யாருக்கும் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால் அதற்காக அடிப்படையான விஷயங்களில் கவனம் செலுத்த வேண்டியது அரசாங்கம் அல்லவோ? இப்போதைய அரசியல் சூழ்நிலையில் மத்திய அரசும், மாநில அரசும் இணக்கமாய் இருக்கின்றது. இப்போதே நமக்கு வேண்டியதை நாம் கேட்டுப் பெறவேண்டும் அல்லவா? நம் தமிழ்நாட்டில் பாடத்திட்டங்கள், மெட்ரிக் முறை, மாநில அரசுக் கல்வி முறை, மத்திய அரசுக் கல்வி முறை இது தவிர பெரிய பணக்கார வீட்டுப் பிள்ளைகள் படிக்கும் உயர்தரப் பள்ளிகள் ஆன கான்வெண்டுகளின் கல்வி முறை எனக் கல்வித்திட்டங்களும், தேர்வு முறைகளும் முற்றிலும் மாறுபடுகின்றது.

இவை அனைத்தும் ஒரே கல்வி முறையைப் பின்பற்றினாலே சமச்சீர் கல்வி என்று சொல்லலாம் என்பது என் தனிப்பட்ட கருத்து. என்னுடைய அனுபவத்தைப் பொறுத்த வரையில் மத்திய அரசுப் பாடத்திட்டம் குழந்தைகள் கல்வி கற்க மிகவும் ஏதுவாய் இருக்கின்றது. அவற்றில் மனப்பாடம் செய்யும் வேலை இல்லாமல் பாடங்களை நன்கு புரிந்து கொண்டு தானாகவே அவற்றில் ஈடுபாட்டுடன் விரும்பிப் படிக்கும் வண்ணமும், தானாக எழுதும் வண்ணமும் இருக்கின்றது. மனப்பாடம் செய்து அதைப் பரிட்சைத் தாளில் கக்கிவிட்டுப் போகும் முறை இல்லை. பாடங்கள் நன்கு மனதில் பதியும் வண்ணம் சொல்லிக் கொடுக்கப் படுகின்றது. சிறந்த கல்வி முறை எனப் பலராலும் பாராட்டப் பட்டிருக்கின்றது. மேலும் வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களில் படிக்க உலகத் தரத்தில் போட்டியிட்டு வெல்லும் திறமையையும் அளிக்கின்றது.

அத்தகையதொரு கல்வியைத் தரக் கூடியவையாக அனைத்துப் பள்ளிகளையும் மாற்ற முடியாவிட்டாலும், குறைந்த பக்ஷமாக கிராமத்துப் பிள்ளைகள் படிக்கவாவது இத்தகையதொரு கல்வித் திட்டத்தை முன் வைக்கலாம். அதற்கு ஒரே வழி நவோதயா பள்ளிகளைத் தமிழ்நாட்டில் அனுமதிப்பதே. அங்கே ஹிந்தி சொல்லிக் கொடுக்கின்றனர் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக மொழிப்பற்று என்ற பெயரில் தமிழகத்தை மாற்றி மாற்றி ஆளும் அரசுகள் அனுமதிப்பதில்லை. ஆனால் இதன் மூலம் கிராமத்துப் பிள்ளைகளுக்கு எத்தகையதொரு அரிய சந்தர்ப்பம் இழக்க நேரிடுகின்றதை என்பதை வெகு சுலபமாய் அரசியல்வாதிகள் மறந்துவிடுகின்றனர். நவோதயா பள்ளிகளைக் கிராமங்களில் அனுமதிப்பதன் மூலம், உயர்தரக் கல்வி மட்டுமில்லாமல், சர்வதேச அளவில் கூட கிராமத்து மாணாக்கர்கள் போட்டியிடத் தகுதி பெறுவார்கள். பரிசோதனைக் கூடங்களில் அவர்களே சோதனைகளைச் செய்து பார்க்க வசதிகள் கிட்டும்.

