எச்சரிக்கை

இந்த வலைப்பக்கங்களில் வரும் என்னுடைய பதிவுகளை என் அனுமதி இல்லாமல் யாரும் பயன்படுத்தக் கூடாது. மேற்கோள் காட்டத் தேவை எனில் என் பதிவின் சுட்டியைக் கொடுக்கவேண்டும்.


Not a penny is he going to take with him finally after his lifelong pursuit of money. The Lord's name, Bhagawan nama, is the only currency valid in the other world.

Have a great day.

பரமாசாரியாரின் அருள் வாக்கு

Sunday, November 26, 2006

165. உடம்பு சரியில்லை

மூன்று நாளா நல்ல காய்ச்சல். சிக்குன் -குனியாவோன்னு பயமா இருந்தது. இத்தனைக்கும் எங்கேயும் போகாமல் வீட்டிலேயே தான் இருக்கேன். எப்படி வந்ததுன்னு தெரியலை. இன்னிக்குத் தான் கொஞ்சம் பரவாயில்லை. அதோட இந்தக் கணினி செட்டிங் வேறே இன்னும் எனக்கு செட் ஆகலை. எல்லாம் மாத்தி இருக்காங்க. என்னோட பழக்கத்துக்குக் கொண்டு வரணும், அதுவரை கொஞ்சம் கஷ்டம்தான். எல்லாரும் ஜாலியா இருக்கலாம். பின்னூட்டம் எல்லாம் எதிர்பார்க்கலை இதுக்கு. கார்த்திக், உங்க டாகை அப்புறமாத் தான் போடணும். கொஞ்சம் பொறுங்க அவசரப் படாதீங்க.

Thursday, November 23, 2006

158. புதுமைப் பெண்?

ஒரு வாரம் நல்லா விடுமுறை கிடைச்சதிலே சில பல தொலைக்காட்சிப் படங்கள், தொடர்கள், நிகழ்ச்சிகள்னு பார்க்க முடிஞ்சது. தினமும் மத்தியானம் சீரியல்னு வரதை எல்லாம் பார்த்து மனசைக் கெடுத்துக்கிற வழக்கம் எல்லாம் இல்லை. ஆனால் நகைச்சுவைத் தொடர்னால் எப்போ வேணால் பார்க்கலாம். சாயந்திரம் பார்க்கிறதும் சும்மா இப்படிப் போயிட்டுப் போயிட்டு வந்து பார்க்கிறது தான். உட்கார்ந்து பார்த்தது என்பது 8-30 தொடர்கள்தான். அதிலேயும் எது நல்லா இருக்குமோ அது மட்டும் தான் பார்ப்பேன். இல்லாட்டி பொண்ணோட சாட்டிங் செய்ய வந்துடுவேன். இப்போ யு.எஸ்ஸில் நேரம் மாத்தி இருக்கிறதாலே கொஞ்சம் நேரம் கழித்துக் கூப்பிட வேண்டி இருக்கு. என்னோட நேரப்படிக் கூப்பிட்டாக் காலை அவசரம் அவங்களுக்கு. அது முடியணுமே. அப்படி ஒரு நாள் உட்கார்ந்திருந்தப்போ பார்த்த "கோலங்கள்" தொடரில் சற்றும் ஏற்கவே முடியாத காட்சிகள் எல்லாம் வந்தது. சிறையில் இருக்கும் பெண்ணான கதா நாயகி தியாகத்தின் மொத்த உருவமாய் இருக்கிறாள். அவளைச் சேர்ந்தவர்கள் எல்லாம் கூட இப்படி இருக்கக் கூடாது என்று சொல்ல அவள் மட்டும் ரொம்பவே நல்லவளாய் இருக்கிறாள். அவளைக் கொல்லவும் சிறையிலேயே முயற்சி செய்கிறார்கள். எல்லாம் சிறைக் கண்காணிப்பாளர் முன்னாலேயே நடக்கிறது. கொதிக்கும் எண்ணெய்? தண்ணீர்? எதுன்னு புரியலை. அதிலே கையை விட்டு முழங்கை வரை வெந்து போகிறது. ஆனாலும் அவள் பொறுமை காக்கிறாள். அதற்கு மட்டும் சிகிச்சை எப்படிக் கொடுத்தார்கள்னு புரியலை. தொடர்ச்சியாய்ப் பார்த்தால் தானே புரியும். நமக்குத் தான் அந்த வழக்கமே இல்லையே! :D

அப்புறம் பாருங்க, இந்த "ஆனந்தம்" தொடர் அதுக்கு மேலே இருக்கு.ஏற்கெனவே 2 மனைவி உள்ள் ஒரு தொடர். அதிலே முதல் மனைவி தான் வில்லி. 2வது மனைவி ரொம்பவே நல்லவள். ஆனால் இப்போது கணவன் பேச்சை மீறிக்கொண்டு தன்னோட கணவனின் முதல் மனைவியை சிறையில் போய்ப்பார்க்கிறாள். அவ்வளவு நல்ல பெண் அவள். கதா நாயகியோ கேட்கவே வேண்டாம். ஆயத்த ஆடை மாதிரி அந்த நாயகிக்கு என்றே ஏற்பட்ட கதாபாத்திரம் அது. அதுக்கு முன்னாலே 6-30க்கு ஒரு தொடர் வருது. அது கிட்டத் தட்ட "கோபுரங்கள் சாய்வதில்லை" படக் கதைன்னு சொல்கிறார்கள். முதல் மனைவி, 2-ம் மனைவி எல்லாருடனும் ஒரே வீட்டில் குடித்தனம். இதிலே முதல் மனைவி இருப்பது 2-ம் மனைவிக்கோ அல்லது அவள் பெற்றோருக்கோ தெரியாதாம். நல்ல வேளை, நான் அப்போவெல்லாம் பார்ப்பது இல்லை. (பொதிகையில் அப்போதான் நல்ல நிகழ்ச்சிகள் வரும். அதனால் அதைப்பார்ப்போம்.) இதுக்கடுத்து ஒரு தொடர் வருது பாருங்க. ரொம்பவே பிரமாதம். பெண்களுக்கு என்றே ஏற்பட்ட இந்த சீரியலை எந்தப் பெண் விடுதலைக் காரர்களோ, பெண்களின் ஜனநாயகத்திற்கான முன்னேற்றத்திற்குப் பாடுபடுபவர்களோ பார்ப்பதில்லையானு தெரியலை.