ஆங்கில அறிவு மேம்படும். விஞ்ஞானப் பாடங்களும் கணினி பற்றிய பாடங்களும் முறையாகக் கற்றுத் தரப் படும். மேலும் மத்திய அரசின் வீச்சு மாநில அரசை விட அதிகம் என்பதால் இதற்காகச் செலவு செய்வதும் மத்திய அரசுக்கு எளிது. ஆனால் அரசியல்வாதிகளும், தமிழார்வலர்களும் சொல்லுவது ஹிந்தி இருக்கக் கூடாது என்பது. இப்போது மத்திய அமைச்சர்களாய் இருக்கும் தமிழ்நாட்டு மந்திரிகள் பலரும் ஹிந்தியில் தெளிவாகவும், இலக்கண சுத்தமாயும் பேசும் தகுதி படைத்தவர்கள். அதனால் தமிழர்கள் இல்லை என ஆகிவிடுமா? குறைந்த் பக்ஷமாய் எட்டாம் வகுப்பு வரையிலுமாவது ஹிந்தியை அனுமதித்துவிட்டுப் பின்னர் விருப்பம் இருப்பவர்கள் தொடரலாம் எனக் கொண்டு வரலாம். தமிழ் மொழி கற்பது கட்டாயம் என்றும் சொல்லலாம். மூன்று மொழிகள் கற்கவேண்டுமே எனச் சொல்லுபவர்களுக்கு என்னோட மறுமொழி என்னவெனில் சிறு குழந்தைகளுக்கு மொழி சுலபமாய் வந்துவிடும். வேற்று மொழியான ஆங்கிலத்தை எல்கேஜியில் இருந்து கற்கவில்லையா?

வேண்டுமானால் மூன்றாம் வகுப்பு வரையிலும் தமிழும், ஆங்கிலமும் தான் என்று வைத்துவிட்டுப் பின்னர் நாலாம் வகுப்பில் இருந்து ஹிந்தியைக் கொண்டு வரலாம். இதன் மூலம் ஆசிரியப் படிப்புப் படித்துவிட்டு வேலை இல்லாமல் இருக்கும் பலருக்கும் வேலை வாய்ப்பும் கிடைக்கும். சம்பளம் மத்திய அரசே கொடுப்பதால், நமக்கும் சுமை ஏறாது. ஹிந்தியை மட்டும் எட்டாம் வகுப்பு வரை கற்றுக் கொடுத்துவிட்டு நிறுத்தலாம். இதன் மூலம் வெளி மாநிலங்கள் சென்று சம்பாதிக்க விரும்பும் மாணாக்கர்கள், அல்லது படிக்க விரும்பும் மாணாக்கர்கள் பயன் அடைவார்கள். அரசியல் நோக்கத்திற்காக ஹிந்தி கற்கும்போது வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக ஹிந்தி கற்கலாமே? மற்ற மாநிலங்கள் இதன் மூலம் வெகுவாகப் பயனடைகின்றன. அவர்களின் இலக்கியமும் நமக்கு வருகின்றது. நம் இலக்கியமும், படைப்புகளும் அவர்களையும் சென்றடையவேண்டுமெனில் மொழிப் பரிமாற்றம் அவசியம். தமிழே இல்லாமல் படிப்பதை நிச்சயமாய் ஆமோதிக்க முடியாது.

குஜராத்திற்குச் சென்றால் தமிழரோ, தெலுங்கரோ, மலையாளியோ குஜராத்தியில் தான் படிக்கணும், படிக்க முடியும். எந்த விதமான ஆரவார சப்தமும் இல்லாமல் அங்கே நூறு வருஷங்களுக்கும் மேலாக குஜராத்தி மீடியத்தில் தான் கற்பிக்கப் படுகின்றது. கூடவே ஹிந்தி கற்றுக் கொள்பவர்களுக்கு வாய்ப்பு மறுக்கப் படவில்லை. தக்ஷிண் பாரத் ஹிந்தி ப்ரசார சபாவின் தனிப்பட்ட தேர்வுகள் தவிர, பள்ளியிலும் ஹிந்தி ஒரு பாடமாக இருக்கின்றது. அரசுப் பள்ளிகள் தவிர மற்றப் பள்ளிகளில் மூன்றாவது மொழியாக ஹிந்தியும் இருக்கின்றது. நவோதயா பள்ளிகளில் முழுக்க முழுக்க ஹிந்தி, ஆங்கிலம் தான். மாநில மொழி கற்கவென்று உள்ளூர் மக்களில் மாநில மொழியில் தேர்ச்சி பெற்றவர்களைக் கொண்டு நவோதயா பள்ளிகளில் கற்பிக்கப் படுகின்றது. இந்த மாநில மொழி கற்பிக்கும் ஆசிரியர்களுக்குத் தொகுப்பூதியம் வழங்கப் படுகின்றது. ஆங்கிலம் கற்கவும், ஆங்கிலத்தில் பேசவும் தனி வகுப்புகள் எடுக்கப் படுகின்றன. அங்கே இதன் மூலம் பெருமளவில் வீட்டில் இருந்தே சம்பாதிக்கவும் முடியும். கல்வியை வியாபாரம் ஆக்காமல் அதே சமயம் கல்வியைக் கற்றுக் கொடுத்துச் சம்பாதிக்கவும் முடியும் என்று காட்டுகின்றனர். ஆகவே உள்ளூர் மாணவர்கள் வெளிமாநிலத்தவர்கள் வந்தாலும் ஹிந்தியிலோ, ஆங்கிலத்திலோ, அல்லது உள்ளூர் மக்களுடன் தங்கள் தாய்மொழியிலே உரையாடவும், வெளிமாநிலத்திற்கு வேலை வாய்ப்புக்கெனச் செல்லவும் வசதியாய் இருக்கின்றது. நவோதயா பள்ளிகள் சிறப்பாக நடத்தப் படுகின்றன. மத்திய அரசின் நேரடிக் கட்டுப் பாட்டில் இருப்பதால் சிறு சிறு குறைகளும் நிவர்த்தி செய்யப் படுகின்றன.

Objectives of Scheme

*

to provide good quality modern education to the talented children predominently from the rural areas, without regard to their family's socio-economic condition.
*

to ensure that all students of Jawahar Navodaya Vidyalayas attain a reasonable level of competence in three languages as envisaged in the Three Language Formula.
*

to serve, in each district, as focal points for improvements in quality of school education in general through sharing of experiences and facilities.

மேலே கொடுத்திருப்பது நவோதயா பள்ளிகள் நாடு முழுதும் திறந்திருப்பதன் நோக்கம். கிராமங்களில் இத்தகைய பள்ளிகளைக் கொண்டு வந்தால், அதன் மூலம் மருத்துவப் படிப்புக்கான பொதுத் தேர்வு, பொறியியல் துறை, மற்றும் சில மேலாண்மைப் பட்டப் படிப்புக்கான பொதுத் தேர்வு போன்றவற்றில் கிராமத்துப் பள்ளி மாணாக்கர்களும் அதிக அளவில் தேர்ச்சி பெற வாய்ப்பு ஏற்படுத்தித் தரும். இந்த என் சி இ ஆர் டி பாடத் திட்டத்தின் முக்கிய நோக்கமே மாணாக்கர்கள் பாடங்களைத் தாங்களாகவே புரிந்து கொண்டு தன்னிறைவு பெறுவதே.

இப்போ கீழே முனைவர் குழந்தைசாமி அவர்களின் கேள்வி பதிலில் தமிழ்மொழி கற்பது பற்றிய இரு கேள்வி-பதில்கள்:-
முனைவர் வா செ குழந்தைசாமிஅவர்களுடனான நேர்காணல் அந்த நேர்காணலில் இருந்து இரு கேள்வி பதில்கள்!
கேள்வி: தற்போது தமிழ்நாட்டில் தமிழ் படிக்காமலேயே ஒருவர் பட்டப்படிப்பு முடித்துவிடலாம் என்ற நிலை நிலவுகிறது. இது சரியானதுதானா?