இப்போவெல்லாம் பெண்களைக் கொடுமைப் படுத்துவதைத் தடுப்பதற்குச் சட்டம் இயற்றி இருக்கிறார்கள் என்று எல்லாப் பெண் வக்கீல்களும், பெண்களுக்கென்றே ஏற்பட்ட ஜனநாயக முன்னணித் தலைவிகளும் பத்திரிகை, பத்திரிகையாகப் பேட்டி கொடுத்து சந்தோஷத்தைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இனி பெண்கள் மேல் கையை வைத்தால் தெரியும், ஜாக்கிரதை! என்றெல்லாம் மிரட்டுகிறார்கள். அவங்க எல்லாம் எங்கே போனாங்கனு எனக்குப் புரியலை. இந்த "மலர்கள்" தொடரிலே ஒரு குடும்பத்தின் மூத்த பெண்ணிற்குத் திருமணத்திற்குப் பின் குழந்தை பிறக்கவில்லை என்பதால் தன் கணவனுக்கு அவளே பெண்பார்த்து 2-ம் கல்யாணம் செய்து வைக்கப் போகிறாள். அதைத் தடுக்கப் பார்க்கும் கணவனையோ, தன் பெற்றோரையோ, தன் சகோதரர்களையோ அவள் லட்சியம் செய்வது இல்லை. ஏன் என்றால் அவளுக்குத் தன் கணவனின் குடும்பம் சந்தோஷமாக இருப்பது தான் முக்கியம். தன்னால்தான் தன் கணவனுக்கும் அவன் குடும்பத்துக்கும் சந்தோஷத்தை வழங்க முடியும் என்பது அவள் தரப்பு நியாயம்.அதுக்காக அவள் எது வேணாலும் செய்வாள். இத்தனைக்கும் அவள் இப்போது குழந்தை உண்டாகி இருக்கிறாள். அவள் சோதனைக்குப் போன நகரிலேயே பெரிய ஆஸ்பத்திரியிலும் சரி, நகரிலேயே பெரிய மருத்துவரும் சரி, அவள் சோதனை ரிப்போர்ட் மாறி இருப்பதைத் தான் தெரிந்து கொள்ளவில்லை. அத்தனை பெரிய மருத்துவருக்கு ஒரு பெண் கருவுற்றிருப்பது கூட எப்படித் தெரியாமல் போகும்? குழப்பமா இருக்கே? யாராவது கொஞ்சம் உதவுங்க. ப்ளீஸ்!
அவங்க அம்மாவுக்குக் கூடத் தன் பெண் கருவுற்றிருப்பது தெரியவில்லையே? இத்தனைக்கும் அவங்க கதைப்படி 5,6 குழந்தைகள் பெற்றவர்கள். அந்தப் பெண்ணின் கணவன் அதுக்கு மேலே. ஆரம்பத்தில் எல்லாம் 2-ம் கல்யாணத்துக்கு ஆசை இல்லை என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் அந்த 2-ம் கல்யாணம் செய்து கொள்ளப் போகும் பெண் அவனைப் பார்த்து பேசினதும் அவள் துயரத்தைப் பார்த்து மனம் மாறி விட்டானாம். அப்படி மனம் மாறினவன் தன்னுடைய கல்யாணம் ஆகாத நண்பர்களில் ஒருத்தரையோ, உறவினரில் ஒருத்தரையோ அல்லது வேறு வழியாக முயற்சி செய்தோ தன் செலவில் அந்தப் பெண்ணைத் தங்கையாக ஏற்றுக் கொண்டு கல்யாணம் செய்து வைக்கக் கூடாதா? அப்படி இருந்தால் கதை ஓட்டம், விறுவிறுப்புப் போய்விடுமே? அப்புறம் முதல் இடத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியாது அல்லவா? என்னவோ தெரியலீங்க, எல்லாத் தொலைக்காட்சித் தொடர்களிலும் "ஒரு மனைவி, கல்யாணம் செய்து கொண்டால் ஒரு மனைவி இலவசம்" அப்படினு ஒரு கொள்கை வச்சிருக்காங்களோனு நினைக்கிறேன்.

அவள் தங்கையோ என்றால் அதுக்கு மேலே. அவளும் கருவுற்றிருக்கிறாள். ஆனால் அவள் மேல் சந்தேகப்பட்டு அவள் கணவன் கர்ப்பிணி என்று கூடப் பார்க்காமல் அவளைக் கொடுமைப் படுத்துகிறான். சுவற்றில் தலையை வைத்து மோதுகிறான். வார்த்தைகளாலும், வன்முறைகளாலும் கொடுமைப் படுத்துகிறான். இத்தனைக்கும் அவள் என்னை விவாகரத்துப் பண்ணி அனுப்புங்க என்று கேட்கிறாள். அதுக்கும் மறுக்கிறான். அவளைக் கொலை செய்யக் கூட ஏற்பாடு செய்கிறான்.எல்லாப் பெண்களும் இப்படித் தொலைக்காட்சித் தொடர்களில் கஷ்டப்படுவதைத் தடுக்கச் சட்டம் தனியாய்ப் போடணுமோ ன்னு நினைக்கிறேன். இவங்களை எல்லாம் வன்முறைத் தடுப்புச் சட்டம் ஒன்றும் செய்யாதா? யார் மேல் போடுவது என்று குழப்பமோ ஒரு வேளை? அந்தத் தொடர் தயாரிப்பாளர் மேலா? இயக்குநர் மேலா? கதை வசனகர்த்தா மேலா? அந்த நடிக நடிகையர் மேலா? தொடரை வெளியிடும் தொலைக்காட்சி மேலா? புரியவே இல்லையே? அப்புறம் இந்த "ரோஜா" தொடரில் கதை எங்கேயோ போகிறது. திடீர்னு தீபா வெங்கட்டை இரண்டு வேடத்தில் கொண்டு வந்து இருக்கிறார்கள். அதிலே ஒரு தீபா வெங்கட், இன்னொரு தீபா வெங்கட்டிற்குச் சித்தி. அவள் அம்மாவின் தங்கை. அப்படின்னா இந்தச் சித்தி தீபா வெங்கட்டிற்கும், இன்னொரு தீபா வெங்கட்டின் அம்மாவிற்கும் ஒரே அப்பாவா? இல்லாட்டி இவர் சித்தப்பாவா? சித்தப்பா என்றால் எப்படி ஒண்ணுமே புரியலியே? அம்மாவழிச் சித்தியும், அக்கா பெண்ணும் ஒரே மாதிரி இருப்பாங்களா? அப்பா வழிச் சித்தி பெண்ணும், அவங்க அக்கா பெண்ணும் ஒரே மாதிரி இருப்பாங்களா? சித்தப்பாவா? அப்பாவா? குழப்பமோ குழப்பம்? அதை விடக் குழப்பம் இந்தத் தொடர் முடியவே முடியாதா என்பது தான்? இதை எல்லாம் என் கணவரிடம் கேட்டேனோ இல்லையோ, "நீ போய்ப் புஸ்தகத்தை வைத்துக் கொண்டு உட்காரு, அல்லது கம்ப்யூட்டரில் போய் ஏதாவது படி, எழுது." னு சொல்றார்.இவரோட இந்த வன்கொடுமையைத் தடுக்க ஏதாவது சட்டம் உண்டா? சொல்லுங்களேன், ப்ளீஸ்! ரொம்பவே குழம்பிப் போயிருக்கேன். ROTFL:

Tuesday, November 21, 2006

157. அது ஒரு கணினி காலம்

நான் முதல் முதல் 99-ம் வருஷம் கணினி கற்றுக் கொள்ள ஆரம்பித்தது ஒரு விஜயதசமி நன்னாளில். அப்போதான் எங்களோட "செல்லம்" "மோதி" எங்களை விட்டுப் பிரிஞ்சிருந்தது. அந்தத் துக்கத்தை மறக்கவும் என்னோட கனவான medical transcription கற்கவும் தான் நான் கணினி கற்க ஆரம்பித்தேன்.எத்தனை கனவுன்னு கேக்காதீங்க. அப்துல் கலாம் இப்போ தான் சொல்றார் கனவு காணும்படி. நான் முன்னேயே காண ஆரம்பிச்சுட்டேன். அதைப் பாருங்க. இங்கே நாங்க இருக்கும் இடத்தில் கணினி கற்க இருந்த 2 நல்ல பள்ளிகளான "நிட்" என்று எல்லாராலும் சொல்லப்படும் "என்.ஐ.ஐ.டி."யும் "ஆப்டெக்" ம் இருந்தது, இதில் ஆப்டெக் வீட்டுக்க்குக் கொஞ்சம் கிட்டே. என்.ஐ.ஐ.டி யில் அப்போ மாணவர்களைத் தான் சேர்த்தார்கள். இல்லாட்டி நான் அண்ணா நகர் போகணும். நான் போகத் தயாரா இருந்தாலும் வரப் போகும் மழைக்காலத்தில் அங்கேயே இரவுக் குடி இருப்பு செய்யணும்னு என் கணவர் நினைச்சதால் (ஹிஹிஹி, அப்போ எல்லாம் மழையில் எனக்கு மூச்சு விடத் தொந்திரவு வந்தால் உடனேயே "சுந்தரம் மெடிக்கலில்'தான் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் சேரும்படி இருக்கும். அதான் அவர் தவிர்த்து விட்டார்.) இங்கே நாங்க இருக்கும் இடத்திலேயே சேரலாம் என்றால் ஆப்டெகை நான் சேரப் போறேன்னு தெரிஞ்சதுமே மூடிட்டு இடம் மாத்திட்டுப் போயிட்டாங்க. என்.ஐ.ஐ.டியில் ஏகப் பட்ட கேள்விகள், பதில்கள்னு விக்கிரமாதித்தன் பதுமைகள் மாதிரிக் கேப்பாங்க. அதனாலே வேறு வழி இல்லாமல் நான் போனது ஒரு browsing centre தான். அதிலேயும் நான் வீட்டு வேலை எல்லாம் முடிச்சுட்டு எனக்கு நினைச்ச நேரம் போக முடியும்கிறது என்னைப் பொறுத்த மட்டில் ஒரு + பாயிண்ட். நான் போற நேரம் மிஷின் காலியா இருக்கணும். அப்போ எல்லாம் எல்லா வீடுகளிலேயும் கணினி இல்லையே. அதனால் எப்போவும் ப்ரவுசிங் செண்டர் எல்லாம் கூட்டமா இருக்கும்.

நான் மத்தியானத்தில் தான் போவேன். தூங்கிப் பொழுதைக் கழிக்கவேண்டாம் என்பதோடு வீட்டுக்குத் தேவையான பாங்கிங், மின்சார பில் கட்டுதல், காய்,கனி வாங்குதல், டெலிபோன் பில் கட்டுதல் எல்லாத்துக்கும் போறதுக்கும் வசதியான நேரம் அது. அப்போ ஆஸ்த்மா தொந்திரவு இருந்தாலும் கால் பிரச்னை இல்லாததால் நடராஜா சர்வீஸ்தான். என் கணவர் ஆஃபீஸ் போறப்போ கொண்டு விடறேன்னு சொன்னாலும் வேண்டாம்னு சொல்லிடுவேன். நடந்து தான் போவேன். வீட்டுக்கு வந்து மற்ற வேலை பார்க்க வசதியாக அதற்குத் தகுந்தாற்போல் நேரம் சரி செய்து கொண்டு போவேன். இது ரொம்ப நாள் நடக்காமல் திடீர்னு எனக்கு ஆஸ்த்மா அட்டாக் ஆக நான் ஆஸ்பத்திரியில் வாசம் செய்ய ஆரம்பிக்க அதுவும் நின்று போனது. ஆனால் அதுக்குள்ளே ஒரு மாதிரியா நான் மெயில் கொடுக்க ஆரம்பித்து இருந்தேன். என்னைப்பொறுத்த வரை அதே பெரிய விஷயம். அதுக்கு அப்புறம் அந்தக் கடையையும் மூடிட்டாங்க. அந்தப் பையனுக்கு, அதாவது கணினியில் என்னோட குரு "ப்ரகாஷுக்கு" "டைடல் பார்க்கில்" நல்ல வேலை கிடைத்து விட்டது. பிறகு வேறு இடத்தில் முயன்றாலும் எனக்கு செட் ஆகவில்லை. இது எனக்கு ஒரு தொந்திரவு. எல்லார் கிட்டேயும் சரியா வராது. எனக்கு மனம் பதிய வேண்டும். மனம் பதியவில்லை. ஆனால் அவசரத்துக்கு மெயில் கொடுக்க வேண்டுமென்றால் போய்க் கொடுப்பேன். அதுக்குள்ளே எங்க பையன் "எம்.எஸ்" படிக்க அமெரிக்கா போக முயல அவனுக்கு வேண்டிய கன்சல்டன்ஸியைத் தேடிப் பிடித்து, வேண்டிய முன்னேற்பாடுகள், பின்னேற்பாடுகள் எல்லாம் செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு என்னைத் தேடி வந்தது.