பதில்: நான் மிகுந்த தமிழ்ப் பற்று உள்ளவன் என்பதை ஒப்புக் கொள்வீர்கள். இருந்த போதிலும் தமிழ்நாட்டில் தமிழ் படிக்காமலேயே பள்ளி, கல்லூரிப் படிப்புகளை முடிக்க முடியும் என்பதை ஒரு பிரச்சனையாகவே கருதவில்லை.பள்ளியில் தமிழைப் படிக்காமல் பிற மொழிகளைப் படித்துத் தேர்ச்சி அடைபவர்கள் எத்தனை பேர்? ஏறத்தாழ இரண்டு சதவிகிதம் மட்டுமே. எடுத்துக்காட்டாக, 1995ல் பள்ளி இறுதியாண்டுத் தேர்வு (SSLC) முடித்தவர்கள் 588,059. இவர்களில் தமிழை முதன்மை மொழியாகக் கொண்டு படித்து முடித்தவர்கள் 576,000. மற்ற மொழிகளைக் கற்றுத் தேர்ந்தவர்கள் 12,059. எந்த ஆண்டும் சதவிகித அடிப்படையில் இது இரண்டைத் தாண்டாது. இந்த சிலர் தமிழ்ப் படிக்காததால் மொழிக்கு என்ன பெரிய தீங்கு நேரிட்டுவிடும்? இதுவே சற்று அதிகம் என்றால் நாம் அதைக் குறித்து சிந்திக்க வேண்டியது அவசியம்தான். பெரும்பாலும் தெலுங்கு, மலையாளம், கன்னடம், இதர மொழிகளைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட குடும்பங்களைச் சேர்ந்த மிகச் சில குழந்தைகள் பள்ளிகளில் தமது தாய்மொழியைப் பயில்கிறார்கள். உருது கற்கும் இஸ்லாமியர் தவிர எல்லையோர மாவட்டங்களைச் சேர்ந்த சிலரே தத்தம் தாய்மொழிகளைப் பயில்கிறார்கள். படித்துவிட்டுப் போகட்டும். உண்மையான ஆபத்து வேறுபல இடங்களில், வேறு பல வடிவங்களில் வந்து கொண்டு இருக்கிறது. அதைக் குறித்து ஏனோ யாரும் சிந்திப்பதில்லை.

(கீதா)இதுக்கு என்னோட கருத்து: எங்கோ ஒரு சிலர் தமிழ் படிக்காததால் தீங்கு நேரிடாது எனக் கூறுகின்றார் முனைவர். தமிழ் படிக்காததால் எவ்வாறு தீங்கு நேரிடாதோ அவ்வாறே தமிழ்நாட்டுக் கிராமங்களின் விருப்பப் படும் மாணாக்கர்களும் தமிழ் தவிர மற்றொரு மொழி கற்பதும் தவறாகாது. தீங்கும் நேராது. சொல்லப் போனால் மனமும் விசாலம் அடையும். குறுகிய மனப்பான்மை ஏற்படாது. மொழிப்பற்று என்ற பெயரில் மற்ற மொழிகளையும் வேற்று மொழி பேசுவோரையும் அலட்சியம் செய்யும் எண்ணமும், மொழி வெறி ஏற்படாமலும் இருக்கும். தேசீய உணர்வு மேலோங்குவதோடு, சகிப்புத் தன்மையும் அதிகரிக்கும். இன்றைய தேவை அதீத சகிப்புத் தன்மையே.

மேலும் நம் தமிழ்நாட்டுக்கும், தமிழ் மொழிக்கும் உள்ள முக்கியச் சிறப்பு என்னவெனில் மற்ற நாடுகளிலிருந்து இங்கே வந்தவர்கள் யாரானாலும் அவர்களைத் தங்கள் நாகரீகம், பழக்கவழக்கங்களிலிருந்தும், மொழியிலிருந்து சற்றும் மாற்றாமல், எவ்வாறு குளிர்சாதனப் பெட்டி பல்வேறு விதமான பொருட்களையும் கெடாமல் பாதுகாக்கின்றதோ அவ்வாறே, தெலுங்கர், மராட்டியர், கன்னடர், செளராஷ்டிரர் என அனைவரையும் அவர்களின் சொந்த மொழியையும், வழக்கங்களையும், கலாசாரத்தையும் விடாமல் பாதுகாத்துக் கொடுத்து வந்திருக்கின்றது. இதற்கு தியாகராஜ ஸ்வாமிகளின் தெலுங்குக் கிருதிகளும், நடனகோபால நாயகி ஸ்வாமிகளின் செளராஷ்டிரக் கீர்த்தனைகளையும் உதாரணமாகச் சொல்லலாம். இப்படிப் பட்ட ஒரு மொழியானது மற்ற மொழிகளை இயல்பாகவே அரவணைத்துச் செல்லும்போது தமிழன் மற்ற மொழிகளைக் கற்பதில் என்ன தவறு ஏற்படமுடியும்?

கேள்வி: தென்றல் வாசகர்களுக்கும், உலகளாவிய தமிழர்களுக்கும் நீங்கள் சொல்ல விரும்பும் செய்தி என்ன?

பதில்: பொதுவாக, இந்தியாவிலுள்ள பள்ளிகளுக்கு உதவுவதற்காக அமெரிக்காவில் உள்ளவர்கள் நிதி திரட்டி கணிப்பொறிகள் இதர தளவாடங்களை வாங்கி அனுப்பிவது போன்ற பணிகளில் ஈடுபடுகின்றனர். இது நல்ல பணிதான். இருந்தாலும் ஒன்று சொல்வேன். இந்தியா ஒரு மாபெரும் நாடு. இதன் பிரச்சனைகளை உங்களால் தீர்த்து வைக்க முடியாது. அதற்குப் பதிலாக வசதிமிக்க நாடுகளில் வாழும் தமிழர்கள், மொரிஷியஸ், பிஜி, ரீயூனியன், தென் ஆப்பிரிக்கா போன்ற நாடுகளில் வாழும் தமிழர்கள் தம் அடையாளத்தை இழக்காமல் இருக்க என்ன செய்ய வேண்டுமோ அவற்றைப் பற்றி எண்ணி ஏற்றது செய்ய உதவுவதே சாலச் சிறந்தது. (எனத் தொடங்கி ஒரு நீண்ட பதிலை தந்துள்ளார்)இந்த இரண்டு கருத்துக்களை எடுத்துக் கொண்டோமானால் ஒன்றில் உடன்படுகிறேன், மற்றொன்றில் வேறுபடுகிறேன். முதலாவது கருத்தின் சாரத்தை நான் அப்படியே ஒப்புக் கொள்கிறேன். சொல்லி இருக்கும் காரணங்களிலும் முறையிலும் சற்றே வேறுபடுகிறேன்

(கீதா)என்னோட கருத்து:- ஏன் தீர்க்க முடியாது??? புரியவில்லை. வெளிநாட்டு வாழ் குஜராத்தியர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் மாநிலத்தை மட்டுமில்லாமல் தங்களுடைய பூர்வீகக் கிராமத்தையும் மேம்படுத்தப் பலவிதங்களிலும் நிதி உதவி செய்கின்றனர். பள்ளிகள், கல்லூரிகளுக்கு, மருத்துவமனைகளுக்கு என அறக்கட்டளைகள் அமைத்தும், சாலை மேம்பாடு, குடிநீர் வசதி,நீண்டகால மின் திட்டங்கள் போன்றவற்றுக்கு நிதி உதவியும் செய்கின்றனர். பெண்குழந்தைகளுக்குக் கடந்த நூறு வருஷங்களாக இலவசப் படிப்பை அளித்து வருகின்றனர். அனைத்தும் குஜராத்தி மொழியிலேயே கற்பிக்கப் பட்டாலும் மாணவர்கள் மற்ற மொழிகள் கற்பதில் தடை ஏதும் இல்லை. அஹமதாபாதில் தமிழ் கற்பிக்கும் பள்ளிகள் இருக்கின்றன. அவை தமிழை ஒரு மொழியாகவே கற்பித்தாலும் மாணாக்கர்கள் அதை விரும்பிப் படிக்கும் வண்ணம் ஆர்வத்தை ஏற்படுத்துகின்றனர். ஹிந்தி அங்கே ஆட்சி மொழி இல்லை என்றாலும் அரசு அலுவலகங்கள், வங்கிகள், மருத்துவமனைகள் போன்றவற்றில் ஹிந்தியும் ஆங்கிலமும் ஏற்கப் படுகின்றன. ஆகையால் நம் அரசும், மொழி வல்லுநர்களும், பாடத்திட்டங்களைத் தயாரிக்கும் ஆசிரியப் பெருமக்களும் இணைந்து நவோதயா பள்ளிகளைத் தமிழகத்தில் வரவிட்டாலே மாணவ சமுதாயத்திற்குப் பெரும் தொண்டு செய்தவர்கள் ஆவார்கள்.



பி.கு. தமிழ் மணம் நக்ஷத்திர வாரத்தில் போட்டதொரு பதிவு இப்போதைய சூழ்நிலைக்குப் பொருந்தி வருவதால் மீள் பதிவு செய்திருக்கேன்.

தமிழா! தமிழா!