ஆகவே அதுக்கான ஏற்பாடுகள் செய்யறதிலே என்னோட நேரம் போனதிலே எனக்கு என்னோட மெடிக்கல் ட்ரான்ஸ்க்ரிப்ஷன் என்பது ஒரு கனவாவே போச்சு. அதுக்குள்ளே இங்கே நாங்க இருக்கும் இடத்திலேயே மத்திய அரசு உதவியினாலே குடும்பப் பெண்கள் உள்பட பெண்கள் கணினி அறிவு பெறவேண்டும் என்று ஐ.சி.டி. என்னும் நிறுவனம் "மனோன்மணீயம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகத்துடன்" இணைந்து கணினி வகுப்புக்கள் ஆரம்பிக்க அதன் ஃபீஸ் கிடையாது. பரிட்சைக்கான பணம் மட்டும் கட்டினால் போதும் என்று சொல்லி பேப்பருடன் நோட்டீஸ் வர, நான் என் கணவரிடம் கேட்டுக் கொண்டு அதற்குப் போகலாம் என ஆரம்பித்தேன். அப்போ அவர் ஊட்டியில் இருந்தார். நான் சென்னையிலும்,, ஊட்டியிலுமாக இருப்பேன். சில சமயம் அவர் வருவார். சிலசமயம் நான் போவேன். பையன் பரோடாவில். பெண் யு.எஸ்ஸில். ஆகவே என்னோட கணினி அறிவு அப்போ ரொம்பத் தேவைப்பட்டது. பையனுக்கும், பெண்ணுக்கும் உடனுக்குடன் மெயில் கொடுத்துத் தகவல்கள் பரிமாற ரொம்பவே உதவியாக இருந்தது. நான் சேர்ந்த ஐ.சி.டி படிப்பும் உதவியாக இருக்குமாறு கோர்ஸில் சேர்ந்திருந்தேன். ஒரு பத்து நாள் கூட இருக்காது. குடும்பத்தில் சில நிகழ்வுகள். அதனால் ஏற்பட்ட சில மாற்றங்கள். அப்புறம் ஊட்டியில் இருந்த என் கணவருக்குத் திடீரென ரத்த அழுத்தம் அதிகமாய்ப் போகவே நான் உடனேயே ஊட்டி போகும்படி ஆகி விட்டது. கடைசியில் இந்த ரத்த அழுத்தம் திடீரென வந்ததால் மனதில் இறுக்கம் என்பதால் தான் வந்திருக்கு, வேறு ஒண்ணும் இல்லைனு டாக்டர் சொன்னாலும், ரொம்ப நாளைக்கு அது ஒரு அதிர்ச்சியாவே இருந்தது. வாயைத் திறந்து ஏதும் சொல்லிட்டால் பரவாயில்லை. சொல்லலைன்னா இப்படித்தான்ன்னு நான் எவ்வளவோ நினைச்சுப்பேன். ஆனால் அவர் வாயில் இருந்து எதுவும் வராது. என்ன செய்யறது? எல்லாம் புத்தர், ஏசு, காந்திக்கு அடுத்து இவர்தான்னு நினைச்சுப்பேன். இப்படியாகத் தானே என்னோட கணினி கற்றுக் கொள்ளும் முயற்சிக்கு ஒரு முற்றுப் புள்ளி வைக்கப் பட்டது. மொத்தம் 10 நாள் போயிருந்தால் ஜாஸ்தி. அதில் என் போன்றவர்கள் என்ன கற்றுக் கொள்ள முடியும். அதிகம் போனால் மெயில் கொடுக்கவும், ப்ரவுசிங் செய்யவும்தான் முடியும். அதோட நின்னும் போச்சு. அதுக்கு அப்புறம் என்னோட காலில் பெரிய தொந்திரவாய் வர, நான் நடக்க முடியாமல் போய்க் கொஞ்ச நாள் வீட்டிலேயே "படி தாண்டாப் பத்தினி"யாக இருந்து வந்தேன். இப்போ கூட நடக்கும்போது கொஞ்சம் சிரமம்தான். எப்போ என் காலே என்னை வாரும்னு தெரியாது. இந்த அறிவை வைத்துக் கொண்டு நான் பதிவு எழுதறதே ஒரு பெரிய விஷயம் தான். ஏதோ நீங்க எல்லாம் நான் தலைவியாப் போயிட்டேனேன்னு பொறுத்துக்கிறீங்க. இப்போ கூட ஒரு ப்ராப்ளம் வந்துடுச்சு. அதைக் கேட்கத் தான் முத்தமிழுக்குப் போனேன். அங்கே போனால் நம்ம "கைப்புள்ள' சிரிக்கிறார். சிவா சொன்ன மாதிரி உங்க கணினிக்குக் கூட உங்களைக் கண்டு பயம் இல்லாமப் போச்சான்னு கேட்கிறார். ஹிஹிஹி, நான் தான் சிவா சொன்னதை அவருக்கு நினைவு படுத்தினேன்.. கொஞ்ச நாளா யாரையும் வம்புக்கு இழுக்கலியா, சாப்பாடே ஜீரணம் ஆகலை அதான். மொத்தத்திலே தலை சுத்திட்டு இருக்கு. நாளைக்குப் பார்க்கலாம். வர்ட்டா?

Monday, November 20, 2006

156. கதவு திறந்தால் இணையம் வரும்!

எல்லோரும் ரொம்பவே சந்தோஷமா இருந்திருப்பீங்க. அதுவும் ஒரு வாரமா நான் இல்லைன்னதும் ரொம்பவே சந்தோஷமா இருந்திருக்கும்.முக்கியமா அம்பிக்கு ரொம்பவே சந்தோஷமா இருந்திருக்கும். எனக்குத் தான் சண்டை போட ஆள் இல்லாமல் ரொம்பவே போர் அடிச்சது. எல்லாம் இந்த ஜன்னல் கதவை இறுக்கிச் சாத்திக் கொண்டு விட்டதா? அதனால்தான். போன வாரம் திங்கள் கிழமை அன்னிக்கு ஜன்னல் திடீர்னு இறுக்கிச் சாத்திக் கொண்டு விட்டது. எல்லாம் மழைக்காலம் இல்லையா அதனாலோ என்னமோ தெரியலை. திறக்கவே வரலை. நானும் என்ன என்னமோ குட்டிக் கரணம் எல்லாம் போட்டுப் பார்த்தேன். திறக்கவே வரலை. நல்லா இறுக்கி மூடிக் கொண்டு விட்டது. உடனேயே safe modeற்குப் போய்த் திறக்கப் பார்த்தால் அது என்னடாவென்றால் adminisiter pass word கொண்டா என்று கேட்கிறது? யாருக்குத் தெரியும்? சரினு உடனேயே யு.எஸ்ஸில் பையனுக்குத் தொலைபேசிக் கேட்டால் அவன் நான் அதெல்லாம் கொடுக்கவே இல்லைங்கறான். உடனேயே ஒகே கொடுத்துட்டுத் திறந்துக்கோன்னு சொன்னான். அப்படியே செய்தால் ஜன்னல் திறந்த உடனேயே மூடிக் கொள்கிறது.