Sunday, March 26, 2017

சித்தப்பாவுக்கு ஜெயமோகன் அளித்த பரிசு! :(

அசோகமித்திரன் க்கான பட முடிவு


சித்தப்பாவின் எதிர்பாரா மரணம் எங்கள் குடும்பத்திற்கு அளித்த அதிர்ச்சியைத் தூக்கிச் சாப்பிட்டு விட்டது திருவாளர் ஜெயமோகன் அவர்களின் எஸ்.பி.எஸ். என்னும் வானொலிக்கு அவர் அளித்த பேட்டி! அதைப் பற்றி முழு விபரமும் காலையில் தெரியவரவில்லை. ஆனால் சித்தப்பாவின் கடைசி மகனும் ஹிந்துவில் பணி புரிபவருமான என் தம்பி திரு ராமகிருஷ்ணன் கண்டனம் தெரிவித்து முகநூலில் பதிவு போட்டிருந்தார். என்ன விஷயம் என்று தெரியாத குழப்பமான சூழ்நிலையில் இருந்தேன். இப்போது சற்று முன்னர் முகநூலில் நண்பர் ஒருவர் என்னை "செல்வம் நாயகம்" என்பவரின் பதிவில் என்னைப் படித்துக் கருத்துச் சொல்ல அழைத்திருந்தார். படித்ததும் அதிர்ச்சியாகிவிட்டது.

சாவி அவர்கள் சாவியைத் தொடங்கியபோதோ அல்லது அதற்குப் பிறகோ ஒருபோதும் சித்தப்பா அங்கே வேலை செய்ததே இல்லை. அதுவும் எல்லோருக்கும் தேநீர் வாங்கி வரும் பணியாளராக வேலை செய்ததே இல்லை! இது அப்பட்டமான பொய்! ஏற்கெனவே ஜெயமோகன் சித்தப்பாவைப் பற்றிய ஒரு பதிவில் உண்மையில்லாத சில கருத்துகள் இருந்தன. அவற்றிற்கு அவ்வளவாக முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல் இருந்துவிட்டேன். முதல் காரணம் ஜெயமோகனின் பதிவில் என்னால் கருத்துச் சொல்ல முடியவில்லை. இரண்டாவது காரணம் அப்போது சித்தப்பா உயிருடன் இருந்தார். 

ஆனால் இப்போது அப்படி இல்லை. ஜெயமோகன் எம்.எஸ். அம்மாவைக்  குறித்து அவதூறான பதிவு போட்டிருந்தபோதே அங்கே போய் என் வன்மையான கண்டனத்தைப் பதிவு செய்திருந்தேன். அதே போல் இப்போதும் திரு ஜெயமோகனின் இந்தக் கருத்துக்கு முக்கியமாய்ச் சித்தப்பா "சாவி" அலுவலகத்தில் கடைநிலைப் பணியாளராக வேலை செய்தார் என்று சொல்லி இருப்பதை வன்மையாகக் கண்டிக்கிறேன். எனக்குப் பத்து வயதிலிருந்து அவர் சித்தப்பாவாக இருக்கிறார். ஒருபோதும் எந்த நிலைமையிலும், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் அவரால் இப்படி ஓர் பணியைச் செய்திருக்க முடியாது. அப்படிப்பட்ட குடும்பச் சூழ்நிலையும் அவருக்கு இல்லை. அதற்காகக் கடைநிலைப் பணியாளர்களின் வேலைகளைக் குறைத்து மதிப்பிடவில்லை. அவர்களின் பணி போற்றத் தக்கதே!

சென்னை தியாகராய நகரில் பேருந்து நிலையத்துக்கு அருகே தாமோதர ரெட்டித் தெருவில் புராதன வீட்டில் குடியிருந்து வந்த சித்தப்பாவுக்கு வேலை இல்லை என்பது ஒரு சாதாரணக் காரணம் தான்! ஜெமினி அலுவலக வேலையை அவராகத் தான் விட்டார். யாரும் வேலையை விட்டுப் போகச் சொல்லவில்லை. கிட்டத்தட்ட 1967 ஆம் ஆண்டிலிருந்து என் கல்யாணம் வரை சித்தப்பாவின் வீட்டில் மாறி மாறி இருந்திருக்கிறேன். என் கல்யாணத்தை ஏற்பாடு செய்ததே அவரும் என் சித்தியும் தான். எங்கள் குடும்பத்து முக்கியமான விஷயங்கள் அவரிடமும் சித்தியிடமும் சொல்லிக் கலந்து ஆலோசித்தே எல்லோரும் முடிவெடுப்போம். அறுபதுகளின் மத்தியில் "கணையாழி" பத்திரிகை அச்சகத்திலிருந்து வந்ததும் சந்தாதாரர்கள், முக்கியமானவர்கள் என அந்தப் பத்திரிகையை அனுப்பி வரும் வேலையை நான் செய்திருக்கிறேன். அவருக்கு அந்த வேலையே நாள் முழுவதும் சரியாக இருக்கும்.  அதோடு பார்க்க வருபவர்கள் வேறு அப்போதே நிறைய வருவார்கள். 