என்னடா இது, "மதுரைக்கு வந்த சோதனை?"ன்னு ரொம்பவே பயமாப் போச்சு. உடனேயே மெக்கானிக்குக்குத் தொலைபேசிட்டுக் காத்திருந்தால் செவ்வாய்க்கிழமை பூரா அவர் வரவே இல்லை. நான் ரொம்பவே சோர்வா உட்கார்ந்திருந்ததைப் பார்த்த என் கணவர் உடனேயே காரணத்தைக் கண்டுபிடித்தார். என்ன இருந்தாலும் என் மறு பாதி இல்லையா? "என்ன, அம்பியோட சண்டை போட முடியலையா? கடைசியா எப்போ போட்டே? அம்பி பங்களூர் மீட்டிங் பத்தி எழுதினதுக்கு நீ பதில் எழுதினதும்?" அப்படின்னு கேட்டார். "நேத்திக்குக் கூட பின்னூட்டம் கொடுத்துட்டுத் தான் வந்தேன். என்ன பதில் வந்திருக்கு தெரியலை,"ன்னு சொன்னேன். அப்புறம் என்ன செய்யறதுன்னு புரியாமல் இடைப்பட்ட காலத்தில் ஒரு முழு சினிமா பார்த்தேன். "சில்லுனு ஒரு காதல்" ஹிஹிஹி, விகடன் ஜோக்கிலே வந்த மாதிரி அதெல்லாம் சி/டியை ஃபிரிஜ்ஜில் எல்லாம் வைக்கலை. அப்புறம் சில பல பாதி சினிமாக்கள், காமெடி தொகுப்புக்கள். சீரியல்கள், புத்தகம் படித்தல்னு பொழுதைப் போக்கினேன்.எனக்கு என்னமோ சரியாத் தான் இருந்தது. ஏன் என்றால் மத்தியானம் ஒரு 2 அல்லது 21/2 மணி நேரம்தானே உட்காருவேன். அதனாலே ஒண்ணும் தெரியலை. ஆனால் என்னோட கணவருக்குத் தான் ரொம்பவே கஷ்டமா இருந்திருக்குன்னு நினைக்கிறேன்.பின்னே இஷ்டத்துக்கு சீரியலோ, சினிமாவோ பார்த்துட்டு ஜாலியா இருந்தவர்கிட்டே போய், "இது என்ன சீரியல்/சினிமா? இவள் யாரு? ஏன் அழறா? இந்தப் பொண்ணு ஏன் தன்னோட கணவனுக்கு இன்னோர் கல்யாணம் செய்யப் போறா? இவன் ஏன் இன்னொரு பொண்ணைக் கல்யாணம் செய்துகிட்டான்?" அப்படின்னு இடைவிடாமல் கேள்விமழை பொழிந்தால் அவர் சீரியலோ, சினிமாவோ பார்ப்பாரா? அல்லது எனக்குப் பதில் சொல்லுவாரா?

அதோடு இல்லாமல் ராத்திரி நான் போய்ப்படுத்தால் ஒரு 2 மணி வரைக்கும் நல்லாத் தூங்கிடுவேன். அப்புறம் அவ்வளவாத் தூக்கம் வராது. பல வருஷங்களா இப்படித்தான் என்பதால் பழக்கமா ஆயிடுச்சு. அதுவே என் கணவர் படுத்தார்னா உடனேயே குறட்டைதான். காலையில் நாம் எழுப்பினாத் தான் எழுந்துப்பார். ராத்திரி நான் முழிச்சிட்டு இருக்கிறது வீட்டுக்கு ரொம்பவே பாதுகாப்புன்னு வேறே அபிப்பிராயம் அவருக்கு. பின்னே? சின்னச் சத்தம் வந்தாக்கூட உடனேயே பார்த்துடலாமே?சும்மாவே கோழித் தூக்கம்தான். "யானை படுத்தா வியாதி"ன்னு சொல்வாங்க. ஹிஹிஹி, அதெல்லாம் யானை மாதிரி இருக்க மாட்டேன். குட்டி யானை மாதிரித் தான் இருப்பேன். சும்மா ஒரு உள உளாக்கட்டிக்குச் சொன்னேன். யானை மாதிரி நான் ஏதாவது உடம்பு சரியில்லைன்னாத் தான் படுப்பேன். இல்லாட்டிப்படுக்க மாட்டேன். இப்படிப் பட்டவள் இப்போ நல்லாத் தூங்க ஆரம்பிச்சுக் காலையிலே 4, 41/2 வரை தூங்க ஆரம்பிக்கவே என்னோட மறுபாதிக்குப் பயம் பிடிச்சுக் கொண்டது. ஏன்னா அவருக்குத் தூக்கம் போயிடுச்சே? ஹிஹிஹி, இதிலேயும் நாங்க 2 பேரும் கிழக்கும் மேற்கும்தான் பாருங்க. இந்த மாதிரித் தூங்கினால் சரிப்பட்டு வராது, உடனேயே இதுக்கு ஒரு வழி பண்ணணும்னு யோசிச்சார். என்ன செய்யறதுன்னு தெரியாமல் காய் வாங்கப் போன இடத்திலே தன்னோட கஷ்டத்தை நினைச்சுப் புலம்ப அங்கே ஒருத்தர் இதைக் கேட்டுட்டு (தெரிஞ்சவர்தான்) நான் வந்து பார்க்கிறேன்னு சொல்லிட்டு வந்து பார்த்தார். சாம, தான, பேத, தண்ட முறைகளை உபயோகித்தும் ம்ஹும், அசைந்து கொடுக்கவே இல்லையே! கல்லுளி மங்கனுக்கு நான் அண்ணனாக்கும்னு சொல்லிட்டுது. அவரும் "சரி,ஜன்னல் புதுசாப் போட்டுடுங்க" னு சொல்லவே புது ஜன்னலும் போட்டாச்சு. ஆனால் கதவு (இணையம்) திறக்கவே இல்லை. கதவு திறக்க எல்லா ஏற்பாடும் செய்துட்டு மூணு நாளாக் காத்துட்டு இருந்தேன். கடைசிலே இன்னிக்குத் தான் அதுவும், "உங்க தெருவிலே ஒரே தண்ணியா இருக்கு. எப்படி வருவோம்?"னு ஒரெ மிரட்டல். "நாங்க இல்லையா? நீங்க வந்தால் என்ன?"ன்னு சொல்லி வரச் சொன்னோம். பாவம்,வண்டியைத் தூர நிறுத்திவிட்டு நடந்தே வந்தும் கூட ரொம்பவே கஷ்டப்பட்டாங்க. பின்னே? எங்களுக்கே எங்கே மேடு? எங்கே பள்ளம்னு கண்டு பிடிக்க முடியாது. இன்னிக்குப் பள்ளமா இருந்ததேன்னு நினைச்சா நாளைக்கு மேடாகி இருக்கும். மேடு பள்ளமா ஆயிருக்கும். இத்தனை கஷ்டங்களுக்கு நடுவே வந்து பார்த்துத் திறப்பு விழா நடக்கும்போது 5-00P.M. ஆயிடுச்சு. அதுக்கு அப்புறம் எழுதிச் சேமித்து வைத்ததைப் போட்டால், ஹிஹ்ஹி அடிக்க வருவீங்க, சைனீஸ் பாஷையிலே வந்துடுச்சு. அதனாலே இப்போ வேறே மாதிரி எழுதி இருக்கேன். முன்னால் எழுதினதிலே இன்னும் இணையம் வரலைன்னு சொல்லி இருந்தேன். இப்போ இணையம் வந்துடுச்சுன்னு சொல்றேன் அவ்வளவு தான்.

"அச்சமில்லை, அச்சமில்லை, அச்சமென்பதில்லையே,
உச்சி மீது வானிடிந்து வீழ்ந்த போதிலும் அச்சமென்பதில்லையே!"

இதுக்கு மேலே இன்னும் என்ன வரப்போகுது? எது வந்தாலும் அதுவும் கடந்து போயிடும். நாளைக்கு என்ன பண்ணப் போகுதோன்னு இப்போவே சொல்லி வைக்கிறேன். வந்தா என்னோட அதிர்ஷ்டம் வழக்கம்போல். இல்லாட்டி உங்களுக்கு. இனிமேல்தான் எல்லாருடைய வீட்டுக்கும் போகணும். வேதா வீடு திறக்கவேஇல்லை. தி.ரா.ச. வீடு விலாசம் சரியில்லைன்னு சொல்லுது. கார்த்திக் வீடும், அம்பி வீடும் தான் திறந்தது. பார்க்கலாம், வர்ட்டா?

Monday, November 13, 2006

155. இல்லம், இனிய இல்லம்!

கொஞ்சம் சீரியஸான விஷயம் எழுதப் போறதாலே முதலில் சிரிச்சுட்டு அப்புறமாப் பதிவைப்

படிக்கலாம். கல்கியிலே இருந்து சுட்டது:

"தொண்டர்கள் பட்டாசு வெடிச்சுக் கொண்டாடறாங்களே....என்னவாம்?

தலைவர் "நூறாவது" முறையாக் கட்சித் தாவி இருக்காராம்!"

&&&&&&&&&&&&&

"நீங்க ஒரு பல் டாக்டரா?

இல்லையே, நான் 32 பல்லுக்கும்தான் டாக்டர்!"

&&&&&&&&&&&&&&

"என்னோட ரெண்டாவது பையன் அப்படியே என்னை உரிச்சு வெச்ச மாதிரி இருப்பான்!

அடப்பாவமே! முதல் பையனாவது அழகா இருப்பானா?"

&&&&&&&&&&&&&&&

சனிக்கிழமை ராத்திரி வீட்டோட படத்தைப் போட்டப்போ நேத்திக்கு உடனே பதிவு போடலாம்னு தான் நினைச்சேன். ஆனால் நேத்து முடியலை. ஒரு முக்கியமானவர்

வருவதாய்த் தகவல் சொல்லி இருந்ததால் அதற்கான எதிர்பார்ப்பில் இருந்தேன்.

அப்புறம் எல்லாரும் இது தான் கோட்டையா, தலைமையகமான்னு கேட்கிறாங்க. எல்லாம் இதுதான். நிஜமாவே வீட்டுக்கு அருகில் ஒரு சின்ன அகழி முனிசிபாலிட்டியால் 2 வருஷத்துக்கு முன்னே வெட்டப் பட்டு அதற்கு, 'Rain Water Harvesting Scheme" என்று பெயர்

சூட்டப் பட்டு முடிவடையாமல் எங்க தெருவிலே எங்க வீட்டுக்கு 4 வீடு தள்ளிப் பாதியில் முடிவடைந்து வருஷா வருஷம் சிக்குன் - குனியாவில் இருந்து சிக்காத குனியா வரை உற்பத்தி செய்து கொண்டு இருக்கிறது. மழையில் நாங்க கேட்கும்போது வெயில் காலத்தில் செய்வோம் என்பார்கள். வெயில் காலத்தில் கேட்கும்போது இப்போ தண்ணீர் தான் முக்கிய பிரச்னை, ஆதலால் அதில் பிசி என்பார்கள். இப்படியே ஒவ்வொரு வருஷமாப் போகிறது. தெருவில்

எல்லாரும் சேர்ந்து அதை அடைத்து விடலாம் என்றாலும் யாரும் முன்வருவதில்லை. கிட்டத்

தட்ட 3 அடி ஆழம், 2 அடி அகலம் உள்ள பள்ளத்தில் எந்த நேரம் விழப் போகிறேனோ என்ற பயத்துடனேயே வாசலில் தினசரி கோலம் போட வேண்டும். சின்னக் குழந்தைகள் விழறதும் உண்டு. இப்போ தண்ணீர் அதுவும் ஓடாமல் தேங்கி இருக்கிறதால் குழந்தைகளை வீட்டை விட்டு வெளியே வந்து விளையாடாமல் பாரத்துக் கொள்ள வேண்டும். இதை எல்லாம் பார்த்தால் இங்கே இருந்து ஓடிடலாம் போல் இருக்கு. இதேதான் நம்ம அறிந்த அந்நியரும் சொல்கிறார். பதிவே அவருக்குப் பதில் சொல்வதற்குத் தான்.

"காணி நிலம் வேண்டும்-பராசக்தி
காணி நிலம் வேண்டும்-அங்கு
தூணில் அழகியதாய்-நன்மாடங்கள்
துய்ய நிறத்தினதாய்-அந்தக்
காணி நிலத்திடையே ஓர் மாளிகை
கட்டித் தரவேண்டும்-அங்கு
கேணியருகினிலெ-தென்னை மரக்
கீற்றும் இளநீரும்"

இப்படி எல்லாம் நான் எதிர்பார்த்தது இல்லை. ஆனால் நான் போகும், போன இடம்

எல்லாம் எனக்குத் தனி வீடாகத் தோட்டம், துரவுடன்தான் அமைந்தது. மற்றதெல்லாமாவது

ராணுவக் குடியிருப்பு. அதனால் வீடுகள் பெரிதாகவும், தனியாகவும்கிடைத்தது என்று சொல்லலாம். ஆனால் சென்னையிலும் சரி, சிகந்திராபாத்திலும் சரி, வாடகைக்குக் குடி இருந்ததும் தனி வீடுகள் தான். சிகந்திராபாத்தில் மாடியில் வீட்டுக்காரர்கள் இருந்தார்கள்

என்பதைத் தவிர கீழே நான் தான் முழுக்க ஆட்சி செய்தேன். என்னைப் பொறுத்த வரை வீடு

என்பது விவரிக்க முடியாத ஒரு உணர்வு. அதை உயிருள்ள ஒரு ஆத்மாவாகத் தான் என்னால்

பார்க்க முடிகிறது. அதனால் தான் நாங்கள் மதுரையில் குடி இருந்த வீடுகளில் இருந்து என்னால்