நான் மட்டுமில்லாமல் என் பெரியம்மா, சித்தி குழந்தைகள், மாமா குழந்தைகள் என்று மட்டுமில்லாமல் சித்தப்பாவின் சகோதர, சகோதரிகளின் குழந்தைகள் என எல்லோருமே அந்தத் தியாகராய நகர் வீட்டில் வளர்ந்தவர்களே! எல்லோரையும் ஆதரித்த ஓர் ஆலமரமாக அந்த வீடும் சித்தப்பா, சித்தியும் இருந்தார்கள்! இப்படிப் பட்ட ஒரு மனிதரைக் கேவலம் பிழைப்புக்காகத் தேநீர் வாங்கிக் கொடுத்து வயிற்றைக் கழுவினார் என்று சொல்லி இருப்பது ஜெயமோகனுக்கு வேண்டுமானால் பெருமையாக இருக்கலாம். ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை ஜெயமோகன் அவரின் கற்பனைகளை அவர் தன் கதைகளோடு நிறுத்திக்கொள்வதே நல்லது எனத் தோன்றுகிறது. "வெண்முரசு" கற்பனைகளோடு நிறுத்திக்கொள்வது நல்லது! இப்படி எல்லாம் தேவையில்லாக் கற்பனைகள் வேண்டாம். 


http://jeyamohanav.blogspot.sg/

 முன்னர் எம்.எஸ். அம்மாவைப் பற்றிக் கூறி இருந்தது போல் இப்போது சித்தப்பாவைப் பற்றியும் வக்கிரமாகக் கூறியுள்ளார் ஜெயமோகன். இதில் அவருக்கு ஏதேனும் சந்தோஷம் கிடைக்குமானால் கிடைக்கட்டும். ஆனால் இனிமேல் "நான் அசோகமித்திரனின் ரசிகன்" என்று சொல்லிக் கொள்வதை நிறுத்திக்கொள்ளட்டும். சித்தப்பாவுக்கு   ஞானபீட விருது கொடுக்கவில்லை என்பதால் ஜெயமோகன் இப்படி ஒரு விருதைக் கொடுத்து விட்டாரோ? எங்கள் குடும்பத்தினர் அனைவரின் சார்பாகவும் எங்கள் வன்மையான கண்டனங்களைப் பதிவு செய்கிறேன். :( அவரைக் குறித்து அறியாதவர்கள் இது தான் உண்மை என நினைக்க நேரலாம். :( இது அப்பட்டமான பொய்!

இன்னொரு நண்பரின் முகநூல் பதிவில் எழுத்தாளர் இந்துமதியின் காரோட்டியாக இருந்தார் என்றும் சொன்னதாக எழுதப் பட்டு இருக்கிறது. சித்தப்பாவுக்குக் கார் ஓட்டவே தெரியாது! ஆகவே அதுவும் ஒரு பொய்யே!

Friday, March 24, 2017

மனதைப் பாதித்த சித்தப்பாவின் மரணம்!