நினைவில் வைத்துக் கொண்டு நிகழ்ச்சிகளை எழுத முடிகிறது என்று தோன்றுகிறது. ஒருவேளை

அதிகம் பற்று வைக்கிறோனோ என்னவோ? வாடகைக்கு இருந்த வீடுகளே அப்படி என்றால் சொந்த வீடு, அதுவும் கஷ்டப் பட்டுக் கட்டிய வீடு என்றால் எத்தனை, எத்தனை நினைவுகள், கனவுகள், நிகழ்வுகள். இத்தனைக்கும் நாங்கள் வீட்டை வாடகைக்கு விட்டு விட்டு ராஜஸ்தான், குஜராத் என்று போய் இருந்திருக்கிறோம்.ஆனாலும் இந்த வீட்டைக் கட்ட நாங்கள் பட்ட பாடு எல்லாம் இன்னொரு "ராஜத்தின் மனோரதம்" தான். அதில் "தேவன்" எழுதின நிகழ்ச்சிகளுக்குச் சற்றும் குறைவில்லை நாங்கள் பட்ட அனுபவங்கள் எல்லாம். அத்தகைய வீட்டை விட்டு விட்டு எங்கே போவது? வீட்டைக் கூடப் பெயர்த்து எடுத்துச் செல்ல முடியாது. விற்கவும் மனசு இல்லை. எங்கள் தெருவிலேயெ நெருங்கிய நண்பர்கள் சிலர் இந்த மழைக்குப் பின் வீட்டை விற்கும் எண்ணத்தோடு இருக்கிறார்கள். எங்களுக்கு இன்னும் அந்த எண்ணம் வரவில்லை.


முக்கியமாக எங்க வீட்டு மரங்கள், செடிகள், கொடிகள் ஒண்ணொண்ணுக்கும் ஒவ்வொரு

கதை உண்டு. உயிர் உண்டு. எல்லாம் என்னோடு பேசும். நானும் பேசுவேன். வேப்பமரத்தடி

தெருவில் போகிறவர், வருகிறவருக்கெல்லாம் சொர்க்கமாய் இருக்கிறது. அதை வெட்டுவது என்ற நினைப்பே அந்த வேம்பை விட அதிகமாய்க் கசக்கிறது. மின் வாரியக் காரர்கள் கூட எங்களைக் கேட்டுக் கொண்டு சில கிளைகளை மட்டும் கழித்து விட்டுப் போவார்கள் அவ்வப்போது.அந்தப் பறவைகள் எல்லாம் எங்கே போகும்? கடவுள் எல்லாவற்றுக்கும் இடம் வைத்திருப்பார். இருந்தாலும் நான் இடம் பெயர்வது என்பது எனக்கு எவ்வளவு கஷ்டமோ அவ்வளவு

அதுகளுக்கும் இருக்குமே? ஒரு ஒரு குச்சியாக எடுத்துப் போய் ஒவ்வொரு பறவையும் கூடுகள்

கட்டும் அழகும், அதில் குஞ்சுகளுக்குப் படுக்கவோ என்னமோ போட எங்கிருந்தோ புல்லை வாயில் கெளவிக் கொண்டு வைப்பதும் அப்புறம் பார்க்கவே முடியாதே! வீட்டு வாசலில் வந்து படுக்கும் பசுமாடுகளும், சாப்பிட ஏதாவது கொடுத்தால் ஒழியப் போக மாட்டேன் என்று வாசல் கேட்டைக் கொம்பால் முட்டிக் கத்துவதும் நடக்குமா? வெளியே போவது என்றால் இவங்களோட அன்புத் தொல்லை தாங்க முடியாது. ஏதாவது கொண்டு போவது என்றால் மூடி மறைத்துத் தான் எடுத்துப் போகணும். இல்லாட்டிப் பின்னாடி வந்து முட்டும். நாய்கள் எல்லாம் கால்களுக்கு இடையே புகுந்து புறப்பட்டு மிதிபட்டுக் கத்தினாலும் திரும்ப வரும்.


அதற்காகவே நாய்களைக் கூப்பிட்டுச் சாப்பாடு போடாமல் தெரியாமல் வைத்து விட்டு

வரவேண்டி இருக்கிறது. எங்கானாலும் ஊர்களுக்குப் போவது என்றால்கூட ஆள் வைத்துத் தோட்டத்தைப் பராமரிக்கச் சொல்ல வேண்டி இருக்கிறது. திரும்ப ஊர் வரும்போது முதலில் வரும் நினைவு செடி, கொடிகள் எப்படி இருக்கிறதோ என்பது தான்.இப்போ எல்லாம் நான் ஜாஸ்தி தோட்டத்தில் வேலை செய்யறது இல்லை என்றாலும் கூட ஒரு முறை மரங்களையும் செடிகளையும் அதில் புதுசா வந்திருக்கிற பறவைகளையும் பார்க்காமல் இருக்க முடியாது. தவிர இந்த வீட்டில் தான் என்னோட எத்தனை கஷ்டங்கள், சந்தோஷங்கள், கொண்டாட்டங்கள் என்று

இருக்கிறது. ஒவ்வொரு செங்கல்லும் கிட்டத் தட்ட நாங்கள் எடுத்து வைத்துக் கட்டினமாதிரிதான். ஒவ்வொரு செங்கல்லும் ஒரு கதை சொல்லும். க்யூரிங் தண்ணீர் ஊற்றி நாங்களே
செய்வோம். கிணற்றில் தண்ணீர் இறைத்துத் தான் அப்போதெல்லாம். ரொம்பவருஷம்

மோட்டாரே போட வில்லை. கையால்தான் இழுத்தோம். அப்படி எல்லாம் கஷ்டப்பட்டு வீடு

கட்டிட்டு உள்ளே வரும்போது உண்மையாகவே கொல்லை, வாசல் இரண்டு பக்கத்துக்கு மட்டும் தான் கதவு போட்டுக் கொண்டு வந்தோம். மற்ற கதவுகள், ஜன்னல்கள் எல்லாம் வீட்டுக்கு வந்து

கொஞ்சம், கொஞ்சமாகச் செய்தோம். சிமெண்ட் பெர்மிட்டில் தான் அப்போதெல்லாம் வாங்க

வேண்டும். அதற்கு சென்னைத் துறைமுகத்தில் போய்ப் படுத்து இருந்து, கொரியாவில் இருந்து

சிமெண்ட் மூட்டைகள் கப்பலில் வந்து இறங்கியதும் பெர்மிட் கடிதத்தைக் காட்டி சிமெண்ட்

வாங்கி வரவேண்டும். அப்படி ஒரு நிலைமை. அதுவும் நடந்தது. இப்படி எல்லாம் கஷ்டப்பட்டுக் கட்டிய இந்த வீட்டில் உயிர் கட்டாயம் இருக்குமே. அதான் ஆங்கிலத்தில் "Home, Sweet Home" என்று சொல்கிறார்களோ என்னமோ? புராணம் முடியலை. தொடர்ந்தாலும் தொடரும். உங்க அதிர்ஷ்டம் எப்படியோ தெரியலை.

Friday, November 10, 2006

154. ஹையா, ஹையா, ஹையா!!!!!!!!!!

மூணு ஹையாக்கள். எல்லாம் நம்ம வலை உலகிலே நடந்ததைப் பத்தித் தான். அதுக்கு முன்னாலே உங்களை எல்லாம் ஒரு சின்ன ரம்பம் போட்டுட்டுப் போறேன்.

கார்த்திக்குக்காக ஒரு ஜோக்: விகடனில் இருந்து சுட்டது:

"வரலாறு படத்திலே நம்ம அஜீத் அட்டகாசமா நடிச்சு........

சரித்திரம் படைச்சுட்டார்னு சொல்லு!"

இப்போ அம்பியைச் சமாதானப் படுத்தறதுக்காக சில ஜோக்ஸ்:

"வீட்டுக்காரியை அடிச்சா ஒரு வருஷம் ஜெயிலாச்சே, அவருக்கு மட்டும் ஏன் ஆறு மாசம் கொடுத்திருக்காங்க?

அவர் அடிச்சது சின்ன வீட்டை!"

"நேத்து உன் புருஷன் உன்னை அடிச்சாரே போய்ப் போலீஸ்லே சொல்றது தானே?

அப்புறம் ஒரு வருஷத்துக்கு எனக்கு யார் சமைச்சுப் போடுவா?"

இப்போ மனைவிக்குக் கணவன் எழுதிய ஒரு லெட்டர். இதுவும் விகடனில் இருந்து சுட்டது. முருகேஷ் பாபு என்பவர் எழுதிப் பரிசு பெற்றிருக்கிறது. நான் பெற்ற இன்பம் நீங்களும் பெற வேண்டாமா? அதான்.

மரியாதைக்குரிய மனைவி அவர்களுக்கு,
வணக்கம். நேற்று நீங்கள் செய்த குழம்பில் உப்பு சற்றே தூக்கல் என்பதைப் பணிவன்போடு தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். பரவாயில்லை, கரிக்கக் கரிக்கக் கஷ்டப் பட்டுச் சாப்பிட்டு விட்டேன். தவிர, சட்டையில் பிய்ந்து போயிருந்த பட்டனைத் தைத்துத் தரும்படி தங்களிடம் தாழ்மையுடன் விண்ணப்பித்திருந்தேன். ஏதோ மறதியில், அதைச் செய்யாமல் விட்டு விட்டீர்கள். ஊக்கு மாட்டி அட்ஜஸ்ட் செய்து கொண்டேன். அப்புறம், நேற்று மழையாக இருந்ததால், உங்கள் உடைகளைத் துவைத்து உலர்த்த முடியவில்லை. ஆனால், அதற்காக நீங்கள் என் மீது எறிந்த சுடுசொற்கள் என் நெஞ்சை மிகவும் ரணப்படுத்தி விட்டன என்பதை வருத்தத்துடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். இதை எல்லாம் உங்களுக்குச் சுட்டிக் காட்ட வேண்டும் என்ற கடமை எனக்கு இருக்கிறது என்று கருதியே எழுதினேன். மற்றபடி, தங்கள் மனதைப் புண்படுத்தும் நோக்கம் எதுவும் எனக்கு இல்லை என்பதையும் தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறேன்.
இப்படிக்கு,
அபலைக்கணவன்."
"மனைவியை அடித்தால் ஒரு வருஷம் சிறை" சட்டம் வெளியானதற்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட ஒரு கடிதம்."
அம்பி, இப்போ கொஞ்சம் சிரிங்க.அதுக்கு ஒரு ஹையா!

அடுத்த "ஹையா" பெனாத்தல் நான் எழுதற பதிவே புரிஞ்சுட்டதுன்னு சொல்லிட்டாரே! அதுக்குத் தான். அவர் வளராத சிறுவனா இருந்தப்போ நான் எழுதற பின்னூட்டம் எல்லாம் புரியலைன்னு சொல்வார். இப்போ வளர்சிதை மாற்றத்துக்கு அப்புறமோ அல்லது விக்கி, விக்கி அழுததாலேயோ நான் எழுதற பதிவே புரிஞ்சிருக்குன்னு சொல்றார். அதுக்கு ஒரு பெரிய "ஹை ஹை ஹையா!"

அடுத்த "ஹையா" என்னோட மண்ணில் பிறந்த உ.பி.ச. பட்டத்துக்குத் தயாராகிட்டிருக்கும் SKM என்று செல்லமாக அழைக்கப்படும் "சண்டைக்கோழி அம்மா" என்னைத் "தலைவி"ன்னு அவங்க வாயாலே சொல்லிட்டாங்களே! இப்படிப் புதுசா வந்தவங்களே என்னைத் தலைவின்னு ஒத்துக்கிட்டதாலே நான் "நிரந்தரத் தலை(வலி)வினு உறுதி ஆகிடுச்சே! அதுக்கு ஒரு பெரிய "ஹை ஹை ஹை ஹை ஹை ஹை ஹையா!"
**********************
நேத்திக்கு இந்த விஷயத்தை எடுத்துக்கும்போதே இம்மாதிரியான பதில்களை எல்லாம் எதிர்பார்த்தேன். பிறகு கைப்புள்ள சொன்னதன் பேரில் கவிதாவின் பதிவையும் போய்ப் பார்த்தேன். கவிதாவின் கருத்துகளில் எனக்கு உடன்பாடு இருந்தாலும், புத்தகம் படிக்கக் கூடக் கணவன் அனுமதி வேண்டும் என்பதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. இது தான் பெண்கள் சுதந்திரத்தை அவமதிப்பது. ஒரு புத்தகம் படிப்பதால் மனைவி மனம் மாறிக் கணவனை மதிக்க மாட்டாள் என்று நினைத்தால் இன்றைய தொலைக்காட்சித் தொடர்களைப் பற்றி அந்தக் கணவனின் அபிப்பிராயம் என்னவாய் இருக்கும்? தொலைக்காட்சிப் பெட்டியைப் பூட்டி விட்டு வருவாரா அலுவலகத்துக்கு? உண்மையில் புத்தகங்கள் செய்வதை விட அதிகமாய்த் தொலைக்காட்சித் தொடர்கள் செய்கின்றன. இது தான் உண்மையான தாக்கம். மற்றபடி இந்தப் பதிவில் நான் சொன்ன கருத்துக்களில் எனக்கு எந்த மாற்றமும் இல்லை. ஆனால் நான் பதில் சொன்ன விதத்தில் அம்பியோ அல்லது தி.ரா.ச. அவர்களோ அல்லது கைப்புள்ளயோ அல்லது உமாகோபுவோ பாதிக்கப் பட்டிருந்தால் என்னை மன்னிக்க வேண்டுகிறேன். கருத்து வேறுபாடு சகஜம். ஆனால் ஒருவேளை நான் என் கருத்தைச் சொன்ன விதமோ அல்லது எழுதின விதமோ சரியாக வெளிப்படுத்த வில்லையோ என நினைக்கிறேன். தவறும் முழுப் பொறுப்பும் என்மேல் தான். மன்னிக்கவும்.