சித்தப்பா காலம் ஆன செய்தியை உடனடியாகத் தெரிந்து கொள்ளவில்லை! :( அப்போது இங்கே காலை ஒன்பதரை மணி இருக்கும்! ஆகவே வழக்கமான குளியல், சமையல் என்று இருந்துவிட்டேன். கணினியைத் திறக்கவே இல்லை. :( பின்னர் இங்கேயே இருக்கும் எங்க பொண்ணு தொலைபேசியில் அழைத்து விஷயத்தைத் தெரிவித்தாள். அதன் பின்னர் தான் சென்னைக்குத் தம்பிக்குத் தொலைபேசி எங்கள் ஆழ்ந்த வருத்தத்தைத் தெரிவித்துக் கொண்டோம். சித்திக்கும் வயது ஆகி விட்டது. சமீபத்தில் தான் மூத்த தம்பியின் இன்னொரு பெண்ணின் திருமணம் நடந்தது. அதற்காகக் காத்திருந்தாற்போல் சித்தப்பா திருமணம் முடிந்ததும் இறந்து விட்டார்.  அநாயாசமான சாவு! இரவு உணவு முடித்துக் கொண்டு படுத்திருக்கிறார். உயிர் பிரிந்திருக்கிறது.

எனக்கு விஷயம் தெரிந்து சித்தியுடன் பேசுவதற்குள்ளாக முகநூல் முழுவதும் செய்தி வந்து விட்டது. என் வாழ்க்கையை முக்கியமாய்த் திருமண வாழ்க்கையை நிர்மாணித்தது சித்தப்பாவும், சித்தியும் தான். இன்று இம்மாதிரியான ஒரு வாழ்க்கையை நான் வாழக் காரணமானவர்கள் அவர்கள் இருவருமே! கடைசி வரை சித்தப்பா எங்களிடம் மாறாத அன்பு கொண்டிருந்தார். நான் எழுதுவதாகச் சொல்லிக் கொண்டு பிதற்றுவதை எல்லாம் படித்து ரசித்திருக்கிறார்.  நாங்கள் சித்தப்பாவைக் கடைசியாகப் பார்த்தது அவரின் இரண்டாவது பேத்தியின் திருமண நிச்சயதார்த்தத்தில் தான். அதன் பின்னர் அந்தப் பேத்தியின் திருமணம் போன வாரம் நடந்த போது உறவுகள் பகிர்ந்திருந்த புகைப்படங்கள் மூலம் பார்த்தோம். உண்மையில் தமிழ் கூறும் நல்லுலகிற்கு ஓர் அருமையான கதாசிரியர் இல்லாமல் வெற்றிடம் ஏற்பட்டு விட்டது.

அவருக்கு வரும் பல புத்தகங்களை என்னிடம் கொடுத்துப் படிக்கச் சொல்லி இருக்கிறார். கடைசியில் பார்த்தப்போக் கூடப் புத்தகங்கள் கேட்கணும்னு நினைச்சுட்டுக் கேட்காமல் விட்டு விட்டேன்.  இலக்கிய உலகுக்கு மட்டுமில்லாமல் எங்கள் குடும்பத்திலும் ஓர் வெற்றிடம் ஏற்பட்டு விட்டது. ஈடு செய்ய முடியாத இழப்பு. திரு பாரதி மணி சொல்லி இருக்கிறாற்போல் அவருக்குச் சாவு என்பதே இல்லை தான். அவர் புத்தகங்கள் மூலம் வாழ்ந்து கொண்டு தான் இருப்பார்.


நேற்று இருந்த மனக்குழப்பத்தில் சித்தப்பாவின் பெயரைக் குறிப்பிடாமல் பதிவைப் போட்டு விட்டேன். அதிலும் பாதி தான் எழுதி இருந்தேன். ஏதோ ஒரு மனநிலையில் வெளியீடும் ஆகி விட்டது. "அசோகமித்திரன்" என்ற புனைப்பெயரில் எழுதி வந்த என் சித்தப்பா திரு தியாகராஜன் அவர்கள் நேற்று மாலை இந்திய நேரப்படி இரவு எட்டுமணிக்கு இறைவனடியைச் சேர்ந்தார்.  இங்கே அமெரிக்கா வந்த இந்த மூன்று மாதத்தில் எங்களுக்கு நேர்ந்திருக்கும் இரண்டாவது இழப்பு என்பதாலும் இந்தச் சமயம் இங்கே இருக்கும்படி நேர்ந்திருக்கிறதே என்னும் வருத்தத்தாலும் என்னால் சரியாக யோசிக்கக் கூட முடியவில்லை! :( அதோடு பெரும்பாலான நண்பர்கள், என்னுடைய பதிவுகளைத் தொடர்ந்து படிப்பவர்கள் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதும் ஓர் ஆறுதலான விஷயம்!